XIAOMI S Mini 2026 (85"-98") 144Hz vs Sony BRAVIA 3 II (XR35M2)

Większe wersje Xiaomi S Mini 2026 oferują pod względem HDR bardzo podobne możliwości. Szczytowa jasność sięga około 1000 nitów, co jak na telewizor z tej półki cenowej jest bardzo solidnym wynikiem. Najlepiej widać to w jasnych scenach, gdzie duże, mocno oświetlone fragmenty obrazu potrafią wyglądać naprawdę efektownie. Telewizor ma wystarczająco dużo zapasu jasności, aby HDR nie sprowadzał się jedynie do nieco jaśniejszego obrazu. Gorzej wypadają natomiast bardzo małe punkty świetlne pojawiające się na niemal całkowicie czarnym tle. W takich sytuacjach system lokalnego wygaszania mocno ogranicza ich jasność, aby nie rozświetlać sąsiednich fragmentów obrazu i zachować dobrą czerń. W efekcie niewielkie refleksy czy pojedyncze lampy nie mają takiej intensywności jak w znacznie droższych konstrukcjach. Jest to jednak typowe zachowanie telewizorów Mini LED i trudno traktować je jako coś wyjątkowego dla Xiaomi.

Kolory HDR

Równie podobnie wypada kwestia kolorów. Choć producent posługuje się określeniem QLED, za poszerzenie palety barw odpowiada tutaj luminofor PFS. W naszych pomiarach telewizor pokrył około 94% przestrzeni DCI-P3 oraz około 74% znacznie bardziej wymagającej BT.2020. W praktyce daje to dobrze nasycone kolory w większości materiałów HDR i trudno mówić tutaj o wyraźnych brakach. Ograniczenia pojawiają się przede wszystkim przy najbardziej nasyconych odcieniach zieleni, których telewizor nie jest już w stanie odwzorować w pełnym zakresie.

Bravia 3 II nie jest napewno telewizorem, który próbuje robić wrażenie jasnością. W naszych pomiarach osiągała około 450 nitów, więc do najmocniejszych konstrukcji na rynku sporo jej brakuje. Nie oznacza to jednak, że HDR jest tutaj tylko dodatkiem na papierze. W porównaniu ze zwykłym materiałem SDR najjaśniejsze elementy obrazu potrafią już wyraźnie się przebić, a refleksy, światła czy mocniejsze ekspozycje mają trochę więcej energii i lepiej odcinają się od reszty sceny. Najlepiej widać to w prostszych ujęciach, gdzie na ekranie pojawia się dużo jasnych elementów. Wtedy Bravia 3 II potrafi dać ten przedsmak obrazu o wyższej dynamice. Problem zaczyna się dopiero w bardziej wymagających materiałach, gdzie potrzeba już dużo większej rezerwy jasności. Tam telewizor szybko pokazuje swoje ograniczenia i zamiast mocnego, efektownego HDR dostajemy tylko poprawnie wyglądający obraz.

Kolory

Bravia 3 II korzysta z ekranu typu QLED, choć od strony technicznej nie korzysta z klasycznej warstwy kropek kwantowych. Zamiast tego Sony zastosowało rozwiązanie oparte na fosforze PFS, które pełni bardzo podobną rolę: pozwala uzyskać bardziej nasycone czerwienie i zielenie, a tym samym wyświetlić znacznie szerszy zakres kolorów. W pomiarach pokrycie palety DCI-P3 wyniosło około 94%, a bardzo szerokiej BT.2020 około 74,4%. To dobre wynik w tej klasie sprzętowej, które powodują że Bravia 3 II nie ma problemu z pokazaniem odpowiednio nasyconych barw w materiałach HDR. Kolory nie wyglądają blado, a bardziej intensywne odcienie potrafią wyglądać naprawdę atrakcyjnie.

W większych wersjach Xiaomi S Mini 2026 najlepiej wypada tryb Film, choć również tutaj fabryczne ustawienia nie są pozbawione błędów. W SDR balans bieli był wyraźnie ocieplony przez zbyt dużą ilość czerwieni. W HDR sytuacja wyglądała odwrotnie – niebieskiego było za dużo, a czerwieni za mało, przez co obraz stawał się chłodniejszy. Do tego zarówno przebieg gammy w SDR, jak i krzywa EOTF w HDR znajdowały się nieco powyżej wartości referencyjnych. W praktyce oznaczało to lekko rozjaśniony obraz, szczególnie w średnich partiach jasności. Nie był to duży błąd, ale przy bardziej wymagających materiałach dało się zauważyć, że obraz nie jest odwzorowany całkowicie zgodnie z zamysłem twórców.

W trybie Profesjonalnym Bravia 3 II prezentuje całkiem dobry poziom odwzorowania kolorów. W SDR największą uwagę zwraca nieco zaniżona gamma, przez co środkowe partie obrazu są odrobinę jaśniejsze. Balans bieli również nie jest idealny – wraz ze wzrostem jasności zaczyna brakować trochę niebieskiego i czerwonego, przez co biel może miejscami wpadać w delikatnie cieplejszy, lekko zielonkawy odcień. Nie są to jednak błędy, które od razu rzucają się w oczy podczas oglądania filmu. Średnie wartości błędów oscylują w okolicach 3, więc fabryczne ustawienie można uznać za całkiem dobre. Podobnie wygląda sytuacja w HDR. Tutaj również brakuje nieco niebieskiej składowej, więc obraz jest minimalnie cieplejszy od referencji, ale różnica nie jest na tyle duża, żeby mocno przeszkadzała podczas normalnego oglądania.

Po kalibracji udało się przede wszystkim wyrównać balans bieli, dzięki czemu zarówno w SDR, jak i HDR kolory wyglądają znacznie bardziej naturalnie. Poprawiliśmy również przebieg gammy, więc obraz w SDR nie jest już niepotrzebnie rozjaśniony i lepiej trzyma się wartości referencyjnych. Jedyna większa przypadłość pozostała w HDR. Xiaomi nadal zarządza jasnością trochę zbyt agresywnie i wyświetla część scen jaśniej, niż powinien. W większych rozmiarach wygląda to lepiej niż w wersjach 55–75 cali, ale krzywa EOTF wciąż przebiega nieco powyżej wzorca. W praktyce HDR jest więc delikatnie rozjaśniony, mimo że samo odwzorowanie kolorów po kalibracji wypada już bardzo dobrze.

Po kalibracji szczególnie dużo można wyciągnąć z materiałów SDR. Balans bieli udało się ustawić niemal wzorowo, gamma praktycznie pokrywa się z wartością referencyjną, a średnie błędy kolorów spadły z okolic 3 do około 1. To już poziom, przy którym różnice względem obrazu referencyjnego są w praktyce bardzo trudne do wychwycenia. Bravia 3 II pokazuje więc, że mimo swojej pozycji w ofercie Sony ma całkiem duży potencjał do precyzyjnego ustawienia obrazu. W HDR poprawa również jest widoczna, choć tutaj nie da się już obejść wszystkich ograniczeń samego telewizora. Po wyrównaniu kolorów łatwiej zauważyć, że krzywa EOTF w materiałach filmowych przebiega miejscami lekko poniżej wartości referencyjnej, czyli Bravia 3 II delikatnie przyciemnia część obrazu. Nie jest to rozwiązanie idealne z punktu widzenia referencji, ale w tym konkretnym telewizorze ma też swoją dobrą stronę. Przy braku lokalnego wygaszania i przeciętnej czerni takie zachowanie trochę ogranicza widoczność podświetlenia w ciemniejszych scenach i pomaga zachować większe wrażenie kontrastu. Można więc powiedzieć, że Sony częściowo maskuje w ten sposób ograniczenia zastosowanej matrycy, zamiast próbować za wszelką cenę trzymać się jasności referencyjnej.

Większe warianty Xiaomi S Mini 2026 również korzystają z procesora MT5896 i pod względem cyfrowej obróbki obrazu wypadają podobnie. Upscaling nie należy do mocnych stron tego modelu. Materiały w niskiej rozdzielczości są podciągane do 4K dość podstawowo i nie ma tutaj tak dobrego odzyskiwania drobnych detali, jak w bardziej dopracowanych telewizorach. W wersjach 85 i 98 cali pojawia się co prawda funkcja mająca ograniczać posteryzację, ale jej skuteczność jest bardzo mała. Po jej włączeniu trudno zauważyć realną poprawę, więc w scenach z widocznymi pasami między kolorami telewizor nadal niewiele potrafi z tym zrobić.

Bravia 3 II jest pierwszym telewizorem Sony korzystającym z nowego układu MediaTek Pentonic 800 i w kwestii obróbki obrazu widać tutaj kilka zmian. Zaczynając od podstaw. Sam upscaling wypada poprawnie. Telewizor potrafi sensownie podciągnąć materiały o niższej rozdzielczości i nie ma dużej tendencji do nadmiernego uwydatniania poszarpanych krawędzi czy innych niedoskonałości źródła. Przy zwykłej telewizji czy słabszych materiałach streamingowych obraz pozostaje więc całkiem atrakcyjny.

Więcej zastrzeżeń mamy do cyfrowej obróbki obrazu. W tym modelu Sony zastąpiło dobrze znaną funkcję "Płynna gradacja" nowym ustawieniem o nazwie "Cyfrowa redukcja zakłóceń". Jej zadanie jest w zasadzie bardzo podobne: ma wygładzać nieładne przejścia tonalne i artefakty wynikające z mocnej kompresji sygnału. Niestety, funkcja ta działa wyraźnie gorzej niż wcześniej. Przy ustawieniu „Duże” (które jak kolwiek wpływało na obraz) telewizor potrafi wygładzić zbyt wiele elementów obrazu naraz, przez co ginie ziarno filmowe, a struktury obiektów czy nawet skóry postaci zaczynają wyglądać mało naturalnie. Co gorsza, efekt nie jest też szczególnie stabilny. Gdy w scenie pojawia się więcej ruchu, działanie funkcji wyraźnie słabnie i momentami wygląda tak, jakby telewizor w ogóle przestawał ingerować w obraz. Dlatego do codziennego oglądania raczej nie zalecamy korzystania z niej na wysokim poziomie. Na statycznym ujęciu potrafi pomóc, ale ceną za to bywa zbyt duża utrata detali.

Największa różnica pomiędzy poszczególnymi rozmiarami Xiaomi S Mini 2026 dotyczy częstotliwości odświeżania matrycy. Warianty 55–75 cali korzystają z panelu 60 Hz, co w praktyce oznacza wyraźnie mniejszą płynność ruchu niż w większych wersjach. Najłatwiej zauważyć to podczas oglądania sportu, dynamicznych scen czy grania, gdzie obraz nie jest tak gładki i wyraźny w ruchu.

Płynność ruchu to zdecydowanie jedna z najmocniejszych stron Bravii 3 II. Telewizor korzysta z 120-hercowej matrycy VA, a więc rozwiązania, które z natury mimo wysokiego odświeżania nie zawsze najlepiej radzi sobie ze smużeniem. Tutaj Sony udało się jednak bardzo dobrze zapanować nad tym problemem. Szybko poruszające się obiekty pozostają wyraźne, a charakterystyczne „ogony” i rozmycia są ograniczone do naprawdę niskiego poziomu, żeby nie powiedzieć do zera. Jest to jeden z najmniej smużących telewizorów LCD, jakie mieliśmy okazję testować. Co ciekawe, pod tym względem Bravia 3 II potrafi wypaść nawet lepiej od znacznie droższej flagowej serii telewizorów True RGB: Bravii 9 II.

Mniejsze wersje Xiaomi S Mini 2026 mają niestety spore ograniczenie dla graczy – matrycę 60 Hz. W 4K jesteśmy więc ograniczeni do 60 kl./s i nie wykorzystamy w pełni możliwości PS5 czy Xboxa Series X. Da się co prawda uruchomić 120 Hz, ale dopiero po zejściu z rozdzielczością do 1080p lub 1440p. Poza tym jest już całkiem sensownie. Telewizor obsługuje ALLM i sam przełącza się w tryb gry po wykryciu konsoli. Jest też Game Bar, z którego można szybko podejrzeć najważniejsze ustawienia związane z graniem. Największe zastrzeżenie mamy do HGiG. Plansze kalibracji HDR na PS5 i Xboxie nie pokrywają się z faktycznymi możliwościami telewizora. Jeżeli ustawimy HDR dokładnie według nich, część najjaśniejszych elementów może zostać po prostu przepalona.

Sony Bravia 3 II to bardzo dobry telewizor dla graczy, choć nie wszystko zostało tutaj rozwiązane tak, jak byśmy tego chcieli. Największa zmiana dotyczy złączy. Po raz pierwszy w telewizorze Sony dostajemy aż cztery pełnoprawne porty HDMI 2.1 o przepustowości 48 Gb/s, co zawdzięczamy nowemu układowi MediaTek Pentonic 800. Tym samym znika jeden z problemów, który od lat ciągnął się za telewizorami tego producenta. Możemy podłączyć kilka urządzeń jednocześnie i na każdym z wejść korzystać z pełnych możliwości urządzenia m.in. z VRR czy ALLM. Jest też prosty Game Bar, pozwalający podejrzeć najważniejsze parametry sygnału oraz zmienić kilka przydatnych ustawień, chociażby poziom czerni, gdy chcemy poprawić widoczność w ciemniejszych fragmentach gry.

Są jednak dwa ograniczenia, o których warto wiedzieć. Pierwszym jest brak obsługi 1440p przy 120 Hz. Nie będzie to problem dla każdego, ale osoby korzystające z tej rozdzielczości na konsoli lub komputerze, chociażby po to, aby uzyskać wyższą płynność w wybranych grach, będą musiały wybrać rodzielczość 1080p. Więcej zastrzeżeń mamy do obsługi HGiG. Sony nie pozwala w Bravii 3 II wyłączyć mapowania tonów po stronie telewizora, przez co ekran cały czas przetwarza obraz HDR również wtedy, gdy chcielibyśmy pozostawić to zadanie samej konsoli. Najłatwiej zauważyć to podczas konfiguracji HDR – plansza z szachownicą nie znika w momencie odpowiadającym rzeczywistym możliwościom telewizora. Nie oznacza to, że HDR w grach będzie wyglądał źle. Trzeba po prostu podejść do konfiguracji trochę inaczej i zamiast sugerować się planszą, ręcznie ustawić szczytową jasność na około 450 nitów. Problem da się więc obejść, ale trzeba wiedzieć o nim przed rozpoczęciem konfiguracji konsoli.