Dostępne przekątne:
Wypełnij ankietę aby poznać wynik
Matryca: WRGB OLED Odświeżanie: 165Hz Producent: PHILIPS Rozdzielczość: 3840x2160 System: Titan OS Rok modelowy: 2026
Looking for the English version? Read it on choose.tv
8.5
Ogólna ocena
Philips OLED911 to jeden z tych telewizorów, które potrafią zrobić ogromne wrażenie już podczas pierwszego filmu. Matryca Tandem OLED drugiej generacji zapewnia bardzo wysoką jasność i efektowny HDR, a kolory w trybie Filmmaker są świetnie ustawione prosto z pudełka. W połączeniu z perfekcyjną czernią i czterostronnym Ambilight wieczorne seanse wyglądają naprawdę imponująco. Do tego dochodzi coś, czym Philips od lat wyróżnia się na tle konkurencji, czyli dźwięk. Wbudowany soundbar Bowers & Wilkins gra na tyle dobrze, że w wielu przypadkach zakup dodatkowego nagłośnienia zwyczajnie nie będzie potrzebny. Co więcej, to najlepiej grający telewizor, jaki testowaliśmy w tym roku. Już samo połączenie tych elementów sprawia, że OLED911 jest jednym z najbardziej "kompletnych" telewizorów dostępnych na rynku.
Nie oznacza to jednak, że jest pozbawiony wad. Największe zastrzeżenia mamy do zachowania obrazu w najciemniejszych scenach, gdzie drobne detale blisko czerni potrafią migotać, a jednolite tło nabiera czasem widocznego ziarnienia. Podobne zjawisko obserwowaliśmy już w LG G6, który korzysta z tej samej generacji matrycy. Na szczęście nie jest to problem widoczny przez cały czas i w większości materiałów obraz prezentuje się znakomicie. Pewien niedosyt pozostawia również Titan OS, przede wszystkim ze względu na mniejszy wybór aplikacji niż w Google TV. Trzeba jednak przyznać, że system wyraźnie dojrzał i na co dzień działa sprawnie. Szkoda jedynie, że w tak drogim telewizorze nadal znajdziemy pilot działający na podczerwień.
Czy te niedociągnięcia przekreślają OLED911? Zdecydowanie nie. To nadal znakomity telewizor, który pod wieloma względami potrafi zaoferować więcej niż konkurencja. Świetna jakość obrazu to jedno ale rewelacyjny dźwięk i czterostronny Ambilight tworzą zestaw, obok którego trudno przejść dziś obojętnie. Szczególnie jeśli szukacie kompletnego kina domowego zamkniętego w jednym urządzeniu. Nie zmienia to jednak faktu, że w tej klasie cenowej mamy prawo oczekiwać niemal perfekcji. Dlatego tak bardzo szkoda problemów z odwzorowaniem najciemniejszych odcieni. Ich podobieństwo do tych obserwowanych w LG G6 sugeruje, że mogą być związane z samą generacją matrycy, choć nie wyklucza to możliwości poprawy poprzez aktualizacje oprogramowania. Ostatecznie jednak zalety Philipsa OLED911 zdecydowanie przeważają nad jego wadami. To jeden z najlepszych i najbardziej charakterystycznych OLED-ów tego roku, który pomimo kilku wad zdecydowanie zasługuje na uwagę.
Perfekcyjna czerń i kontrast: OLED
Bardzo wysoka jasność
Czterostronny Ambilight
Znakomity dźwięk: Soundbar sygnowany Bowers & Wilkins
Bardzo dobre kąty widzenia
Bogate i nasycone kolory
Dobre tłumienie odbić i głęboka czerń w dzień
Szybka matryca 165 Hz i bardzo niski input lag
Cztery HDMI 2.1 i rozbudowane funkcje dla graczy (VRR i ALLM)
Obsługa szerokiej gamy formatów obrazu i dźwięku, w tym Dolby Vision, HDR10+, Dolby Atmos oraz DTS:X
Migotanie i ziarnienie najciemniejszych odcieni szarości (nieco mniejsze niż w LG G6 ale nadal występuje)
Widoczna posteryzacja i przeciętna obróbka cyfrowa obrazu
Mniejszy wybór aplikacji w Titan OS niż w Google TV
Pilot na podczerwień wymagający celowania w ekran
Filmy i seriale w jakości UHD
8.6
Klasyczna telewizja, YouTube
8.5
Transmisje sportowe (telewizja i aplikacje)
8.4
Granie na konsoli
9.6
Telewizor jako monitor do komputera
8.7
Oglądanie przy mocnym świetle
7.8
Funkcje użytkowe
7.9
Aplikacje
7.7
Jakość dźwięku
9.2
Wypełnij ankietę aby poznać dopasowanie do Twoich preferencji
Philips OLED911 to jeden z najbardziej zaawansowanych telewizorów tego roku. Korzysta z matrycy Tandem OLED drugiej generacji, a w zestawie dostajemy dedykowany soundbar sygnowany przez Bowers & Wilkins. Jest też oczywiście Ambilight, w tym modelu podświetlający ścianę ze wszystkich czterech stron ekranu. Największa zmiana czeka jednak po włączeniu telewizora. W tym roku Philips zastąpił Google TV własnym systemem Titan OS. Czy w codziennym użytkowaniu to zmiana na lepsze? I co nowa matryca daje w filmach, kiedy na ekranie pojawia się coś więcej niż efektowne demo? Sprawdziliśmy to w teście.
Dziękujemy sklepowi RTV MAX za udostępnienie egzemplarza do testów.
Wejścia HDMI: 0 x HDMI 2.0, 4 x HDMI 2.1 (48Gbps) Wyjścia: Toslink (Optical audio), eARC (HDMI), ARC (HDMI), Mini-Jack (słuchawki) Podłączenie do sieci: Wi-Fi 2.4GHz, Wi-Fi 5GHz, Ethernet (LAN) 100Mbps
Jakość wykonania: Super Premium
Rodzaj podstawy: Nogi
Kolor ramki: Grafitowa
Regulacja podstawy: Stała
Montaż na płasko: Nie
Akcesoria: Podstawa, Soundbar
Philips OLED911 jest smukły i bardzo dobrze wykończony. Z przodu widać przede wszystkim ekran otoczony cienką, grafitową ramką. Pod nim znajduje się soundbar Bowers & Wilkins, który dobrze pasuje do reszty i wygląda jak część telewizora. Sama cienka matryca pewnie nie zrobi już na wszystkich takiego wrażenia jak kiedyś. OLED-y są z nami od lat. Nadal jednak widać, że to sprzęt z wysokiej półki. Z boku widać typową dla OLED-ów konstrukcję. Sam panel jest cienki, a z tyłu obudowa robi się grubsza tam, gdzie mieszczą się elektronika i złącza. Po zawieszeniu telewizor będzie więc nieco odstawał od ściany. Wieczorem najwięcej uroku dodaje mu czterostronny Ambilight. Światło dopasowuje się do kolorów obrazu i rozchodzi po ścianie również pod ekranem, dzięki czemu poświata otacza cały telewizor. Najlepiej wygląda to przy przygaszonym świetle, kiedy kolory z filmu delikatnie wychodzą poza kadr.
Wybierz rozmiar:
10/10
Wynik
∞:1
Wynik
∞:1
Wynik
∞:1
Wynik
∞:1
Wynik
∞:1
Pod względem czerni Philips OLED911 wypada dokładnie tak, jak oczekujemy od dobrego OLED-a. Każdy piksel może zgasnąć niezależnie, więc nawet tuż obok mocnego światła ekran pozostaje idealnie czarny. Dobrze pokazuje to scena z reflektorem. Widać smugę światła w powietrzu i fragment podłogi pod postacią, a poza zasięgiem reflektora kadr pozostaje czarny. Dzięki temu światło wygląda tak, jakby rzeczywiście wpadało w ciemną przestrzeń. Równie dobrze wypadają ujęcia z wieloma małymi, jasnymi elementami. Każdy z nich wyraźnie odcina się od tła i nie ciągnie za sobą dodatkowej poświaty. Widać to też w jaśniejszych filmach z czarnymi pasami. Nawet kiedy obraz tuż przy ich krawędzi jest mocno rozświetlony, same pasy pozostają czarne. Wieczorem, kiedy światło w pokoju nie odbija się od ekranu, daje to filmom naprawdę sporo głębi.
W trakcie testów zauważyliśmy jednak coś, co przypomniało nam LG G6. W niektórych scenach fragmenty obrazu tuż nad czernią potrafiły zamigotać albo zrobić się wyraźnie bardziej ziarniste. Najłatwiej dostrzec to na spokojnym, ciemnoszarym tle. Tak jak w recenzji LG, migotanie i ziarnienie uwzględniamy w ocenie płynności przejść tonalnych. Tam pokazujemy, jak OLED911 radzi sobie z odcieniami pomiędzy pełną czernią a nieco jaśniejszymi szarościami.
Efekt halo i widoczność detali w czerni:
9/10
Wspierane formaty: HDR10, HDR10+, Dolby Vision, HLG
Pomiar jasności w HDR:
Wynik
2244 nit
Wynik
2498 nit
Wynik
2607 nit
Wynik
2575 nit
Wynik
1423 nit
Philips OLED911 jest niezwykle jasnym telewizorem OLED i dobrze pokazuje możliwości matrycy Tandem drugiej generacji. W naszych scenach filmowych osiągał nawet około 2600 nitów, a wysoką jasność utrzymywał w większości sprawdzanych ujęć. Nie ma większego znaczenia, czy na ekranie pojawia się drobne światło na ciemnym tle, czy większy jasny fragment obrazu. Rozbłyski mają bardzo dużą intensywność i właśnie takiego efektu HDR oczekujemy od telewizora tej klasy. Naturalnie, kiedy bardzo jasny obraz zajmuje większą część ekranu, do głosu dochodzi mechanizm ABL ograniczający jasność panelu. Widać to w scenie z „The Meg”, w której Philips schodzi do około 1400 nitów. Nadal jest to jednak świetny wynik. Rozświetlone niebo i odbicia na wodzie zachowują odpowiednią siłę, więc nawet w tak wymagającym ujęciu obraz robi duże wrażenie.
Bardzo dobrze wypada również pokrycie palety barw. OLED911 pokazuje niemal całą przestrzeń DCI-P3, a w szerszej BT.2020 przekracza 81%. Wyniki w filmach są praktycznie takie same jak na planszach testowych, więc możliwości matrycy rzeczywiście wykorzystujemy podczas oglądania. Kolory mogą być głębokie i mocno nasycone, choć przy skrajnie jasnych barwach pozostaje ograniczenie technologii WOLED. Biały subpiksel pomaga uzyskać wysoką jasność, ale najjaśniejsze kolory nie zachowują takiego nasycenia jak w panelach QD-OLED. W większości filmów trudno będzie jednak dostrzec tę różnicę, a sam obraz HDR w Philipsie prezentuje się znakomicie.
Pokrycie palety barw BT.2020 i jasność barw podstawowych
| Zestaw danych | BT.2020 | P3 | R | G | B |
|---|---|---|---|---|---|
| Plansze syntetyczne | 81.3% | 99.6% | 64% | 65% | 75% |
| Pomiary filmowe | 81.2% | 99.6% | 65% | 66% | 75% |
BT.2020 i P3 — średnie pokrycie palety barw (procent docelowej palety).
R, G, B — średnia jasność barw podstawowych względem wartości docelowej (procent).
Scena z filmu “Pan” (około 2800 nitów)
Scena z filmu “Billy Lynn” (około 1100 nitów)
Tak wysoka jasność pozwala Philipsowi OLED911 bardzo dobrze oddać charakter materiałów HDR. Telewizor ma duży zapas, więc nie musi mocno przygaszać jasnych efektów, żeby zmieścić je w możliwościach ekranu. W scenie z „Billy’ego Lynna” fajerwerki zachowują intensywność, a twarz żołnierza i jego mundur pozostają naturalne. Mocne światła nie wymagają rozjaśniania całego kadru, dzięki czemu scena zachowuje odpowiedni kontrast.
Świetnie wypada również znacznie trudniejsze ujęcie z filmu „Pan”. Philips pokazuje szczegóły wokół słońca i strukturę jasnych chmur, zamiast zlewać je w jednolitą biel. Jednocześnie obraz nadal ma siłę, której oczekujemy od tak jaskrawej sceny. To właśnie udane połączenie jasności i zachowania detali sprawia, że HDR na OLED911 wygląda tak przekonująco, również w najbardziej wymagających materiałach.
Wykres jasności HDR:
Porównanie HDR10 z Dolby Vision pokazuje, że Philips OLED911 już w podstawowym formacie bardzo dobrze radzi sobie z jasnymi szczegółami. W scenie z końmi śnieg zachowuje swoją strukturę, widać wystającą z niego roślinność i drzewa w oddali. Duża jasność matrycy oraz skuteczne mapowanie tonów pozwalają pokazać ten wymagający kadr bez zamieniania tła w białą plamę. Dolby Vision delikatnie poprawia rozróżnienie poszczególnych odcieni. Śnieg i roślinność są trochę wyraźniejsze, a całość zyskuje nieco głębi. Różnica jest jednak subtelna i podczas normalnego oglądania łatwo ją przeoczyć. Dobrze mieć obsługę dynamicznych metadanych, ale w tej scenie OLED911 już w HDR10 pokazuje niemal wszystko, co powinien.
Statyczny HDR10
Dynamiczny: Dolby Vision
8.5/10
Tryb Filmmaker w Philipsie OLED911 jest świetnie ustawiony już fabrycznie. To jeden z lepiej zestrojonych telewizorów, jakie trafiły do naszego laboratorium. Zarówno w SDR, jak i HDR kolory wyglądają naturalnie, a twarze zachowują właściwe odcienie. Drobne odchylenia w balansie bieli pozostają, ale podczas oglądania trudno uznać je za coś, co psuje odbiór filmu. Wystarczy wybrać odpowiedni tryb, żeby od razu cieszyć się bardzo wiernym obrazem.
Jeżeli mielibyśmy się do czegoś przyczepić, byłby to sposób odwzorowania jasności w HDR. Philips dodaje niewielkim, jasnym elementom trochę więcej blasku, niż przewiduje materiał źródłowy. Refleksy czy drobne światła mogą przez to wyglądać nieco bardziej efektownie, niż zaplanowali twórcy. Jest to jednak subtelna różnica, którą najłatwiej dostrzec przy bezpośrednim porównaniu z wyświetlaczem referencyjnym. Podczas zwykłego seansu raczej nie zwróci na siebie uwagi. Fabryczne przygotowanie trybu Filmmaker zdecydowanie zasługuje więc na pochwałę.
9.4/10
Po kalibracji udało nam się doprowadzić obraz w OLED911 niemal do perfekcji. Trzeba jednak przyznać, że pracy było niewiele. W naszym egzemplarzu wystarczyła delikatna korekta balansu bieli i dodanie odrobiny niebieskiego, żeby pozbyć się lekkiego żółtawego zabarwienia. Biel stała się bardziej neutralna, a kolory jeszcze bliższe wzorcowi. Philips już fabrycznie był bardzo dobrze przygotowany, więc kalibracja pozwoliła dopracować ostatnie szczegóły.
Pozostała niewielka tendencja do rozjaśniania obrazu w HDR. Drobne rozbłyski mają trochę więcej blasku, niż powinny, a najciemniejsze detale bywają delikatnie wyciągnięte z cienia. Dostępne ustawienia nie pozwoliły nam całkowicie usunąć tego zachowania. Są to jednak subtelne odchylenia i poza nimi obraz wypada znakomicie. Pod względem odwzorowania kolorów skalibrowany OLED911 daje naprawdę mało powodów do narzekania.
5.3/10
Same przejścia tonalne wypadają w OLED911 dość przeciętnie. W ciemniejszych scenach widać czasami wyraźne granice między odcieniami, czyli tak zwaną posteryzację. Zamiast łagodnego przejścia pojawiają się osobne pasy koloru. To słabsza strona, którą obserwowaliśmy już w innych Philipsach z matrycami WOLED. W jaśniejszych ujęciach jest lepiej i niedoskonałości znacznie rzadziej zwracają na siebie uwagę. Najbardziej irytujące jest jednak zachowanie detali tuż nad czernią. Te fragmenty obrazu potrafią być bardzo niestabilne. Czasami delikatnie migają, a innym razem pojawia się na nich mocne ziarnienie przypominające dithering, czyli drobny, zmieniający się wzór punktów. W spokojnej, ciemnej scenie takie tło wygląda, jakby cały czas lekko się poruszało. Potrafi to przeszkadzać bardziej niż same pasy między odcieniami, bo wzrok mimowolnie ucieka w stronę migoczącego fragmentu.
Podobne problemy zauważyliśmy wcześniej w LG G6, który również korzysta z matrycy Tandem OLED drugiej generacji. Sugeruje to, że źródło może leżeć w zachowaniu tej generacji paneli lub sposobie ich sterowania. Na podstawie tych testów trudno wskazać jednoznaczną przyczynę, ale wyraźnie widać, że zjawisko nie ogranicza się do jednego modelu.
6.8/10
Funkcja wygładzania przejść tonalnych
Obraz bez overscanu na sygnale SD
Obróbka słabszych materiałów wypada w OLED911 dość przeciętnie. Funkcja wygładzania przejść tonalnych działa nierówno. Przy szybszym ruchu potrafi skutecznie ograniczyć widoczne pasy między odcieniami, ale kiedy scena zwalnia, zachowuje się tak, jakby zapominała, po co ją włączyliśmy. W spokojnych ujęciach granice między kolorami nadal są wyraźne. Szkoda, bo właśnie wtedy mamy najwięcej czasu, żeby je zauważyć. Przy mocno skompresowanych filmach trudno więc liczyć na konsekwentną poprawę obrazu.
Samo skalowanie nadaje materiałom o niższej rozdzielczości dość miękki wygląd. Drobne szczegóły pozostają widoczne, ale brakuje im wyrazistości, którą potrafią uzyskać najlepsze telewizory konkurencji. Można to trochę poprawić, delikatnie podnosząc ostrość w menu.
8.5/10
Maksymalne odświeżanie matrycy: 165Hz
Opcja poprawy płynności filmów: Tak
Opcja redukcji smużenia: Tak
Funkcja BFI 60Hz: Nie
Funkcja BFI 120Hz: Nie
OLED911 ma matrycę 165 Hz, choć takie odświeżanie wykorzystamy głównie po podłączeniu komputera. Tutaj sprawdzamy przede wszystkim, jak telewizor radzi sobie przy 120 Hz, czyli w warunkach istotnych dla konsol i sportu. I jest bardzo dobrze. Jak przystało na OLED-a, czas reakcji pikseli jest błyskawiczny, więc za piłką czy szybko poruszającymi się postaciami nie ciągną się smugi. Dobrze widać to na naszym testowym spodku, który pozostaje czytelny na każdym tle.
Smużenie przy odświeżaniu do 120Hz (tak jak konsola i sport):
Smużenie (4K@165Hz):
Przy filmach ta szybka reakcja sprawia jednak, że mocniej zauważamy przeskoki między kolejnymi klatkami. Szczególnie podczas powolnego ruchu kamery obraz może wydawać się trochę szarpany. Można to złagodzić upłynniaczem, który Philips umieścił w menu „Style ruchu”. W ustawieniu osobistym mamy dwa suwaki. „Płynność” pozwala dobrać stopień wygładzenia filmów, a „Redukcja rozmycia” odpowiada za poprawę ostrości ruchu w materiałach takich jak sport. Możemy więc zachować bardziej kinowy charakter filmu albo ustawić mocniejsze wygładzenie, jeśli właśnie taki obraz lubimy.
9.8/10
OLED911 ma praktycznie wszystko, czego możemy oczekiwać od telewizora do grania. Dużym plusem są cztery pełnoprawne wejścia HDMI 2.1. Możemy podłączyć kilka konsol i komputer, a nawet po zajęciu jednego portu przez sprzęt audio nadal zostaje sporo miejsca. Każde urządzenie skorzysta przy tym z wysokiej rozdzielczości i odświeżania, bez przekładania kabli.
Po uruchomieniu gry telewizor automatycznie przechodzi w tryb niskich opóźnień. VRR pomaga zachować płynność przy wahaniach liczby klatek, a obsługa różnych rozdzielczości daje swobodę również graczom komputerowym. Jeśli karta nie radzi sobie z grą w 4K, można zejść do 1440p i nadal korzystać z wysokiego odświeżania. Dobrze działa też HGiG, dzięki któremu ustawienia HDR na konsoli można dopasować do możliwości matrycy. Użytkownicy Xboxa mają dodatkowo do dyspozycji Dolby Vision w grach. Jest również Game Bar, który pozwala szybko sprawdzić parametry sygnału i zmienić ustawienia bez wychodzenia do głównego menu.
10/10
Input lag w OLED911 jest bardzo niski niezależnie od rodzaju sygnału. Przy 60 Hz wynosi około 13 ms, a przy 120 Hz spada do zaledwie 5 ms. To wyniki typowe dla najlepszych telewizorów do grania, dzięki którym reakcja na ruchy pada jest szybka nawet w dynamicznych tytułach. Co ważne, równie dobrze wypada Dolby Vision. Można więc korzystać z tego formatu bez obaw o dodatkowe opóźnienie sterowania.
| SDR | HDR | Dolby Vision |
|---|---|---|
| 1080p60: 14 ms | 2160p60: 13 ms | 2160p60 DV: 13 ms |
| 1080p120: 5 ms | 2160p120: 5 ms | 2160p120 DV: 5 ms |
| 2160p60: 13 ms | ||
| 2160p120: 5 ms |
8.7/10
Chroma 444 (maks. rozdzielczość i odświeżanie): Tak
Czytelność czcionek: Dobra
Czytelność ciemnego tekstu i kształtów: Bardzo dobra
Input lag w trybie PC (4K, maks. odświeżanie): 5ms
Układ subpikseli matrycy: RGWB
Maksymalna częstotliwość odświeżania: 165Hz
G-Sync: Tak
Philips OLED911 bardzo dobrze sprawdza się po podłączeniu komputera, szczególnie podczas grania. Odświeżanie 165 Hz pozwala wykorzystać możliwości mocnej karty graficznej, a działający G-Sync pomaga utrzymać płynność przy zmiennej liczbie klatek. Do tego dochodzi bardzo niski input lag i błyskawiczna reakcja pikseli. Sterowanie jest więc szybkie, a obraz w ruchu pozostaje czytelny. Z mocnym HDR i głęboką czernią granie na takim ekranie daje naprawdę sporo przyjemności.
Z pracą przy tekście Philips również radzi sobie dobrze. Poprawnie obsługuje chroma 4:4:4 nawet przy maksymalnym odświeżaniu, więc drobne litery i kolorowe elementy interfejsu zachowują czytelność. Zastrzeżenie dotyczy czterosubpikselowego układu RGWB. Przy krawędziach najmniejszych czcionek można dostrzec delikatne kolorowe obwódki, szczególnie gdy siedzimy blisko ekranu. Z typowej odległości oglądania telewizora są jednak nie możliwe do zauważenia i nie przeszkadzają w przeglądaniu stron czy korzystaniu z dokumentów.
7.2/10
Spadek jasności pod kątem 45 stopni: 26%
Kąty widzenia w OLED911 są bardzo dobre, jak przystało na telewizor OLED. Nawet siedząc z boku, nadal możemy cieszyć się głęboką czernią i dobrze wyglądającymi kolorami. Obraz stopniowo traci jednak jasność, więc osoby na skraju kanapy zobaczą go nieco ciemniejszego niż te siedzące na wprost. Pod tym względem matryce QD-OLED wypadają jeszcze lepiej. Philips nadal pozwala jednak wygodnie obejrzeć film czy mecz w większym gronie, bez konieczności ściskania się na środku kanapy 😉
7.8/10
Powłoka matrycy: Błyszcząca
Tłumienie odbić: Dobre
Czerń w trakcie dnia: Bardzo dobra
Mimo błyszczącej powłoki OLED911 bardzo dobrze radzi sobie z tłumieniem odbić. Okno czy lampa nadal mogą być widoczne na ekranie, ale ich odbicia są przygaszone i mniej przeszkadzają podczas oglądania. Mają też charakterystyczny fioletowy odcień, który widać na naszych zdjęciach. Na pochwałę zasługuje zachowanie czerni. Nawet w oświetlonym pokoju pozostaje głęboka, więc obraz nie traci łatwo kontrastu. W połączeniu z wysoką jasnością daje to telewizor, na którym wygodnie ogląda się również w dzień. Przy zwykłej telewizji czy popołudniowym meczu nie trzeba od razu zasłaniać okien. Oczywiście mocne światło padające bezpośrednio na ekran nadal będzie przeszkadzać, ale w typowym jasnym salonie Philips radzi sobie naprawdę dobrze.
Jasność matrycy
Philips OLED911: 732 cd/m2
7.9/10
System: Titan OS
Szybkość działania: Dobra
Titan OS mocno poprawił się od swoich początków i w OLED911 korzysta się z niego całkiem przyjemnie. System działa sprawnie, a większość popularnych serwisów filmowych jest na miejscu. Mamy też AirPlay i wyszukiwanie głosowe po polsku, więc pod względem codziennej wygody trudno mieć większe zastrzeżenia. Najważniejszym krokiem wstecz względem starszych Philipsów z Google TV pozostaje wybór aplikacji. Titan nadal nie oferuje tak szerokiej biblioteki, co odczują przede wszystkim osoby korzystające z mniej popularnych usług.
Dużym atutem Philipsa pozostaje czterostronny Ambilight. Podświetlenie reaguje na obraz i przenosi jego kolory na ścianę wokół całego ekranu, również pod nim. Wieczorem daje to bardzo przyjemny efekt, szczególnie gdy za telewizorem zostawimy trochę wolnej przestrzeni. Intensywność można dopasować do siebie, od delikatnej poświaty po mocniejsze, dynamiczne oświetlenie. To jeden z tych dodatków, do których łatwo się przyzwyczaić i których później może brakować w innym telewizorze.
Klasyczne funkcje to dość standardowy zestaw. Jest telegazeta oraz możliwość jednoczesnego słuchania przez słuchawki Bluetooth i głośniki telewizora. Zabrakło nagrywania na USB i obrazu w obrazie. Najbardziej irytuje nas jednak pilot sterowany na podczerwień. Trzeba kierować go w stronę ekranu, co podczas wygodnego siedzenia na kanapie bywa uciążliwe. W telewizorze tej klasy oczekiwalibyśmy już obsługi bez celowania. Na pocieszenie przyciski są podświetlane, więc po ciemku łatwo znaleźć właściwy.
7.7/10
8.6/10
| Maksymalna rozdzielczość zdjęcia: | Obsługiwane formaty zdjęć: |
|---|---|
Wbudowany odtwarzacz USB na ogół działa dobrze. Radzi sobie z większością popularnych plików audio i wideo, więc do obejrzenia filmu czy odtworzenia muzyki z pendrive’a spokojnie wystarczy. Poprawnie wyświetla też napisy, w tym polskie znaki. Problemy zaczynają się przy zdjęciach. Philips otwiera część fotografii, a przy innych odmawia współpracy. Co dziwne, nie chodzi po prostu o zbyt dużą rozdzielczość. W naszych testach większe zdjęcia potrafiły działać poprawnie, podczas gdy mniejsze nie chciały się wyświetlić. Trudno znaleźć w tym konsekwencję, więc przed pokazem zdjęć z wakacji warto sprawdzić, czy telewizor otworzy wszystkie pliki.
9.2/10
92dB
Maksymalna głośność
Wspierane kodeki (głośniki telewizora)
Dolby Digital Plus 7.1
Dolby True HD 7.1
Dolby Atmos w Dolby Digital Plus (JOC)
Dolby Atmos w Dolby True HD
DTS:X w DTS-HD MA
DTS-HD Master Audio
Philips OLED911 to jeden z najlepiej grających telewizorów, jakie słyszeliśmy, a spośród modeli testowanych przez nas w 2026 roku wypada najlepiej. Duża w tym zasługa soundbara Bowers & Wilkins oraz głośnika niskotonowego z tyłu obudowy. Brzmienie jest pełne i przyjemne, dialogi dobrze słychać, a mocniejsze sceny filmowe mają odpowiedni ciężar. Tutaj rzeczywiście można obejrzeć film bez poczucia, że do świetnego obrazu koniecznie trzeba dokupić osobne nagłośnienie. Jeżeli mielibyśmy się do czegoś przyczepić, byłaby to ilość basu względem ubiegłorocznego OLED910. Poprzednik oferował go trochę więcej, więc dlatego dalimy mu minimalnie niższą ocenę. Nadal jednak mówimy o bardzo dobrym brzmieniu jak na telewizor. Niskie tony są wyraźnie obecne i nadają dźwiękowi głębię, której brakuje w wielu konkurencyjnych modelach.
Test jakości dźwięku:
92dBC (Max)
75dBC
Wersja oprogramowania podczas testów: TPM267E_V167.002.054.201
Jednorodność matrycy i termowizja:
Rodzaj widma podświetlenia: WRGB TANDEM OLED
Założyciel i pomysłodawca portalu "Wybierz TV"
Dziennikarz, recenzent i felietonista portalu "Wybierz TV"
Dziennikarz, recenzent i felietonista portalu "Wybierz TV"
Komentarze czytelników
Komentarze dostarcza zewnętrzny serwis Disqus (Zeta Global). Po wczytaniu Disqus może zapisać pliki cookie i przetwarzać dane o Twojej aktywności.
Twój wybór zapamiętamy na tym urządzeniu. Polityka prywatności dostawcy
29.01.2025
22.01.2026
28.02.2025
10.01.2025
02.10.2025
23.09.2026
30.01.2025
24.12.2025