PHILIPS MLED920 / MLED910 vs TCL A400U

Porównanie bezpośrednie

Sprawdź najlepszą ofertę cenową:

PHILIPS MLED920 / MLED910
5 499 zł

Sprawdź najlepszą ofertę cenową:

TCL A400U
9 999 zł

MLED920 / MLED910

Info

A400U / Premium Wallpaper

Dostępne przekątne: 55”65”75”85”

Dostępne przekątne: 55”65”75”85”98”

Test PHILIPS MLED920 / MLED910 Główne zdjęcie
Test TCL A400U Główne zdjęcie

Matryca: LCD VA

Rozdzielczość: 3840x2160

System: Titan OS

Rok modelowy: 2025

Wypełnij ankietę, aby poznać wynik

Matryca: LCD VA

Rozdzielczość: 3840x2160

System: Google TV

Rok modelowy: 2026

Wypełnij ankietę, aby poznać wynik

Ogólna ocena

6.5

7.8

  • Filmy i seriale w jakości UHD

    6.4

    7.5

  • Klasyczna telewizja, YouTube

    6.8

    7.3

  • Transmisje sportowe (telewizja i aplikacje)

    6.8

    7.0

  • Granie na konsoli

    8.5

    8.8

  • Telewizor jako monitor do komputera

    4.0

    8.5

  • Oglądanie przy mocnym świetle

    5.5

    8.5

  • Funkcje użytkowe

    5.5

    7.8

  • Aplikacje

    6.7

    9.6

  • Jakość dźwięku

    6.2

    6.7

Zalety

  • Solidna czerń i wysoki kontrast dzięki podświetleniu mini-LED

  • Jasność HDR sięgająca 700–800 nitów w realnych scenach filmowych

  • Obsługa wielu foramtów HDR w tym Dolby Vision i HDR10+

  • Ambilight – element, który dodaje atmosfery, szczególnie wieczorem

  • Sporo obsługiwanych formatów audio: DTS:X, Dolby Atmos, Dolby True HD 7.1

  • Matryca 144 Hz z obsługą VRR, ALLM i Dolby Vision Gaming

  • Głośne brzmienie (do 88 dB)

  • Podświetalny pilot

  • Świetny stosunek cena/jakość

  • Bardzo dobra czerń i wysoki kontrast dzięki podświetleniu Mini LED + matrycy VA

  • Wysoka jasność zapewniająca efektowny HDR i komfortowe oglądanie w dzień

  • Wierne odwzorowanie obrazu po kalibracji

  • Rozbudowane funkcje dla graczy: VRR, ALLM, niski input lag

  • Wysokie odświeżanie do 144 Hz w 4K i 288 Hz w Full HD przy współpracy z komputerem

  • Google TV z szerokim wyborem aplikacji

  • Smukła, płaska obudowa i bardzo dobra jakość wykonania

Wady

No like
  • Titan OS jest dość mocno niedopracowany – zdarzają się spore błędy i braki w aplikacjach

  • Mało funkcji użytkowych

  • Hybrydowy pilot na podczerwień

  • Problemy z płynnością przejść tonalnych w ciemnych scenach

  • Telewizor nie nadaje się (poza graniem) do współpracy z PC – mocny dithering i słaba czytelność czcionek, szczególnie kolorowych i na ciemnym tle

  • Słaba obróbka cyfrowa obrazu przez zastosowanie starszego procesora MediaTek Pentonic 700

  • Tylko dwa wejścia HDMI 2.1, w tym jedno współdzielone z eARC

  • Błyszczący ekran bardzo słabo tłumi odbicia

  • Ograniczone kąty widzenia

  • Płaski dźwięk

Czy warto kupić? Werdykt

Philips MLED920 to naturalna kontynuacja ubiegłorocznego modelu PML9000, ale nie jest to powtórka z rozrywki. Widać, że producent odrobił lekcję – przede wszystkim poprawiono algorytmy lokalnego wygaszania, które w zeszłym roku potrafiły mocno psuć odbiór. Teraz czerń i kontrast prezentują się zdecydowanie lepiej, a w połączeniu z obecnym tutaj Dolby Vision nawet treści HDR wyglądają naprawdę przyzwoicie. Obraz potrafi czasami błyszczeć tam, gdzie powinien, i nie męczy przy tym oka w trudniejszych scenach. Bez dwóch zdań największym atutem MLED920 jest jednak jego unikalny system Ambilight. Trójstronne podświetlenie potrafi nadać filmom i grom zupełnie nowego klimatu – ekran jakby wychodził poza swoje granice, a całe pomieszczenie staje się częścią seansu. To coś, co docenią nie tylko kinomani, ale też gracze, którzy oprócz światełek dostają cały zestaw funkcji typowych dla nowoczesnych TV gamingowych: 144 Hz, VRR, ALLM czy Dolby Vision Gaming. Pod tym kątem Philips ma naprawdę sporo do zaoferowania. Ale. No właśnie, jest duże ale – tutaj dochodzimy do najtrudniejszej części tego werdyktu – to wciąż sprzęt dwojaki. Z jednej strony mamy mocny obraz i unikalną funkcję Ambilight, z drugiej ograniczenia sprzętowe, które trudno zignorować. Titan OS w obecnej formie to duży hamulec, pełen błędów i braków, które sprawiają, że telewizor odstaje od konkurencji. Do tego dochodzi cena, która wcale nie niska jak na oferowane możliwości. Dlatego ciężko polecić go jednoznacznie każdemu. Jeśli jednak szukacie najjaśniejszego ekranu Philipsa w rozsądnej cenie, z Ambilightem, całym zestawem funkcji dla graczy i podstawowymi aplikacjami – MLED920 będzie wyborem całkiem trafionym.

Czy warto kupić TCL A400U? Tak, bo to jeden z tych telewizorów, przy których dopłata do wyższej serii nie zawsze ma większy sens. W filmach dostajemy to, czego zwykle oczekuje się od dobrego telewizora: bardzo dobrą czerń, mocny efekt HDR i naturalny obraz, szczególnie po kalibracji. Jasności nie zabraknie również w ciągu dnia, choć ze względu na błyszczącą matrycę lepiej nie ustawiać go naprzeciwko dużego okna. Całość uzupełnia smukła, starannie wykonana obudowa. A400U nie udaje obrazu na ścianie tak przekonująco jak niektóre telewizory z kategorii „tapeta”, ale jako elegancki model do salonu prezentuje się bardzo dobrze.

Kupując go, nie trzeba też wybierać między telewizorem do filmów a ekranem do grania. A400U obsługuje 4K przy 120 Hz, również w Dolby Vision, a niski input lag sprawia, że sterowanie pozostaje szybkie i bezpośrednie. Przy komputerze można wykorzystać nawet 144 Hz w 4K albo 288 Hz w Full HD. To poziom możliwości, przy którym trudno uzasadnić dopłatę do droższego modelu samymi funkcjami dla graczy. Na co dzień telewizor również nie rozczarowuje. Google TV działa sprawnie, aplikacje uruchamiają się bez irytujących opóźnień, a korzystanie z całego urządzenia jest po prostu wygodne.

Nie oznacza to jednak, że A400U sprawdzi się w każdym domu. Jeśli często oglądamy zwykłą telewizję albo inne materiały słabszej jakości, procesor Pentonic 700 nie zawsze poradzi sobie z ich poprawą tak, jak moglibyśmy oczekiwać. Podobne ograniczenie ma nieco droższy C7L, więc dopiero przesiadka do wyraźnie wyższej serii, takiej jak C8L, przynosi pod tym względem zauważalną zmianę. Przed zakupem warto też sprawdzić, ile urządzeń chcemy podłączyć. Dwa wejścia HDMI 2.1, z których jedno zajmuje eARC, mogą okazać się niewystarczające przy dwóch konsolach i soundbarze. Sam soundbar dobrze jest zresztą uwzględnić w budżecie, bo wbudowane głośniki wyraźnie nie dorównują możliwościom obrazu.

Jeśli jednak szukamy telewizora głównie do filmów, streamingu i grania, TCL A400U jest jednym z najbardziej przekonujących zakupów w klasie średniej w 2026 roku. Droższe modele potrafią więcej, ale nie każda z tych przewag będzie miała znaczenie podczas codziennego oglądania. Tutaj dostajemy bardzo dobry obraz, rozbudowane możliwości i świetne wykonanie, bez konieczności płacenia za funkcje, których możemy później nie zobaczyć. Dlatego właśnie TCL A400U jest wg. nas jednym z najbardziej opłacalnych telewizorów 2026 roku.

Wygląd telewizora

Wejścia HDMI
0 x HDMI 2.0, 4 x HDMI 2.1 (48Gbps)
2 x HDMI 2.0, 2 x HDMI 2.1 (48Gbps)
Inne wejścia
Wyjścia
Toslink (Optical audio), eARC (HDMI), ARC (HDMI), Mini-Jack (słuchawki)
Toslink (Optical audio), eARC (HDMI), ARC (HDMI)
Podłączenie do sieci
Wi-Fi 2.4GHz, Wi-Fi 5GHz, Ethernet (LAN) 100Mbps
Wi-Fi 2.4GHz, Wi-Fi 5GHz, Ethernet (LAN) 100Mbps
Jakość wykonania
Dobra
Premium
Rodzaj podstawy
Nogi
Centralna
Kolor ramki
Grafitowa
Grafitowa
Regulacja podstawy
Stała
Regulacja wysokości
Montaż na płasko
Nie
Tak
Akcesoria
Podstawa
Podstawa

Kontrast i czerń

7.9/10

8/10

Strefowe wygaszanie: Tak, ilość stref: 144 (12 x 12)

Strefowe wygaszanie: Tak, ilość stref: 576 (18 x 32)

Kontrast:

Test PHILIPS MLED920 / MLED910 Kontrast i detale w czerni

Wynik

298,900:1

Test PHILIPS MLED920 / MLED910 Kontrast i detale w czerni

Wynik

38,500:1

Test PHILIPS MLED920 / MLED910 Kontrast i detale w czerni

Wynik

23,950:1

Test PHILIPS MLED920 / MLED910 Kontrast i detale w czerni

Wynik

16,850:1

Test PHILIPS MLED920 / MLED910 Kontrast i detale w czerni

Wynik

8,000:1

Test TCL A400U Kontrast i detale w czerni

Wynik

170,250:1

Test TCL A400U Kontrast i detale w czerni

Wynik

41,700:1

Test TCL A400U Kontrast i detale w czerni

Wynik

24,500:1

Test TCL A400U Kontrast i detale w czerni

Wynik

22,550:1

Test TCL A400U Kontrast i detale w czerni

Wynik

8,550:1

Efekt halo i widoczność detali w czerni:

Zwróć uwagę na widoczność jaskrawych świateł na ciemnym tle. Mini-LEDy często mają z tym problem. Zdjęcie nie porównuje czerni - od tego jest film poniżej.

Film wiernie pokazuje różnice w kontraście i czerni między telewizorami oraz potencjalne problemy: efekt halo wokół jasnych obiektów lub pracę stref Mini-LED widoczną jako skoki jasności.

Philips MLED920 w wersji 55 cali, którą mieliśmy okazję testować, korzysta z matrycy VA o wysokim kontraście. Sama matryca to jedno, ale prawdziwym wyróżnikiem tego modelu jest podświetlenie mini-LED. To ono w dużej mierze decyduje o tym, jak wygląda czerń i kontrast – i trzeba przyznać, że Philips zrobił tu duży krok naprzód względem modeli z 2024 roku, gdzie algorytmy lokalnego wygaszania wypadały po prostu przeciętnie. W nowej odsłonie jest znacznie lepiej, a kontrast prezentowany przez MLED920 potrafi naprawdę pozytywnie zaskoczyć. Momentami przypomina to wręcz poziom znany z najlepszych telewizorów LCD na rynku – czerń potrafi być głęboka, obraz nabiera trójwymiarowości, a seanse w ciemnym pokoju robią świetne wrażenie. Oczywiście, jak na każdy telewizor mini-LED przystało, nie jest to obraz całkowicie wolny od kompromisów. Przy dużej ilości drobnych elementów na ekranie algorytmy lokalnego wygaszania potrafią czasem się pogubić – raz przygaszając detale mocniej, niż byśmy chcieli, a innym razem rozjaśniając tło, co skutkuje lekkimi, jasnogranatowymi poświatami wokół obiektów (tzw. efekt halo). Mimo tych niedoskonałości musimy podkreślić, że czerń i kontrast to naprawdę mocna strona Philipsa MLED920 i zdecydowanie jeden z argumentów, dla których warto go brać pod uwagę w średniej półce.

Czerń w TCL A400U wypada świetnie, nawet zaskakująco. W testowanej wersji 65-calowej zastosowano 576 stref wygaszania, które skutecznie oddzielają jasne obiekty od ciemnego tła. W większości naszych scen kontrast wynosił od około 22 500:1 do 41 700:1, a w najbardziej sprzyjającym ujęciu przekroczył 170 000:1. Wieczorem obraz ma dzięki temu bardzo dobrą głębię, a czerń nie przypomina szarej poświaty znanej ze zwykłych ekranach LCD bez wygaszania. Co ciekawe, testowany przez nas C7L w tym samym rozmiarze miał ponad 1000 stref, a wyniki kontrastu były bardzo podobne, miejscami nawet gorsze. A400U pokazuje więc, że sama liczba stref nie przesądza o efekcie. Równie ważne jest to, jak telewizor nimi steruje, i tutaj TCL wykonał naprawdę dobrą robotę.

Oczywiście są sceny, w których podświetlenie dochodzi do swoich granic. Gdy na czarnym tle pojawia się dużo drobnych, jasnych elementów, wokół nich można dostrzec efekt halo, czyli świetlistą obwódkę. Strefy obejmują zbyt duży obszar, żeby podświetlić każdy taki szczegół bez rozjaśniania jego otoczenia. W naszym najtrudniejszym ujęciu kontrast spadł do około 9000:1, ale nawet wtedy nie wyglądało to źle. Nie jest to idealna czerń w każdej sytuacji, jednak przez większość seansu A400U daje pod tym względem naprawdę dużo powodów do zadowolenia.

Jakość efektu HDR

5/10

6.1/10

Wspierane formaty
HDR10, HDR10+, Dolby Vision, HLG
HDR10, HDR10+, Dolby Vision, Dolby Vision IQ, HLG
Pokrycie palety barw
DCI P3: 89.9%, BT.2020: 65.6%
DCI P3: 93.7%, BT.2020: 73.5%

Pomiar jasności w HDR:

Test PHILIPS MLED920 / MLED910 Jakość efektu HDR

Wynik

722 nit

Test PHILIPS MLED920 / MLED910 Jakość efektu HDR

Wynik

177 nit

Test PHILIPS MLED920 / MLED910 Jakość efektu HDR

Wynik

775 nit

Test PHILIPS MLED920 / MLED910 Jakość efektu HDR

Wynik

131 nit

Test PHILIPS MLED920 / MLED910 Jakość efektu HDR

Wynik

677 nit

Test TCL A400U Jakość efektu HDR

Wynik

1226 nit

Test TCL A400U Jakość efektu HDR

Wynik

264 nit

Test TCL A400U Jakość efektu HDR

Wynik

636 nit

Test TCL A400U Jakość efektu HDR

Wynik

217 nit

Test TCL A400U Jakość efektu HDR

Wynik

1434 nit

Scena z filmu “Pan” (około 2800 nitów)

Scena z filmu “Billy Lynn” (około 1100 nitów)

Zdjęcia pokazują dwa filmy HDR10. „Pan” to jedna z najjaśniejszych produkcji, a „Billy Lynn” (żołnierz) ma jasność typową dla streamingu (Netflix, Prime, HBO MAX). Zwróć uwagę na intensywność efektów i szczegóły w bielach.

Statyczny HDR10

Zdjęcia prezentują widoczność detali w bielach w różnych formatach HDR. Nie oddają one różnic jasności między telewizorami (to można porównać w poprzedniej galerii).

Dynamiczny: Dolby Vision

Dynamiczny: Dolby Vision

Zdjęcia prezentują widoczność detali w bielach w różnych formatach HDR. Nie oddają one różnic jasności między telewizorami (to można porównać w poprzedniej galerii).

Wykres jasności HDR:

TCL A400U

PHILIPS MLED920 / MLED910

Philips MLED920 w naszych pomiarach w statycznych testach osiągnął nawet okolice 900 nitów, co jak na średnią półkę jest naprawdę solidnym wynikiem. W praktyce przekłada się to na sporo satysfakcji podczas seansów – w scenach bogatych w jasne światło, takich jak pierwsza, trzecia czy piąta plansza testowa, ekran potrafił wygenerować około 700 nitów, a więc poziom wystarczający, by poczuć prawdziwy „efekt HDR”. Nie da się jednak ukryć, że ograniczona liczba stref podświetlenia i charakterystyczne dla mini-LED-ów kompromisy algorytmów wygaszania w bardziej wymagających scenach ujawniają swoje oblicze. W sekwencjach z niewielkimi źródłami światła – jak księżyc czy scena z filmu Sicario 2 – telewizor wyraźnie stawia na utrzymanie głębszej czerni kosztem jasności tych drobnych elementów. Dla wiekszości widzów to wciąż rozsądny kompromis, bo ciemne tło wygląda wtedy znacznie lepiej, choć trzeba mieć świadomość, że same detale mogą nie zachwycać intensywnością. Pewien niedosyt pozostawia także kwestia kolorów. Choć zastosowany filtr PFS (odpowiednik kropek kwantowych znanych z QLED-ów) robi swoje i barwy prezentują się całkiem żywo, to jednak pokrycie palety DCI-P3 sięga „zaledwie” 90%. W codziennym oglądaniu będzie to wystarczające, ale w ekstremalnie kolorowych produkcjach – jak najnowsze animacje Disneya – można dostrzec, że część tonów nie jest aż tak soczysta, jak mogłoby być w innych konstrukcjach.

TCL A400U potrafi pokazać naprawdę mocny HDR. Na planszach testowych szczytowa jasność sięga około 2000 nitów, a w jaśniejszych scenach filmowych zmierzyliśmy od około 1200 do ponad 1400 nitów. To bardzo dobre wyniki, które przekładają się na intensywne odbicia słońca i wyraźny blask jasnych fragmentów obrazu. W takich ujęciach trudno narzekać na brak mocy. Nie zawsze jednak jest równie efektownie. Kiedy na ciemnym tle pojawiają się niewielkie światła, algorytm musi zdecydować, jak mocno rozświetlić obejmujące je strefy. Większa jasność oznaczałaby też bardziej widoczną poświatę wokół obiektów, dlatego A400U stawia na zachowanie głębokiej czerni. W naszych najtrudniejszych scenach drobne światła osiągały przez to tylko około 220–260 nitów. Nadal pozostają widoczne, ale tracą intensywność, której oczekiwalibyśmy po tak jasnym telewizorze. To kompromis typowy dla wielu Mini LED-ów z tej półki cenowej. Podświetlenie ma duży zapas mocy, ale liczba stref ogranicza precyzję jego wykorzystania. Tutaj widać też przewagę C7L, który dzięki większej liczbie stref potrafi pokazać część takich elementów jaśniej.

Kolory

Kolory wypadają dobrze, choć nie osiągają takiego nasycenia jak w nowych modelach SQD Mini LED. A400U korzysta z luminoforu PFS i pokrywa około 94% palety DCI-P3 oraz 74% BT.2020. W filmach HDR daje to soczyste, dobrze nasycone barwy. DCI-P3, w której mieści się większość wykorzystywanych w nich kolorów, jest pokryta niemal w całości. Pewne braki widać przede wszystkim w najbardziej nasyconych zieleniach. Nie będą one tak intensywne jak na ekranach potrafiących wyświetlić szerszą paletę, ale w większości filmów trudno będzie zwrócić na to uwagę. Łatwiej dostrzec różnicę w grach z mocno nasyconymi, neonowymi kolorami, które częściej sięgają poza możliwości tej matrycy.

Barwy fabrycznie

5/10

6.2/10

Galeria prezentuje jak zmieniają się kolory po usłudze profesjonalnej kalibracji telewizora. Jeśli zauważasz różnicę to zalecamy zamówić taką usługę na stronie SkalibrujTV.pl

Tryb Fabryczny

Po Kalibracji

Galeria prezentuje jak zmieniają się kolory po usłudze profesjonalnej kalibracji telewizora. Jeśli zauważasz różnicę to zalecamy zamówić taką usługę na stronie SkalibrujTV.pl

Tryb Fabryczny

Po Kalibracji

Podobnie jak każdy testowany przez nas telewizor Philipsa, MLED920 sprawdziliśmy przede wszystkim w trybie Filmmaker – to właśnie on ma być tym „najuczciwszym” trybem, stworzonym z myślą o filmach i jak najwierniejszym oddaniu intencji twórców. Faktycznie, pod względem kolorystyki wypada on najlepiej spośród wszystkich trybów dostępnych w telewizorze, ale nie jest wolny od wad. Pierwsze, co rzuca się w oczy, to balans bieli. Obraz ma delikatną tendencję do wpadających w fioletowo-różowe tony, co nadaje mu nieco nienaturalny charakter. Jeszcze większym problemem okazało się jednak to, o czym wspominaliśmy wcześniej – przepalanie obrazu. Wystarczy spojrzeć na wykresy gammy czy EOTF, żeby zobaczyć, że linia mocno odjeżdża poza normę, spadając poniżej wartości 1,8. W praktyce oznacza to "przelewanie" najjaśniejszych bieli, gdzie obraz staje się wręcz mleczny. Na szczęście większość tych problemów da się skorygować – MLED920 reaguje na kalibrację i z pomocą kilku poprawek można znacząco poprawić odbiór obrazu.

Na ustawieniach fabrycznych tryb Filmmaker w A400U wypada całkiem poprawnie, szczególnie przy zwykłej telewizji i filmach SDR. Widać jednak niewielki niedobór czerwieni. Biel ma przez to lekko zielonkawy odcień, a twarze bywają trochę zbyt blade. Nie rzuca się to mocno w oczy w każdej scenie, ale przy ujęciach z dużą ilością bieli lub czerwieni łatwiej dostrzec ten zafarb. Są też drobne nierówności w jasności. Ciemne fragmenty zostają nieco rozjaśnione, natomiast część jaśniejszych odcieni jest za mocno przygaszona. Da się z tym spokojnie oglądać, choć jest jeszcze co poprawiać.

Więcej uwag dotyczy HDR. Fabrycznie telewizor za mocno rozjaśnia obraz, co dobrze widać na wykresie EOTF. Nie chodzi tu o sam blask słońca czy lamp, bo te powinny być intensywne. Jaśniejsze robią się również twarze i otoczenie, które w filmie miały wyglądać spokojniej. W efekcie scena traci trochę głębi i wygląda tak, jakby ktoś podkręcił jej jasność. Do tego najjaśniejsze biele delikatnie wpadają w chłodne odcienie. Najbardziej przydałoby się więc uporządkować sposób wyświetlania HDR, bo na ustawieniach fabrycznych A400U dodaje od siebie "więcej", niż powinien w trybie Filmmaker.

Barwy po kalibracji

7.5/10

8.9/10

Zdjęcia prezentują wygląd filmów na telewizorze. Zwróć uwagę na widoczność detali w czerni, kolory, zabarwienie w cieniach.

Zdjęcia prezentują wygląd filmów na telewizorze. Zwróć uwagę na widoczność detali w czerni, kolory, zabarwienie w cieniach.

Po kalibracji udało nam się w dużym stopniu okiełznać balans bieli – do tego stopnia, że przeciętny widz nie będzie w stanie wychwycić przekłamań w kolorach. Zniknęła też charakterystyczna różowo-fioletowa poświata, która wcześniej zaburzała naturalność obrazu. Paleta barw została uporządkowana, a kolory prezentują się bardziej spójnie i neutralnie. Gamma w treściach SDR po kalibracji wygląda już naprawdę dobrze – nie ma mowy o wcześniejszym efekcie „przelania” jasnych scen. Obraz stał się bardziej kontrastowy i pozbawiony tej mleczności, która wcześniej mocno psuła odbiór. W przypadku treści HDR poprawa również jest zauważalna, choć tutaj nadal widać, że telewizor idzie „w swoją stronę”. Krzywa EOTF nie daje się w pełni ułożyć, bo Philips w swoich ustawieniach po prostu nie oferuje narzędzi pozwalających na precyzyjne sterowanie tym parametrem. W wielu filmach telewizor poprostu nadal eksponuje obraz „po swojemu”. Mimo tych ograniczeń kalibracja przyniosła sporo dobrego – udało się zminimalizować większość przekłamań kolorystycznych i znacząco poprawić ogólną równowagę obrazu. Trzeba jednak pamiętać, że pewne bariery wynikają z samej konstrukcji sprzętowej i ich po prostu nie da się przeskoczyć.

TCL A400U bardzo dobrze poddaje się kalibracji i pozwala poprawić większość niedociągnięć fabrycznego trybu Filmmaker. W SDR udało się niemal idealnie wyrównać balans bieli. Zniknął niedobór czerwieni, więc biel i szarości nie mają już zielonkawego zabarwienia, a twarze odzyskały naturalny wygląd. Poprawiło się również oddawanie jasności. Poza niewielkimi odchyleniami w najciemniejszych i najjaśniejszych fragmentach telewizor trzyma się wzorca, bez niepotrzebnego rozjaśniania czy przygaszania obrazu.

Najważniejsza zmiana dotyczy jednak HDR. Dzięki dostępnej regulacji jasności szczytowej udało się opanować rozjaśnienie widoczne na ustawieniach fabrycznych. Potwierdzają to również pomiary w scenach filmowych, a nie tylko na planszach testowych. Twarze i tło nie są już sztucznie rozświetlone, a jasne elementy nadal mają odpowiednią siłę. Błędy w teście Color Checker w HDR przeważnie mieszczą się poniżej 2, co jest bardzo dobrym wynikiem. Nie wszystko jest idealne, bo w najjaśniejszych bielach pozostaje lekko chłodny odcień, ale całościowo obraz jest znacznie wierniejszy. To właśnie tę poprawę opisaliśmy wcześniej przy porównaniu scen z „Pana” i „Billy’ego Lynna”. A400U pozwala dopracować HDR tak, żeby zachować zarówno szczegóły, jak i właściwą jasność całej sceny. Takiej możliwości brakowało w innych modelach TCL, gdzie regulacja jasności szczytowej była niemożliwa. Tutaj producent udostępnił ją użytkownikowi i widać, że była potrzebna. Po kalibracji A400U pokazuje film bez zbędnego podbijania obrazu.

Płynność przejść tonalnych

6.5/10

9.4/10

To zdjęcia wyselekcjonowanych scen, które prezentują płynne przejścia tonalne z jednego koloru w drugi. Jeśli widzisz odcinające się od siebie warstwy - to wina matrycy telewizora.

To zdjęcia wyselekcjonowanych scen, które prezentują płynne przejścia tonalne z jednego koloru w drugi. Jeśli widzisz odcinające się od siebie warstwy - to wina matrycy telewizora.

To zdjęcia wyselekcjonowanych scen, które prezentują płynne przejścia tonalne z jednego koloru w drugi. Jeśli widzisz odcinające się od siebie warstwy - to wina matrycy telewizora.

To zdjęcia wyselekcjonowanych scen, które prezentują płynne przejścia tonalne z jednego koloru w drugi. Jeśli widzisz odcinające się od siebie warstwy - to wina matrycy telewizora.

Płynność przejść tonalnych w Philipsie MLED920 nie jest jego najmocniejszą stroną. W naszych testach szybko zauważyliśmy, że telewizor miewa wyraźne problemy w ciemniejszych scenach – przykładem mogą być fragmenty z filmu The Green Knight czy testowe palety szarości. Widać tam charakterystyczne schodkowanie kolorów i zbyt ostre łączenia odcieni, co w produkcjach utrzymanych w mroczniejszej stylistyce potrafi rzucać się w oczy. Na szczęście sytuacja wygląda lepiej w jaśniejszych scenach – tam obraz prezentuje się gładko i bez większych artefaktów.

TCL A400U bardzo dobrze radzi sobie z przejściami tonalnymi w materiałach 4K. W jasnych scenach trudno doszukać się jakichkolwiek problemów. Niebo czy delikatna poświata wokół słońca wyglądają gładko, bez widocznych pasów i granic między odcieniami. Kolory płynnie przechodzą jeden w drugi, więc nic nie odciąga uwagi od oglądanego filmu. Drobne niedoskonałości pojawiają się dopiero w najciemniejszych scenach, blisko czerni. Można tam dostrzec lekkie stopniowanie odcieni, ale trzeba się przyjrzeć, żeby je wychwycić. Podczas normalnego oglądania raczej nie będzie przeszkadzać. To bardzo dobry wynik i jedna z mocniejszych stron A400U.

Upscaling i obróbka cyfrowa obrazu

7/10

5.5/10

Obraz bez overscanu na sygnale SD
OK
OK
Funkcja wygładzania przejść tonalnych
OK
OK

Funkcja wygładzania przejść tonalnych

Zdjęcie z zapałką pokazuje, jak telewizor wygładza słabe przejścia tonalne w filmie niskiej jakości.

Skalowanie obrazu SD (576i)

Ujęcie z modelką pokazuje jak telewizor radzi sobie z upscalingiem materiału SD.

Producent wyposażył ten model w kilka funkcji poprawiających jakość sygnału i choć zwykle podchodzimy do takich „ulepszaczy” z dystansem, tutaj okazują się one naprawdę pomocne. Kluczowa jest opcja nazwana „redukcją zniekształceń” – na średnim poziomie działa najlepiej, bo z jednej strony skutecznie wygładza niechciane schodki i łączenia kolorów, a z drugiej nie wycina przesadnie detali, przez co obraz nadal wygląda naturalnie.

Trochę gorzej sprawa wygląda z upscalingiem. Materiały o niższej jakości – choćby testowe wideo z modelką – prezentowały się miękko i pozbawione ostrości. Owszem, można to w pewnym stopniu skorygować suwakiem ostrości w menu, ale efekt wciąż pozostaje daleki od tego, co oferują konkurenci w podobnej cenie. Philips musi więc jeszcze popracować nad tym elementem, bo na tle udanej poprawy przejść tonalnych skalowanie wypada poprostu słabo.

TCL A400U poprawnie skaluje obraz z niższych rozdzielczości do 4K. Kontury są wyraźne, a drobne szczegóły pozostają czytelne, więc starsze filmy czy zwykła telewizja wyglądają całkiem dobrze. Nie ma też problemu z overscanem, czyli przycinaniem brzegów obrazu. Nawet przy materiale w bardzo niskiej rozdzielczości telewizor pokazuje cały kadr.

Znacznie słabiej radzi sobie z usuwaniem niedoskonałości mocno skompresowanych nagrań. A400U, podobnie jak C7L, korzysta ze starszego układu Pentonic 700. Funkcja wygładzania przejść tonalnych wprawdzie jest dostępna, ale w praktyce daje bardzo niewiele. Widoczne pasy między odcieniami pozostają na ekranie, a po jej włączeniu mogą pojawić się jeszcze dodatkowe artefakty. To jedna ze słabszych stron tego modelu. Dobrej jakości materiały wyglądają gładko, co opisaliśmy wcześniej, ale jeśli niedoskonałości są już zapisane w nagraniu, A400U niewiele potrafi z nimi zrobić.

Smużenie i płynność ruchu

7.7/10

7.7/10

Maksymalne odświeżanie matrycy
144Hz
144Hz
Opcja poprawy płynności filmów
OK
OK
Opcja redukcji smużenia
OK
OK
Funkcja BFI 60Hz
Nie
Tak, 120Hz (rozdwojone kontury)
Funkcja BFI 120Hz
Nie
Tak, 240Hz (rozdwojone kontury)
Spadek jasności przy użyciu BFI
-%
14%

Smużenie przy odświeżaniu do 120Hz (tak jak konsola i sport):

Smużenie (funkcja BFI włączona):

Smużenie (4K@144Hz):

Smużenie (1080p@288Hz):

Philips MLED920 ma na pokładzie matrycę 144 Hz, co od razu sugeruje, że w kategorii płynności ruchu nie powinniśmy narzekać. I faktycznie – jak na panel VA smużenie jest tutaj stosunkowo niskie, a choć na ciemniejszych tłach można czasem dostrzec delikatne problemy, nie są one czymś, co większości osób rzuci się w oczy podczas zwykłego oglądania.

Dużym plusem jest też obecność upłynniacza ruchu o nazwie „Style ruchu”. To on pozwala dostosować wrażenie płynności do własnych preferencji – jeśli ktoś lubi bardziej „teatralny”, wręcz telewizyjny charakter obrazu, może podbić suwaki, a jeśli woli zachować naturalne „szarpnięcia” kinowej klatki, wystarczy ustawić niższe wartości. Dzięki temu każdy może znaleźć złoty środek.

TCL A400U ma matrycę 144 Hz, więc dobrze nadaje się do sportu i grania. W filmach można dodatkowo dopasować płynność za pomocą ustawień „Wyrazistość ruchów”. Dostępne są dwa suwaki: „Redukcja rozmazania” i „Redukcja migotania”. Pozwalają poprawić czytelność szybkiego ruchu i złagodzić skokowe przesunięcia kamery. Nie trzeba od razu ustawiać ich wysoko, szczególnie jeśli chcemy zachować kinowy wygląd filmu.

Sam czas reakcji matrycy wypada przyzwoicie, choć smużenie matrycy VA jest widoczne. W teście UFO przy 120 Hz za obiektem pozostaje rozmyty ślad, a jego drobne szczegóły tracą ostrość. Nie są to bardzo długie smugi, ale z pewnością nie jest to poziom najlepszych matryc LCD na rynku. Funkcja BFI, która krótkimi przerwami w wyświetlaniu obrazu ma poprawiać jego ostrość w ruchu, niewiele tutaj zmienia. Pojawiają się za to podwójne kontury, więc trudno uznać ją za szczególnie przydatną. Natomiast spadek jasności po jej włączeniu jest niewielki i wynosi około 14% więc warto z nią poeksperymentować we własnym zakresie.

Funkcje dla graczy

9.8/10

9.8/10

  • ALLM
    Yes
    Yes
  • VRR
    Yes
    Yes
  • Zakres VRR
    48 - 144Hz
    48 - 288Hz
  • Tryb Dolby Vision Gra
    Yes
    Yes
  • Poprawna implementacja HGiG
    Yes
    Yes
  • 1080p@120Hz
    Yes
    Yes
  • 1440p@120Hz
    Yes
    Yes
  • 4K@120Hz
    Yes
    Yes
  • Game bar
    Yes
    Yes

Dla graczy Philips MLED920 to naprawdę kompletne narzędzie. Producent zadbał o wszystko, co dziś uchodzi za standard w telewizorach z myślą o konsolach i PC. Jest ALLM, więc konsola sama przełącza ekran w tryb gry, jest VRR i odświeżanie 144 Hz, które gwarantuje płynną rozgrywkę nawet w szybkich tytułach. Obsługiwane są wszystkie kluczowe formaty HDR – w tym HGiG i Dolby Vision Gaming dla Xboxa – co sprawia, że niezależnie od tego, w co gracie i na jakiej konsoli, telewizor będzie potrafił wycisnąć z obrazu maksimum możliwości. W codziennym graniu przydatny okazuje się też Game Bar – stosukowo prosty w wykonaniu Philipsa, ale funkcjonalny panel, w którym można szybko podejrzeć parametry obrazu, włączyć VRR czy dostosować szczegóły bez wychodzenia z gry. Nie jest tak rozbudowany jak u konkurencji, ale swoje zadanie spełnia bez zarzutu. No i na koniec coś, co wyróżnia Philipsa na tle konkurencji – Ambilight. Trójstronne podświetlenie LED potrafi zrobić ogromne wrażenie w grach, szczególnie wieczorem. To też sposób na lekkie „rozszerzenie” ekranu i poczucie większej imersji. A że kolorowe LED-y stały się ostatnio niemal obowiązkowym elementem pokoju gracza, to MLED920 wpisuje się w ten trend idealnie.

TCL A400U ma bardzo rozbudowane możliwości dla graczy, mimo że jego wygląd sugeruje raczej telewizor do eleganckiego salonu. Obsługuje 120 Hz w Full HD, 1440p i 4K, więc pozwala wykorzystać szybkie tryby dostępne na konsolach. Po podłączeniu komputera można uzyskać 144 Hz w 4K lub nawet 288 Hz w Full HD. Przy szybkich grach daje to sporo swobody w wyborze między szczegółowością obrazu a płynnością. Jest też VRR, który dopasowuje odświeżanie do liczby klatek i ogranicza rozrywanie obrazu, gdy gra nie utrzymuje stałej wydajności. Jego zakres wynosi 48–288 Hz, przy czym najwyższa wartość dotyczy Full HD. ALLM automatycznie przełącza ekran w tryb gry, a użytkownicy Xboksa mogą korzystać z Dolby Vision również przy 120 Hz.

Na pochwałę zasługuje poprawnie działające HGiG. Pozwala ustawić HDR na konsoli bez sytuacji, w której telewizor dodatkowo zmienia wygląd planszy i utrudnia ocenę, kiedy powinien zniknąć wzór testowy. Nie oznacza to idealnej jasności obrazu w samym trybie gry, o czym pisaliśmy przy kalibracji, ale konfiguracja HDR przebiega prawidłowo. Całość uzupełnia czytelny Game Bar. Można w nim szybko sprawdzić liczbę klatek, aktywny format HDR czy działanie VRR, a także sięgnąć po dodatkowe narzędzia, takie jak celownik i lupa. Najważniejsze opcje są pod ręką, bez wychodzenia do pełnego menu ustawień.

Input lag

9.6/10

10/10

SDR

1080p60
18 ms
14 ms
1080p120
9 ms
9 ms
2160p60
17 ms
14 ms
2160p120
9 ms
9 ms

HDR

2160p60
17 ms
13 ms
2160p120
9 ms
8 ms
4320p60

Dolby Vision

2160p60 DV
35 ms
14 ms
2160p120 DV
9 ms
10 ms

Input lag w Philipsie MLED920 wypada naprawdę bardzo dobrze – w trybie 120 Hz zmierzyliśmy wartości poniżej 10 ms, co stawia ten model w absolutnej czołówce telewizorów LCD, jeśli chodzi o responsywność. Nawet przy 60 Hz rezultat na poziomie około 18 ms jest w pełni akceptowalny i nie będzie przeszkadzał w żadnym typie rozgrywki. Pewnym wyjątkiem jest tryb Dolby Vision w 60 klatkach, gdzie opóźnienie potrafi wzrosnąć nawet do 35 ms. To wynik, który esportowców może już odrobinę kłuć w oczy, ale trzeba uczciwie przyznać – dla większości tzw. „casualowych graczy” będzie to absolutnie nieodczuwalne. Szczególnie że mówimy o wartościach, które i tak w praktyce pozwalają na komfortowe granie bez większych kompromisów.

A400U reaguje na polecenia z pada bardzo szybko. Przy 60 Hz opóźnienie wynosi 13–14 ms, a przy 120 Hz spada do 8–9 ms w SDR i HDR10. To świetne wyniki, również do szybkich strzelanek i gier sieciowych. Równie dobrze wypada Dolby Vision: 14 ms przy 60 Hz i 10 ms przy 120 Hz oznacza, że korzystanie z tego formatu nie wiąże się z odczuwalnym pogorszeniem sterowania. Pod względem input laga trudno się tutaj do czegokolwiek przyczepić.

Współpraca z komputerem

4/10

8.5/10

Chroma 444 (maks. rozdzielczość i odświeżanie)
Tak
Tak
Czytelność czcionek
Średnia
Bardzo dobra
Czytelność ciemnego tekstu i kształtów
Słaba
Średnia
Input lag w trybie PC (4K, maks. odświeżanie)
9ms
9ms
Układ subpikseli matrycy
BGR
RGB
Maksymalna częstotliwość odświeżania
144Hz
144Hz
G-Sync
Tak
Tak

Zdjęcie pokazuje czytelność drobnych czcionek. W idealnym przypadku linie powinny być tej samej grubości zarówno na jasnej, jak i na ciemnej czcionce, a przerwy między pikselami niewielkie.

Jeśli chodzi o współpracę z komputerem PC, Philips MLED920 budzi dość mocno mieszane odczucia. Z jednej strony na papierze wygląda imponująco – mamy 144 Hz, obsługę G-Sync i FreeSync, więc pod kątem grania na PC telewizor nie zawodzi. Każdy, kto szuka dużego ekranu do gier komputerowych, dostaje tu solidny pakiet funkcji. Kiedy jednak spróbujemy wykorzystać go jako typowy monitor do codziennej pracy, szybko wychodzą jego ograniczenia. Czcionki nie prezentują się najlepiej – widać mocny dithering, kolorowe litery bywają poszarpane, a w przypadku bardzo ciemnych tekstów pojawiają się wręcz dziwne anomalie, jakby panel gubił cienkie linie i miał problem z ich prawidłowym odwzorowaniem. W dużym skrócie: Do gier PC tak. Do jakiejkolwiek pracy i czytania tekstu: stanowcze nie.

TCL A400U bardzo dobrze współpracuje z komputerem, przede wszystkim dzięki rozbudowanym możliwościom w grach. Obsługa 4K przy 144 Hz czy 288Hz w Full HD, działający G-Sync i input lag na poziomie 9 ms pozwalają komfortowo grać również w szybkie tytuły.

Czytelność tekstu zależy jednak od ustawionego odświeżania. Przy 120 Hz czcionki wyglądają niemal wzorowo, niezależnie od wielkości i koloru. Po przełączeniu na 144 Hz pojawia się problem z poziomymi liniami liter, szczególnie tych ciemniejszych. Są wyraźnie przygaszone względem pionowych, przez co drobny tekst wygląda nierówno, mimo zachowania chromy 4:4:4. Jeżeli A400U ma służyć również jako monitor do pracy, najlepiej zostać przy 120 Hz, a wyższe odświeżanie włączać do grania. To pewna niedogodność, ale dotyczy głównie osób siedzących blisko ekranu i pracujących z małymi czcionkami. Przy graniu czy korzystaniu z komputera z kanapy nie będzie to duży problem.

Kąty widzenia

3.2/10

3.6/10

Spadek jasności pod kątem 45 stopni
68%
79%

Kąty widzenia w MLED920 to klasyka gatunku przy matrycy typu VA – już lekkie odejście od środka sprawia, że obraz zaczyna tracić kolory, kontrast słabnie, a całość robi się dość płaska i mało atrakcyjna. Nie ma tu żadnych cudów. Jeśli więc oglądacie filmy w większym gronie i każdy siedzi trochę z boku, będzie to lekko zauważalne. Z drugiej strony coś za coś: właśnie dzięki tej matrycy MLED920 potrafi wyświetlić dużo głębszą czerń niż telewizory na panelach IPS.

Kąty widzenia nie są najmocniejszą stroną TCL A400U. Zastosowana matryca VA dobrze radzi sobie z czernią podczas oglądania na wprost, ale z boku kolory tracą nasycenie, a obraz staje się mniej kontrastowy. Nie jest to najgorszy wynik wśród telewizorów z takim panelem, jednak przy szerszym ustawieniu kanapy różnica między miejscem na środku a tym na skraju będzie widoczna. Do ekranów IPS, a tym bardziej OLED-ów, wyraźnie tutaj brakuje. A400U najlepiej więc oglądać możliwie na wprost, jeśli chcemy zachować pełne nasycenie kolorów i dobrą czerń.

Sprawność ekranu w dzień

5.5/10

8.5/10

Powłoka matrycy
Satynowa
Błyszcząca
Tłumienie odbić
Przyzwoite
Słabe
Czerń w trakcie dnia
Dobra
Bardzo dobra

Jasność matrycy

TCL A400U: 1227 cd/m2

PHILIPS MLED920 / MLED910: 421 cd/m2

Philips MLED920 w codziennym użytkowaniu radzi sobie nieźle. Zastosowana satynowa powłoka na matrycy całkiem skutecznie tłumi odbicia i w większości umiarkowanie nasłonecznionych salonów poradzi sobie z niechcianymi refleksami. Trzeba jednak pamiętać, że to nie jest telewizor, który powala jasnością – średnia wartość w SDR oscyluje w okolicach 450 nitów. W bardzo jasnych pomieszczeniach, szczególnie z dużymi południowymi oknami, ekran nie zawsze przebije się przez intensywne światło dzienne. W takich sytuacjach warto wspomóc go choćby delikatnymi zasłonami, żeby komfort oglądania mocno nie ucierpiał.

W telewizorach mających pełnić rolę ozdoby wnętrza często spotykamy matowe ekrany, które ograniczają odbicia i pomagają uzyskać wygląd obrazu na ścianie. TCL A400U idzie inną drogą. Ma w pełni błyszczącą powłokę, na której niestety wyraźnie odbijają się okna i lampy. Widać to również podczas oglądania, szczególnie gdy jasne odbicie wypada na ciemniejszym fragmencie filmu. Na plus wypada za to zachowanie czerni i kolorów w oświetlonym pokoju. Obraz nie robi się mleczny, a barwy pozostają dobrze nasycone.

Największym atutem A400U w dzień jest jednak jasność. Średnia z pomiarów wyniosła około 1300 nitów, a nawet przy całym ekranie wypełnionym bielą telewizor utrzymywał około 700 nitów. To bardzo dobry wynik, który pozwala komfortowo oglądać telewizję również w mocno oświetlonym salonie. Trzeba tylko rozsądnie wybrać miejsce ustawienia ekranu. A400U ma dość mocy, żeby poradzić sobie z jasnym otoczeniem, ale nie usunie nią odbicia dużego okna znajdującego się dokładnie naprzeciwko.

Szczegóły dotyczące matrycy

Rodzaj widma podświetlenia
Mini-LED PFS LED
Mini-LED PFS LED
Wersja oprogramowania podczas testów
TPN258E_V058.002.179.041
v8-0012t01-lf1v641.003171
Procesor obrazu
mt5896 2,5GB RAM

Struktura subpikseli matrycy:

Jednorodność matrycy i termowizja:

Test PHILIPS MLED920 / MLED910 Szczegóły dotyczące matrycy
Test TCL A400U Szczegóły dotyczące matrycy

PHILIPS MLED920 / MLED910

TCL A400U

Funkcje telewizora

5.5/10

7.8/10

  • System
    Titan OS
    Google TV
  • Szybkość działania
    Przyzwoita
    Dobra
  • Wejścia HDMI
    0 x HDMI 2.0, 4 x HDMI 2.1 48Gbps
    2 x HDMI 2.0, 2 x HDMI 2.1 48Gbps
  • Wyjścia
    Toslink (Optical audio), eARC (HDMI), ARC (HDMI), Mini-Jack (słuchawki)
    Toslink (Optical audio), eARC (HDMI), ARC (HDMI)
  • Podłączenie do sieci
    Wi-Fi 2.4GHz, Wi-Fi 5GHz, Ethernet (LAN) 100Mbps
    Wi-Fi 2.4GHz, Wi-Fi 5GHz, Ethernet (LAN) 100Mbps
  • Odbiór telewizji
    DVB-T, DVB-T2, DVB-S, DVB-S2, DVB-C
    DVB-T, DVB-T2, DVB-S, DVB-S2, DVB-C

Funkcje klasyczne:

  • Nagrywanie na USB (TV naziemna)
    Nie
    Nie
  • Programowanie nagrań
    Nie
    Nie
  • Obraz w obrazie (PiP)
    Nie
    Nie
  • Pilot RF (bez konieczności celowania)
    Nie
    Tak
  • Podświetlany pilot
    Tak
    Nie
  • Telegazeta
    Tak
    Tak
  • Tryb tylko dźwięk
    Tak
    Tak
  • Podłączenie słuchawek bluetooth do telewizora
    Tak
    Tak
  • Słuchawki bluetooth i głośniki telewizora jednocześnie
    Nie
    Tak

Funkcje Smart:

  • AirPlay
    Tak
    Tak
  • Screen mirroring (Windows Miracast)
    Nie
    Tak
  • Wyszukiwanie głosowe
    Tak
    Tak
  • Wyszukiwanie głosowe po polsku
    Nie
    Tak
  • Możliwość podłączenia klawiatury i myszki
    Tak
    Tak
Test PHILIPS MLED920 / MLED910 Funkcje telewizora
Test PHILIPS MLED920 / MLED910 Funkcje telewizora
Test PHILIPS MLED920 / MLED910 Funkcje telewizora
Test PHILIPS MLED920 / MLED910 Funkcje telewizora
Test TCL A400U Funkcje telewizora
Test TCL A400U Funkcje telewizora
Test TCL A400U Funkcje telewizora
Test TCL A400U Funkcje telewizora

Opcje podłączenia soundbara / głośników

  • Przewodowe HDMI
    eARC (HDMI), ARC (HDMI)
    eARC (HDMI), ARC (HDMI)
  • Przewodowe Inne
    Toslink (Optical audio), Mini-Jack (słuchawki)
    Toslink (Optical audio)
  • Bezprzewodowe inne
    Bluetooth, DTS Play-Fi
    Bluetooth, DTS Play-Fi

Obsługiwane formaty audio (zewnętrzne audio HDMI eARC):

  • Dolby Digital Plus 7.1
    Tak
    Tak
  • Dolby True HD 7.1
    Tak
    Tak
  • Dolby Atmos w Dolby Digital Plus (JOC)
    Tak
    Tak
  • Dolby Atmos w Dolby True HD
    Tak
    Tak
  • DTS:X w DTS-HD MA
    Nie
    Tak
  • DTS-HD Master Audio
    Nie
    Tak

Ułatwienia dla seniorów

  • Klawiatura numeryczna na TV
    Tak
    Tak
  • Powiększanie czcionki
    Tak
    Tak
  • Audiodeskrypcja
    Tak
    Tak

Smart TV – Titan OS

Philips MLED920 korzysta z autorskiego systemu Titan OS, który dopiero zaczyna swoją przygodę na rynku telewizorów i niestety widać to na każdym kroku. Z jednej strony mamy podstawowe funkcje – jak chociażby obsługę AirPlay czy możliwość zrzucenia obrazu ze smartfona, z drugiej jednak szybko wychodzą jego ograniczenia. Screen mirroring działa tylko z telefonem, ale już nie z laptopem. Wyszukiwanie głosowe? Jest, ale obsługiwane wyłącznie przez Amazon Alexę i to w językach wspieranych przez tego asystenta. System działa w miarę szybko, ale co jakiś czas potrafi „zawieść” i sprawia wrażenie czegoś niedopracowanego, co dopiero się rozwija.

Klasyczne funkcje TV

Titan OS nie rozpieszcza również w zakresie klasycznych funkcji telewizyjnych. Poza hybrydowym pilotem z klawiaturą numeryczną – który co prawda jest podświetlany i pomysłowo zaprojektowany w dwóch trybach, to niestety działa na podczerwień – nie znajdziemy tu nic, co mogłoby faktycznie wyróżnić MLED920 na tle konkurencji. Brakuje nagrywania na USB czy funkcji PiP, a takie rozwiązania w tej klasie mogłyby się przydać. Z nietypowych dodatków mamy natomiast wyjście analogowe w formie jacka, które pozwoli podłączyć słuchawki lub starsze głośnik. To taki mały ukłon w stronę użytkowników, którzy nadal korzystają ze starszego sprzętu.

Ambilight TV

To, co jednak zdecydowanie odwraca uwagę od niedostatków Titan OS, to unikalny, trójstronny system Ambilight. Tutaj Philips wciąż gra w swojej lidze i potrafi zachwycić osoby, które nie miały do czynienia z tym dodatkiem. Kolorowe podświetlenie reagujące na treść ekranu nadaje seansom wyjątkowego klimatu i jest czymś, czego konkurencja nie oferuje w podobnej formie. To właśnie Ambilight ma sprawić, że inne bolączki – zarówno systemowe, jak i funkcjonalne – schodzą na dalszy plan.

Google TV

Google TV w A400U działa sprawnie i pozwala wygodnie korzystać z telewizora bez podłączania dodatkowej przystawki. Wybór aplikacji jest szeroki, więc łatwo znaleźć coś do oglądania, a przy szukaniu konkretnego filmu przydaje się wyszukiwanie głosowe po polsku. Zamiast mozolnie wybierać kolejne litery pilotem, wystarczy powiedzieć tytuł. Bez większych komplikacji można też przesłać na ekran treści z telefonu. Nieco mniej możliwości dostają osoby oglądające tradycyjną telewizję. Brak nagrywania na USB oznacza, że ulubionego programu nie zapiszemy na później bez pomocy zewnętrznego dekodera.

Funkcje użytkowe

A400U ma kilka praktycznych udogodnień. Można na przykład podłączyć słuchawki Bluetooth i jednocześnie pozostawić włączone głośniki telewizora. Są jednak pewne braki, szczególnie dla osób korzystających z tradycyjnej telewizji. Programu nie nagramy na USB, nie ma też możliwości wyświetlenia dwóch źródeł jednocześnie w trybie obrazu w obrazie. Warto również przemyśleć podłączenie dodatkowego sprzętu. Spośród czterech wejść HDMI tylko dwa obsługują wysokie odświeżanie w 4K, a jedno z nich służy także do podłączenia nagłośnienia przez eARC. Jeśli zajmiemy je soundbarem, dla konsoli lub komputera pozostanie już tylko jedno takie wejście. Przy jednej konsoli to żaden kłopot, ale przy bardziej rozbudowanym zestawie może zabraknąć miejsca.

Pilot

Przy tak dopracowanym wyglądzie A400U szkoda, że podobnej uwagi nie poświęcono pilotowi. Duża, plastikowa obudowa z mnóstwem przycisków wygląda dość zwyczajnie na tle tak wykonanego telewizora. Bardziej minimalistyczny pilot, taki jak w C8L, znacznie lepiej pasowałby do charakteru tego modelu. A400U jest oczywiście tańszym urządzeniem, ale skoro wygląd stanowi jeden z jego głównych atutów, to czemu by nie? 😉. W samej obsłudze pilot sprawdza się dobrze i nie wymaga celowania w ekran, choć wieczorem przydałoby się podświetlenie przycisków.

Aplikacje

6.7/10

9.6/10

OK
Disney_Plus
OK
Amazon_Prime_Video
OK
Player_TVN
OK
Polsat_Box_Go
OK
Canal_Plus_Online
OK
TVP_VOD
No
Apple_TV_Plus
No
SkyShowtime
OK
Rakuten
OK
CDA_Premium_Browser
No
Spotify
No
Tidal
OK
Netflix
OK
YouTube
OK
HBO_MAX
No
Kodi
No
Apple_music
No
Eleven_sports
No
Xbox Game Pass
No
GeForce NOW
No
Amazon Luna
OK
Boosteroid
No
Steam Link
OK
Disney_Plus
OK
Amazon_Prime_Video
OK
Player_TVN
OK
Polsat_Box_Go
OK
Canal_Plus_Online
OK
TVP_VOD
OK
Apple_TV_Plus
OK
SkyShowtime
OK
Rakuten
OK
CDA_Premium_Browser
OK
Spotify
OK
Tidal
OK
Netflix
OK
YouTube
OK
HBO_MAX
OK
Kodi
No
Apple_music
OK
Eleven_sports
No
Xbox Game Pass
OK
GeForce NOW
No
Amazon Luna
OK
Boosteroid
OK
Steam Link

Odtwarzanie plików z USB

8.5/10

9.4/10

Obsługiwane formaty zdjęć:

JPEG
Yes
Yes
HEIC
No
Yes
PNG
Yes
Yes
GIF
Yes
Yes
WebP
No
Yes
TIFF
No
No
BMP
Yes
Yes
SVG
No
No

Maksymalna rozdzielczość zdjęcia:

4 Mpix
Yes
Yes
6 Mpix
Yes
Yes
8 Mpix
Yes
Yes
10 Mpix
No
Yes
12 Mpix
No
Yes
16 Mpix
Yes
Yes
20 Mpix
No
Yes
24 Mpix
No
Yes
28 Mpix
No
Yes
32 Mpix
Yes
Yes

Wbudowany odtwarzacz w Philipsie MLED920 działa całkiem nieźle i bez większych problemów radzi sobie z większością popularnych plików audio i wideo – dokładnie tak, jak możecie zobaczyć w naszej tabeli testowej. Nie ma więc obaw o typowe formaty filmów czy muzyki. My możemy się przyczepić jedynie do dość wybiórczej obsługi formatów zdjęciowych i niektórych rozdzielczości.

Wbudowany odtwarzacz USB w TCL A400U radzi sobie bardzo dobrze. Otworzył niemal wszystkie sprawdzane przez nas pliki wideo, zdjęcia i utwory muzyczne, więc do odtworzenia własnych materiałów z pendrive’a zazwyczaj wystarczy to, co telewizor oferuje od razu po wyjęciu z pudełka. Drobne zastrzeżenie dotyczy braku obsługi napisów w formacie .txt. Jeśli mamy starszą kolekcję filmów z takimi napisami, może to wymagać ich konwersji lub zainstalowania innego odtwarzacza. Przy popularnych formatach .srt i .sub tego problemu nie ma.

Dźwięk

6.2/10

6.7/10

  • Maksymalna głośność
    88dB
    82dB
  • Dolby Digital Plus 7.1
    Tak
    Tak
  • Dolby True HD 7.1
    Tak
    Nie
  • Dolby Atmos in Dolby Digital Plus (JOC)
    Tak
    Tak
  • Dolby Atmos in Dolby True HD
    Tak
    Nie
  • DTS:X in DTS-HD MA
    Tak
    Tak
  • DTS-HD Master Audio
    Tak
    Tak

Dźwięk w Philipsie MLED920 raczej nie będzie tym elementem, który zrobi na Was największe wrażenie. Brzmi dość płasko, brakuje mu głębi i wyraźniejszego basu, przez co filmy czy koncerty nie mają tej dodatkowej warstwy immersji, jaką potrafi dać lepszy system audio. Trzeba jednak oddać, że głośność stoi na naprawdę przyzwoitym poziomie – telewizor potrafi rozkręcić się nawet do 88 decybeli. Dużym plusem MLED920 jest nie tyle sama jakość brzmienia, ile obsługa formatów audio. Philips zadbał o kompatybilność z praktycznie wszystkimi najważniejszymi standardami, w tym Dolby Atmos, DTS czy Dolby TrueHD 7.1. Dzięki temu, jeśli ktoś zdecyduje się podłączyć zewnętrzny soundbar czy amplituner, nie napotka żadnych ograniczeń i będzie mógł cieszyć się pełnią kinowego dźwięku.

Dźwięk w TCL A400U jest niestety równie płaski jak jego obudowa. Wbudowany zestaw 2.0 o mocy 20 W wystarcza do oglądania wiadomości czy zwykłych programów telewizyjnych, ale przy filmach i muzyce wyraźnie brakuje mu basu. Eksplozje nie mają odpowiedniej siły, a muzyka brzmi dość lekko. Smukła konstrukcja ma tu swoją cenę, dlatego do filmowych seansów warto pomyśleć o soundbarze, najlepiej z osobnym subwooferem. Telewizor obsługuje Dolby Atmos i DTS, więc dodatkowe nagłośnienie pozwoli też lepiej wykorzystać przestrzenne ścieżki dźwiękowe.

Test jakości dźwięku

Pomiary akustyczne

88dBC (Max)

75dBC

82dBC (Max)

75dBC

Komentarze czytelników

Komentarze dostarcza zewnętrzny serwis Disqus (Zeta Global). Po wczytaniu Disqus może zapisać pliki cookie i przetwarzać dane o Twojej aktywności.

Twój wybór zapamiętamy na tym urządzeniu. Polityka prywatności dostawcy