Hisense U7KQ vs XIAOMI S Mini 2026 (85"-98") 144Hz

Opisanie efektu HDR w stu calowym modelu Hisense U7KQ nie jest proste i wymaga szerszego kontekstu. Jak można zauważyć, rezultaty są bardzo zróżnicowane, zależnie od rodzaju sceny oraz intensywności jasnych efektów, które telewizor ma odwzorować. W jasnych scenach urządzenie osiąga ponad tysiąc nitów jasności, co przekłada się na wyraziste i realistyczne obrazy – właśnie takich efektów oczekujemy od sprzętu tej klasy. Niestety, sytuacja pogarsza się w przypadku ciemniejszych scen. W mieszanych ujęciach, takich jak te w filmie "Gemini Man", telewizor nadal oferuje dobrą jasność na poziomie 700 nitów, co pozwala cieszyć się wysoką jakością materiału. Problemy pojawiają się jednak w bardzo ciemnych scenach, gdzie główną rolę odgrywają małe źródła światła. Telewizor nie wykorzystuje tutaj w pełni swoich możliwości, aby nie pogarszać poziomu czerni w sąsiednich obszarach. W rezultacie, nie ma spektakularnego efektu "WOW" i takie kadry często nie sprawiają wrażenia, jakby były realizowane w technologii HDR.

Większe wersje Xiaomi S Mini 2026 oferują pod względem HDR bardzo podobne możliwości. Szczytowa jasność sięga około 1000 nitów, co jak na telewizor z tej półki cenowej jest bardzo solidnym wynikiem. Najlepiej widać to w jasnych scenach, gdzie duże, mocno oświetlone fragmenty obrazu potrafią wyglądać naprawdę efektownie. Telewizor ma wystarczająco dużo zapasu jasności, aby HDR nie sprowadzał się jedynie do nieco jaśniejszego obrazu. Gorzej wypadają natomiast bardzo małe punkty świetlne pojawiające się na niemal całkowicie czarnym tle. W takich sytuacjach system lokalnego wygaszania mocno ogranicza ich jasność, aby nie rozświetlać sąsiednich fragmentów obrazu i zachować dobrą czerń. W efekcie niewielkie refleksy czy pojedyncze lampy nie mają takiej intensywności jak w znacznie droższych konstrukcjach. Jest to jednak typowe zachowanie telewizorów Mini LED i trudno traktować je jako coś wyjątkowego dla Xiaomi.

Kolory HDR

Równie podobnie wypada kwestia kolorów. Choć producent posługuje się określeniem QLED, za poszerzenie palety barw odpowiada tutaj luminofor PFS. W naszych pomiarach telewizor pokrył około 94% przestrzeni DCI-P3 oraz około 74% znacznie bardziej wymagającej BT.2020. W praktyce daje to dobrze nasycone kolory w większości materiałów HDR i trudno mówić tutaj o wyraźnych brakach. Ograniczenia pojawiają się przede wszystkim przy najbardziej nasyconych odcieniach zieleni, których telewizor nie jest już w stanie odwzorować w pełnym zakresie.

Najlepszym trybem fabrycznym przez nas zmierzonym był „Filmmaker”. Pomimo tego, jego charakterystyka pozostawiała szerokie pole do komentarza. Spójrzmy więc na wykres gammy, który odpowiedzialny jest za głębię i kontrastowość obrazu. Zwrócimy wpierw uwagę na pomarańczową linię biegnącą przez środek wykresu, zaczynającą się na punkcie 2.4. Jest to wartość referencyjna standardu REC.709. Teraz spójrzmy na wartość zmierzoną, która jest oznaczona białym, połączonym wielopunktem. Tak wyraźny spadek gammy do wartości 2.0 oznaczał znaczny spadek kontrastu, przez co obraz pozbawiony był odpowiedniej głębi i można było zauważyć tzw. efekt „mleka”. Następną rzeczą, którą poddaliśmy testom, był balans bieli. Choć niepozorny, źle wymodelowany potrafi zmienić całą charakterystykę obrazu. Jak na początku wykresu szło całkiem dobrze, tak im dalej w las, tym wykres zaczął być dominowany przez dwa kolory: czerwony oraz niebieski. Przez aktualny stan rzeczy wszystkie materiały, które służyły nam do testów, posiadały nieprzyjemną tintę w tych kolorach. Jednak dzięki bogatym narzędziom do kalibracji, takim jak zaawansowany system zarządzania kolorami (CMS) oraz 2- i 20-punktową regulację skali szarości, byliśmy w stanie znacząco poprawić sprawność wyświetlacza w materiałach SDR, co potwierdzają niskie błędy deltaE i bardzo dobrze wymodelowana gamma oraz balans bieli.

W większych wersjach Xiaomi S Mini 2026 najlepiej wypada tryb Film, choć również tutaj fabryczne ustawienia nie są pozbawione błędów. W SDR balans bieli był wyraźnie ocieplony przez zbyt dużą ilość czerwieni. W HDR sytuacja wyglądała odwrotnie – niebieskiego było za dużo, a czerwieni za mało, przez co obraz stawał się chłodniejszy. Do tego zarówno przebieg gammy w SDR, jak i krzywa EOTF w HDR znajdowały się nieco powyżej wartości referencyjnych. W praktyce oznaczało to lekko rozjaśniony obraz, szczególnie w średnich partiach jasności. Nie był to duży błąd, ale przy bardziej wymagających materiałach dało się zauważyć, że obraz nie jest odwzorowany całkowicie zgodnie z zamysłem twórców.

W trybie SDR, po kalibracji, telewizor Hisense 100U7KQ prezentuje się doskonale. Nie można mu nic zarzucić w kwestii odwzorowania kolorów - zarówno pastelowe, jak i mocno nasycone barwy wyświetlane są zgodnie ze standardem Rec. 709. To gwarantuje, że obraz wygląda naturalnie i zgodnie z zamysłem reżysera. Dzięki temu widzowie mogą cieszyć się autentycznym doświadczeniem wizualnym, z wiernie oddanymi kolorami i subtelnościami tonalnymi.

Natomiast w trybie HDR zauważalne jest pewne podbicie jasnych tonów. Telewizor stara się upiększyć obraz, co może prowadzić do jego sztucznego rozjaśnienia. To zjawisko staje się jeszcze bardziej widoczne w realnych scenach, gdzie jasne partie obrazu mogą być nadmiernie wzmocnione. Mimo że kolory w HDR są ogólnie dobre, to jednak są zbyt mocno podbite intencjonalnie przez producenta, co może wpływać na ich naturalność.

Takie podejście producenta do wyświetlania obrazów w trybie HDR może nie wszystkim przypaść do gustu, zwłaszcza tym, którzy cenią sobie autentyczność i wierność oryginalnym barwom. Jednak dla osób preferujących bardziej dynamiczne i wyraziste obrazy, takie podbicie jasnych tonów może być atrakcyjnym rozwiązaniem, dodającym scenom dodatkowego blasku i efektowności.

Po kalibracji udało się przede wszystkim wyrównać balans bieli, dzięki czemu zarówno w SDR, jak i HDR kolory wyglądają znacznie bardziej naturalnie. Poprawiliśmy również przebieg gammy, więc obraz w SDR nie jest już niepotrzebnie rozjaśniony i lepiej trzyma się wartości referencyjnych. Jedyna większa przypadłość pozostała w HDR. Xiaomi nadal zarządza jasnością trochę zbyt agresywnie i wyświetla część scen jaśniej, niż powinien. W większych rozmiarach wygląda to lepiej niż w wersjach 55–75 cali, ale krzywa EOTF wciąż przebiega nieco powyżej wzorca. W praktyce HDR jest więc delikatnie rozjaśniony, mimo że samo odwzorowanie kolorów po kalibracji wypada już bardzo dobrze.

Pomimo że telewizor wyposażony jest w funkcję redukcji posteryzacji o nazwie "Płynna Gradacja", nie zauważyliśmy znaczącego efektu jej działania. Materiały poddane mocnej kompresji, takie jak filmy z YouTube, nadal wykazywały niepłynne, odcinające się od siebie przejścia tonalne, co nie wyglądało szczególnie korzystnie. Choć jest to wina samego materiału, a nie telewizora, byłoby dobrze, gdyby istniała funkcja maskująca te problemy, podobnie jak w ekranach konkurencyjnych marek.

Skalowanie obrazu, które jest kluczowe przy odtwarzaniu treści o niższej rozdzielczości, oceniamy jako przeciętne. Detale nie są nadmiernie rozmyte, a obraz nie jest "rozmydlony", jednak widać ząbkowanie na krawędziach obiektów, takich jak gałęzie, oraz efekt halo wokół postaci i tekstu. Chociaż telewizor radzi sobie dość dobrze, istnieje jeszcze przestrzeń do poprawy, zwłaszcza w kontekście wyświetlania materiałów o niższej jakości.

Większe warianty Xiaomi S Mini 2026 również korzystają z procesora MT5896 i pod względem cyfrowej obróbki obrazu wypadają podobnie. Upscaling nie należy do mocnych stron tego modelu. Materiały w niskiej rozdzielczości są podciągane do 4K dość podstawowo i nie ma tutaj tak dobrego odzyskiwania drobnych detali, jak w bardziej dopracowanych telewizorach. W wersjach 85 i 98 cali pojawia się co prawda funkcja mająca ograniczać posteryzację, ale jej skuteczność jest bardzo mała. Po jej włączeniu trudno zauważyć realną poprawę, więc w scenach z widocznymi pasami między kolorami telewizor nadal niewiele potrafi z tym zrobić.

Telewizor poprawnie przyjmuje sygnał 4K do 144 Hz, co pozwala na wyświetlanie bardzo płynnych obrazów w wysokiej rozdzielczości. Przy ograniczeniu rozdzielczości do Full HD, telewizor jest w stanie obsłużyć nawet 240 Hz, ale taki sygnał można uzyskać jedynie z komputera PC. Niestety, wykorzystanie tej funkcji jest ograniczone przez kilka czynników.

Po pierwsze, rozdzielczość Full HD na dużym ekranie telewizora może wydawać się niewystarczająca, co wpływa na jakość obrazu. Ponadto, czas reakcji matrycy w tym modelu nie jest na tyle krótki, aby w pełni wykorzystać odświeżanie na poziomie 240 Hz. W rezultacie przy tak wysokim odświeżaniu pojawia się znaczny overdrive, co powoduje wyraźne smużenie i tzw. "duchy" za ruchomymi obiektami.

Warto również zwrócić uwagę na funkcję upłynniania ruchu w telewizorze, która działa do 120 Hz. Jest to szczególnie przydatne podczas oglądania sportu oraz filmów, gdzie płynność ruchu ma kluczowe znaczenie. Telewizor oferuje stabilne działanie tej funkcji, minimalizując ilość generowanych artefaktów. Płynność ruchu można regulować za pomocą dwóch suwaków – jeden odpowiada za płynność w filmach, a drugi za redukcję smużenia w treściach sportowych.

Podsumowując, choć telewizor Hisense U7KQ oferuje imponujące możliwości w zakresie odświeżania obrazu, ograniczenia związane z czasem reakcji matrycy i odpowiednią rozdzielczością mogą wpływać na rzeczywiste korzyści płynące z tych funkcji. Niemniej jednak, funkcja upłynniania ruchu działa bardzo dobrze, co poprawia wrażenia z oglądania dynamicznych treści.

Największa różnica pomiędzy poszczególnymi rozmiarami Xiaomi S Mini 2026 dotyczy częstotliwości odświeżania matrycy. Warianty 55–75 cali korzystają z panelu 60 Hz, co w praktyce oznacza wyraźnie mniejszą płynność ruchu niż w większych wersjach. Najłatwiej zauważyć to podczas oglądania sportu, dynamicznych scen czy grania, gdzie obraz nie jest tak gładki i wyraźny w ruchu.

Telewizor Hisense U7KQ wspiera wszystkie kluczowe funkcje dla graczy, które mogą być oczekiwane przez użytkowników konsol Xbox lub PlayStation. Funkcje te obejmują m.in. wsparcie dla wysokiej częstotliwości odświeżania, niski input lag oraz game bar. Ogólnie rzecz biorąc, większość z tych funkcji działa poprawnie, co zapewnia satysfakcjonujące wrażenia z gry.

Niemniej jednak, technologia VRR (Variable Refresh Rate) nie działa w sposób optymalny. Gdy VRR jest aktywowany, telewizor blokuje funkcję lokalnego wygaszania, co znacząco obniża jakość obrazu. W trybie VRR brakuje dobrego kontrastu oraz wysokiej jasności w trybie HDR, co skutkuje niezadowalającą jakością obrazu. W praktyce oznacza to, że tryb VRR może być rzadko używany przez graczy z powodu tych ograniczeń.

Dodatkowo, telewizor nie obsługuje trybu HGIG (HDR Gaming Interest Group), który jest zaprojektowany do optymalizacji jakości obrazu HDR w grach. Brak tego trybu prowadzi do problemów z podwójnym mapowaniem tonów – raz w telewizorze, a drugi raz w konsoli. W efekcie, jakość gier w HDR jest niższa, co może wpływać na ogólne wrażenia z rozgrywki.

Podsumowując, choć Hisense U7KQ oferuje wiele funkcji dla graczy, pewne kluczowe aspekty, takie jak optymalne działanie VRR i wsparcie dla HGIG, mogą nie spełniać oczekiwań bardziej wymagających użytkowników. Mimo to, telewizor wciąż zapewnia dobre wsparcie dla większości standardowych funkcji gamingowych, co czyni go odpowiednim wyborem dla szerokiej gamy graczy.

Mniejsze wersje Xiaomi S Mini 2026 mają niestety spore ograniczenie dla graczy – matrycę 60 Hz. W 4K jesteśmy więc ograniczeni do 60 kl./s i nie wykorzystamy w pełni możliwości PS5 czy Xboxa Series X. Da się co prawda uruchomić 120 Hz, ale dopiero po zejściu z rozdzielczością do 1080p lub 1440p. Poza tym jest już całkiem sensownie. Telewizor obsługuje ALLM i sam przełącza się w tryb gry po wykryciu konsoli. Jest też Game Bar, z którego można szybko podejrzeć najważniejsze ustawienia związane z graniem. Największe zastrzeżenie mamy do HGiG. Plansze kalibracji HDR na PS5 i Xboxie nie pokrywają się z faktycznymi możliwościami telewizora. Jeżeli ustawimy HDR dokładnie według nich, część najjaśniejszych elementów może zostać po prostu przepalona.