Google TV
Dreame Q100 korzysta z systemu Google TV, więc pod względem dostępu do aplikacji trudno mu czegoś większego zarzucić. Mamy tutaj wszystkie najpopularniejsze serwisy streamingowe, możliwość instalowania kolejnych programów ze sklepu Google Play oraz obsługę konta Google. Sam system daje więc podobne możliwości jak w wielu znacznie droższych telewizorach. Podczas naszych testów nie udało nam się natomiast połączyć z telewizorem za pomocą iPhone'a, dlatego AirPlay uznajemy w tym modelu za niedostępne.
Funkcje klasyczne
Do zwykłego oglądania telewizji Q100 sprawdzi się bez większych problemów, ale pod względem dodatkowych funkcji jest już dość podstawowy. Nie znajdziemy tutaj możliwości nagrywania programów na USB ani planowania takich nagrań. Brakuje również bardziej rozbudowanych funkcji znanych z droższych modeli, takich jak obraz z dwóch tunerów jednocześnie czy tryb PiP. Do obsługi dostajemy dość przeciętnie wykonany pilot, ale na szczęście producent pozostawił na nim pełną klawiaturę numeryczną, co przy klasycznej telewizji nadal jest bardzo wygodne. Na plus warto natomiast zaliczyć obecność złączy analogowych. Q100 ma chociażby klasyczne wyjście słuchawkowe mini-jack, które w nowych telewizorach spotykamy dziś coraz rzadziej.
Titan OS
W OLED761 zamiast Google TV znajdziemy Titan OS, który od kilku lat coraz częściej pojawia się w telewizorach Philipsa. Przez ten czas system wyraźnie dojrzał. Szybciej reaguje na polecenia, sprawniej porusza się po menu, a funkcje, które wcześniej sprawiały problemy, w końcu zaczynają działać tak, jak powinny. W codziennym korzystaniu widać więc postęp i za to należy się pochwała. Nadal nie jest to poziom dopracowania i możliwości webOS-a czy Tizena, a do swobody i wyboru apliokacji oferowanej przez Google TV pozostaje jeszcze spory dystans, natomiast Titan OS zmierza zdecydowanie w dobrą stronę.
Funkcje użytkowe i złącza
Przy oglądaniu zwykłej telewizji mamy podstawowe udogodnienia, w tym telegazetę i pilot z klawiaturą numeryczną. Przyciski są podświetlane, co bardzo przydaje się wieczorem, ale trudno zrozumieć, dlaczego Philips uparcie trzyma się sterowania nim na podczerwień. Konieczność celowania pilotem w telewizor bywa po prostu niewygodna (jedyną funkcja działająca radiowo jest sterowanie głosowe). Nie ma też nagrywania na USB ani obrazu w obrazie. Za to wyposażenie w złącza zasługuje na pochwałę: wszystkie cztery wejścia HDMI obsługują standard 2.1 48Gbps, więc po podłączeniu soundbara przez eARC nadal zostają trzy porty pozwalające wykorzystać pełne możliwości konsol i komputera. Nie trzeba zastanawiać się, które urządzenie podłączyć kosztem wysokiego odświeżania. Jest nawet analogowe wyjście mini-jack, coraz rzadziej spotykane w nowych telewizorach, a nadal przydatne do przewodowych słuchawek czy starszego sprzętu audio.
Ambilight
Najbardziej charakterystycznym dodatkiem pozostaje oczywiście Ambilight, za który Philips dostaje od nas dodatkowe punkty. Podświetlenie ściany kolorami z ekranu potrafi nadać filmom i grom sporo klimatu, ale przydaje się również podczas spokojnego oglądania wieczorem. Delikatna poświata sprawia, że jasny ekran nie jest jedynym źródłem światła w zupełnie ciemnym pokoju, co może poprawić komfort seansu. Warto tylko dobrać jej intensywność do pomieszczenia, zamiast od razu ustawiać maksimum. Dla osób, które lubią taki sposób oglądania, Ambilight może być jednym z mocniejszych argumentów za wyborem właśnie OLED761.