XIAOMI S Mini 2026 (55"-75") 60Hz vs Hisense U7S / U77SE

Jeżeli chodzi o HDR, możliwości Xiaomi S Mini 2026 są naprawdę dobre, szczególnie biorąc pod uwagę segment, w którym znajduje się ten model. Telewizor bez większego problemu osiąga około 1000 nitów jasności, dzięki czemu w jasnych scenach potrafi pokazać bardzo wyraźny efekt HDR. Słońce, refleksy czy mocno oświetlone fragmenty obrazu potrafią być naprawdę intensywne i momentami wręcz uderzyć jasnością. Nieco inaczej wygląda to jednak w ciemnych scenach. Bardzo małe źródła światła otoczone czernią są wyświetlane ze znacznie niższą jasnością, przez co brakuje im tej punktowej intensywności znanej z najlepszych telewizorów. Nie jest to jednak nic nadzwyczajnego w przypadku Mini LED-a. Algorytm lokalnego wygaszania ogranicza wtedy podświetlenie, aby utrzymać możliwie głęboką czerń, która w takich scenach ma większe znaczenie niż kilka dodatkowych nitów.

Kolory HDR

Dobrze wypada również reprodukcja kolorów. Xiaomi reklamuje S Mini 2026 jako telewizor QLED, choć zastosowane tutaj rozwiązanie bazuje w praktyce na luminoforze PFS. Najważniejszy jest jednak efekt, a ten jest całkiem dobry. Zmierzone przez nas pokrycie palety DCI-P3 wyniosło około 94%, natomiast w znacznie szerszej przestrzeni BT.2020 było to około 74%. Oznacza to, że większość kolorów wykorzystywanych w filmach HDR telewizor jest w stanie pokazać z odpowiednio wysokim nasyceniem. Jego ograniczenia najbardziej widać dopiero przy bardzo intensywnych odcieniach zieleni, gdzie zakres barw zaczyna się już kończyć.

Hisense U7S ma spory potencjał do wyświetlania HDR, ale nie w każdej scenie potrafi go wykorzystać. Na planszy testowej osiąga około 1100 nitów, więc samo podświetlenie jest naprawdę mocne. W naszych jaśniejszych scenach filmowych zmierzyliśmy około 640–745 nitów. To nadal wystarczająco dużo, żeby słońce czy jasne refleksy miały wyraźny blask i pokazywały przewagę nad materiałami SDR. Kiedy telewizor ma rozświetlić większy fragment obrazu, radzi sobie całkiem dobrze.

Problem pojawia się przy małych światłach na ciemnym tle. Każda ze 192 stref odpowiada za obszar znacznie większy niż drobny punkt na ekranie. Gdyby telewizor mocno rozświetlił taką strefę, razem z samym światłem rozjaśniłby również jego otoczenie. Hisense próbuje tego uniknąć i przygasza całą strefę. Czerń wygląda dzięki temu lepiej, ale niewielki jasny obiekt, który powinien przyciągać wzrok, również traci swoją intensywność. Właśnie dlatego w dwóch trudniejszych scenach odnotowaliśmy już tylko 297 i 154 nity. Różnica jest duża: w jednym ujęciu HDR potrafi zrobić wrażenie, a w kolejnym drobne światła są wyraźnie stłumione. U7S stawia więc przede wszystkim na utrzymanie głębokiej czerni, nawet kosztem jasnych detali. Przy tej liczbie stref jest to zrozumiały kompromis, ale warto o nim pamiętać — szczytowe 1100 nitów mówi nam o możliwościach podświetlenia, a nie o tym, jak jasno telewizor pokaże każdy element filmu.

Kolory

Hisense określa U7S mianem ULED, ale jest to nazwa marketingowa, a za poszerzenie palety barw odpowiada tutaj podświetlenie z luminoforem PFS. W naszych pomiarach telewizor pokrył około 91% przestrzeni DCI-P3 i 71% BT.2020. To dobre wyniki, choć do najlepszych ekranów na rynku trochę brakuje. Największe braki widać w zieleni — telewizor nie sięga tutaj nawet granicy DCI-P3, więc najbardziej intensywne odcienie będą mniej nasycone, niż powinny. Większość kolorów w filmach i serialach HDR nadal wygląda jednak odpowiednio soczyście. Na plus wypada powtarzalność wyników. Pokrycie palety na planszach testowych i w scenach filmowych jest praktycznie identyczne.

Xiaomi S Mini 2026 w rozmiarach 55–75 cali testowaliśmy w trybie Film, który na tle pozostałych presetów oferował najbardziej poprawne kolory. Nie oznacza to jednak, że obraz był od razu ustawiony dobrze. W naszym egzemplarzu balans bieli był wyraźnie przesunięty w stronę cieplejszych barw. Niebieskiego było za mało, a czerwieni za dużo, przez co biel i szarości miały lekko ciepły odcień. Telewizor miał też tendencję do zbyt mocnego rozjaśniania ciemniejszych partii obrazu. Wynikało to z gammy, która zamiast trzymać się okolic 2.4, miejscami spadała nawet do około 2.0. Przez to w cieniach było widać więcej szczegółów, ale sam obraz tracił trochę głębi. Fabryczne ustawienia nie były więc złe, jednak do poprawnego odwzorowania obrazu jeszcze trochę brakowało.

Fabryczne kolory w Hisensie U7S wypadają przyzwoicie, ale jest kilka rzeczy do poprawy. W SDR widać przewagę czerwieni w balansie bieli, przez co obraz nabiera zbyt ciepłego, miejscami lekko różowego odcienia. Można to zauważyć na twarzach czy jasnych, neutralnych powierzchniach. Gamma przebiega też poniżej wzorca, więc telewizor rozjaśnia obraz, szczególnie w ciemniejszych fragmentach. Łatwiej dostrzec wtedy szczegóły w cieniach, ale scena traci trochę swojej głębi.

W HDR balans bieli jest nieco równiejszy, ale nie całkiem neutralny — w średnich tonach brakuje niebieskiego, a w najjaśniejszych partiach czerwieni. Większym problemem jest sposób oddawania jasności. Krzywa EOTF pokazuje, że spora część średnich tonów jest rozjaśniana, przez co obraz wygląda jaśniej, niż zakłada materiał źródłowy. Pomiary Color Checker również wypadają słabiej niż w SDR: wiele błędów mieści się w okolicach 3–4, a pojedyncze sięgają nawet 8. Kolory potrafią więc wyglądać atrakcyjnie, ale nie zawsze są wierne temu, co powinniśmy zobaczyć. Jest tutaj pole do poprawy i sprawdzimy, ile uda się skorygować kalibracją.

Wbrew pozorom Xiaomi S Mini 2026 całkiem dobrze reaguje na kalibrację. Po naszych korektach balans bieli udało się wyraźnie poprawić i obraz przestał wpadać w zbyt ciepłe tony. W materiałach SDR efekt jest naprawdę dobry – telewizor potrafi wyświetlić taki obraz bardzo poprawnie i pod względem odwzorowania kolorów trudno mieć do niego większe zastrzeżenia. Podobne poprawki wprowadziliśmy również w HDR, choć tutaj nie wszystko dało się skorygować. Kolory wyglądają lepiej niż na ustawieniach fabrycznych, ale telewizor nadal ma tendencję do wyświetlania obrazu nieco jaśniej, niż powinien. Widać to po przebiegu krzywej EOTF, która znajduje się powyżej wartości referencyjnej. W praktyce oznacza to, że część scen HDR jest rozjaśniona względem zamysłu twórców. Jest to przypadłość tego telewizora i nie mamy na nią wpływu.

Kalibracja Hisense’a U7S najwięcej dała w materiałach SDR. Udało się wyrównać balans bieli, więc zniknął wcześniejszy ciepły zafarb, a biel i szarości wyglądają neutralnie. Gamma również trzyma się teraz bardzo blisko wzorca — telewizor nie rozjaśnia już niepotrzebnie obrazu, dzięki czemu ciemniejsze sceny odzyskały głębię. Pomiary Color Checker potwierdzają poprawę: większość błędów mieści się poniżej 2. Do oglądania zwykłej telewizji i filmów SDR udało się więc uzyskać naprawdę dobrze ustawiony obraz. W HDR nie poszło już tak gładko. Brakuje możliwości skutecznego skorygowania krzywej EOTF, więc Hisense nadal interpretuje jasność filmu trochę po swojemu. Część obrazu rozjaśnia, a najjaśniejsze elementy potrafi przygasić zależnie od sceny i pracy lokalnego wygaszania. Tego nie udało się wyeliminować kalibracją. Odbija się to również na wynikach Color Checker, gdzie wiele błędów pozostaje w okolicach 3–4, a pojedyncze przekraczają 7. W SDR efekt jest więc naprawdę bardzo dobry, ale w HDR musimy zaakceptować, że telewizor dokłada do obrazu własną interpretację jasności.

Za cyfrową obróbkę obrazu w Xiaomi S Mini 2026 odpowiada procesor MT5896. Niestety pod tym względem telewizor wypada dość przeciętnie. Materiały o niskiej rozdzielczości nie są skalowane zbyt dobrze i na dużym ekranie szybko widać ich ograniczenia. Obraz jest dość mocno cyfrowy, a telewizor nie potrafi wydobyć z niego zbyt wielu dodatkowych szczegółów. Dodatkowo na telewizorze nie można wyłączyć zjawiska overscanu przy materiałach niskiej rozdzielczości. Jeszcze gorzej wygląda kwestia wygładzania posteryzacji. W mniejszych wariantach nie znajdziemy nawet osobnej funkcji, która mogłaby ograniczyć widoczne pasy pomiędzy zbliżonymi odcieniami. Jeżeli więc takie niedoskonałości występują już w materiale źródłowym, Xiaomi właściwie ich nie maskuje.

Obróbka materiałów słabszej jakości wypada w Hisensie U7S dość przeciętnie. Zastosowany tutaj układ Pentonic 700 nie radzi sobie szczególnie dobrze ze skutkami mocnej kompresji. W menu znajdziemy funkcję „Obraz gładki i gradientowy”, ale jej działanie pozostawia sporo do życzenia. Na poziomie niskim trudno zauważyć poprawę przejść tonalnych, choć przynajmniej obraz niczego nie traci. Ustawienia średnie i wysokie nadal nie usuwają wyraźnych pasów między odcieniami, za to zaczynają zacierać detale — w naszych materiałach znikały nawet fragmenty twarzy postaci. Co ciekawe, ziarno filmowe pozostaje nietknięte na każdym poziomie. Jeśli już korzystać z tej funkcji, zostalibyśmy przy ustawieniu niskim. Jej obecne działanie wymaga dopracowania, ale głównie jest to wina zastosowanego tutaj procesora.

Znacznie lepiej wypada samo skalowanie do 4K. Obraz z niższej rozdzielczości zyskuje na czytelności, kontury są dobrze odtworzone, a drobne elementy wyglądają wyraźnie. Nie oznacza to odzyskania szczegółów, których nie było w nagraniu, ale telewizor dobrze wykorzystuje to, co dostaje ze źródła. Na plus zaliczamy też brak przycinania krawędzi obrazu, nawet przy sygnale SD.

Mniejsze warianty Xiaomi S Mini 2026 korzystają z matrycy 60 Hz i to jest ich największe ograniczenie, jeśli chodzi o ruch. Przy filmach i serialach nie jest to jeszcze dużym problemem, bo telewizor ma klasyczny upłynniacz dla materiałów 24/30 kl./s. Możemy więc zmniejszyć charakterystyczne szarpanie obrazu i ustawić ruch pod własne preferencje. Gorzej wypada sport i inne materiały 50/60 Hz, bo tutaj nie ma już dodatkowej funkcji poprawiającej płynność. W takich treściach jesteśmy więc ograniczeni możliwościami samej matrycy.

Pod względem smużenia telewizor wypada dość typowo dla matrycy VA. Najwięcej śladu widać za obiektami poruszającymi się na ciemnym tle, natomiast w jaśniejszych scenach efekt jest wyraźnie mniejszy. Nie jest to poziom, który całkowicie psuje odbiór ruchu, ale przy dynamicznych scenach da się zauważyć, że matryca nie należy do najszybszych.

Płynność ruchu w Hisensie U7S wypada nieźle dzięki odświeżaniu 144 Hz. W filmach mamy też do dyspozycji upłynniacz z regulacją redukcji szarpania i rozmycia. Można więc zachować bardziej kinowy charakter ruchu albo zwiększyć płynność, jeśli przeszkadzają nam skokowe przesunięcia kamery. W sporcie i grach wysokie odświeżanie również się przydaje, ale niestety nie rozwiązuje największego problemu tej matrycy.

Jest nim czas reakcji pikseli. Za szybko poruszającymi się obiektami ciągną się długie, wyraźne smugi, co dobrze pokazuje nasz test UFO. Najgorzej wygląda to na ciemnym tle, gdzie ślad za obiektem jest szczególnie mocny. Ruch może być więc płynny, ale sam poruszający się obiekt traci ostrość i właśnie tę różnicę w U7S dość łatwo zauważyć.

W większych rozmiarach Xiaomi S Mini 2026 jest już znacznie ciekawszą propozycją dla graczy. Matryca pracuje natywnie z częstotliwością do 144 Hz, więc po podłączeniu komputera możemy wykorzystać wysokie odświeżanie również w 4K. Przy niższych rozdzielczościach telewizor potrafi pójść jeszcze dalej i osiągnąć nawet 288 Hz. Do tego dochodzi ALLM, automatyczne przełączanie w tryb gry oraz Game Bar z najważniejszymi ustawieniami pod ręką. Oczywiście, telewizor wyposażono w 2 złącza HDMI 2.1 o pełnej przepustowości. Pod względem płynności różnica względem wersji 55–75 cali jest więc bardzo duża i szczególnie przy PC albo konsoli łatwo ją zauważyć. Nie wszystko działa jednak idealnie. Tak samo jak w mniejszych wariantach, mamy zastrzeżenia do implementacji HGiG. Plansze konfiguracji HDR na PS5 i Xboxie nie odpowiadają dokładnie realnym możliwościom telewizora, przez co po ustawieniu konsoli według tych wskazań najjaśniejsze partie obrazu mogą być przepalone i tracić część szczegółów.

Hisense U7S ma sporo do zaoferowania graczom. Dostajemy dwa porty HDMI 2.1 i obsługę 120 Hz w Full HD, 1440p oraz 4K, więc możliwości współczesnych konsol są dobrze wykorzystane. Po podłączeniu komputera można skorzystać z 144 Hz w 4K albo zamienić rozdzielczość na Full HD i uruchomić 240 Hz. Wybór jest więc duży, choć warto pamiętać o opisanym wcześniej smużeniu, którego wysokie odświeżanie nie usuwa. Na miejscu są też VRR i ALLM. Pierwsza funkcja pomaga utrzymać obraz bez rozrywania, kiedy liczba klatek w grze się zmienia. Druga automatycznie przełącza telewizor w tryb gry, więc nie trzeba za każdym razem zaglądać do menu. VRR działa w zakresie 48–240 Hz, przy czym najwyższe odświeżanie jest dostępne w Full HD. Użytkownicy Xboksa mogą dodatkowo grać w Dolby Vision, również przy 120 Hz. Co ważne, ten format nie wiąże się tutaj z dużym opóźnieniem sterowania. Bardzo dobrze wygląda też Game Bar. Jest czytelny, wygląda atrakcyjnie i pozwala szybko sprawdzić, z jakim sygnałem pracuje telewizor. Pod ręką mamy też ustawienia przydatne podczas grania, w tym rozjaśnianie cieni. Jeśli w ciemnej grze trudno dostrzec przeciwnika, można to poprawić bez przekopywania całego menu.

Najwięcej zastrzeżeń mamy do HGiG. Hisense nie przestaje samodzielnie mapować tonów, przez co ustawianie HDR na konsoli jest mylące. Regulujemy planszę z szachownicą, a telewizor na bieżąco dopasowuje jej wygląd. W rezultacie moment zniknięcia wzoru nie wskazuje prawidłowo granicy jasności ekranu i łatwo ustawić zbyt wysoką wartość. Dlatego w tym modelu lepiej ustawić docelową jasność HDR na konsoli na około 900-1000 nitów, zamiast sugerować się konfiguratorem.