Hisense U7S Pro vs Panasonic W92C (Google TV)

Porównanie bezpośrednie

Sprawdź najlepszą ofertę cenową:

Hisense U7S Pro
9 999 zł

Sprawdź najlepszą ofertę cenową:

Panasonic W92C (Google TV)
3 199 zł

U7S PRO / U77S PRO

Info

W92C / W94C

Info

Dostępne przekątne: 55”65”75”85”100”

Dostępne przekątne: 55”

Test Hisense U7S Pro Główne zdjęcie
Test Panasonic W92C (Google TV) Główne zdjęcie

Matryca: LCD VA

Rozdzielczość: 3840x2160

System: VIDAA

Rok modelowy: 2026

Wypełnij ankietę, aby poznać wynik

Matryca: LCD IPS

Rozdzielczość: 3840x2160

System: Google TV

Rok modelowy: 2026

Wypełnij ankietę, aby poznać wynik

Ogólna ocena

7.8

7.1

  • Filmy i seriale w jakości UHD

    7.3

    6.5

  • Klasyczna telewizja, YouTube

    7.1

    6.7

  • Transmisje sportowe (telewizja i aplikacje)

    6.8

    6.9

  • Granie na konsoli

    8.3

    7.8

  • Telewizor jako monitor do komputera

    8.4

    9.0

  • Oglądanie przy mocnym świetle

    8.1

    6.8

  • Funkcje użytkowe

    9.4

    6.6

  • Aplikacje

    8.3

    9.6

  • Jakość dźwięku

    7.8

    6.7

Zalety

  • Bardzo wysoka jasność: Ponad 2200 nitów w HDR

  • Dobra czerń i kontrast: Matryca VA (65") + 960 stref Mini-LED

  • QLED: Szerokie pokrycie palety barw

  • Rewelacyjny upscaling: Bardzo dobra obróbka słabszego sygnału

  • Idealny do jasnego salonu: Wysoka jasność + matowa matryca

  • Bogata obsługa formatów: Dolby Vision, HDR10+, Dolby Atmos, DTS:X

  • Potężne funkcje gamingowe: 4x HDMI 2.1 (48 Gbps), do 330 Hz, niski input lag, Game Bar

  • Ponadprzeciętny dźwięk: Wbudowany subwoofer + strojenie Devialet

  • Pilot: Panel słoneczny, USB-C, podświetlenie, klawiatura numeryczna

  • Nagrywanie programów na USB

  • Matowy ekran dobrze tłumi odbicia

  • Szybki system Google TV z dużą ilością aplikacji i funkcji

  • Naturalne kolory po kalibracji

  • Obsługa Dolby Vision i HDR10+

  • Bardzo płynne przejścia tonalne

  • Skuteczna poprawa słabszych materiałów

  • Niezłe kąty widzenia (IPS)

  • Dobry wybór dla graczy: 144 Hz i niski input lag, 3x HDMI 2.1 48Gbps

  • Bardzo dobra czytelność tekstu z komputera

Wady

No like
  • Brak wsparcia dla formatu HGiG (konsole)

  • Braki w aplikacjach: Ograniczona dostępność niektórych apek w systemie HomeOS / VIDAA

  • Słaby obraz pod kątem: dodatkowo matowa matryca traci swoją zdolność do tłumienia odbić

  • Mało precyzyjne lokalne wygaszanie (skromna liczba stref)

  • Słabe kolory fabryczne

  • Błędy oprogramowania

  • Problemy z płynnością ruchu: smużenie i brak zaawansowanej regulacji upłynniacza ruchu

  • Przeciętny dźwięk mimo subwoofera

Czy warto kupić? Werdykt

Hisense U7S Pro to bez dwóch zdań udany model, ale stworzony do konkretnych zadań. Jego absolutną domeną są jasne, nasłonecznione salony. Dzięki potężnej jasności (ponad 2200 nitów w HDR) i matowej matrycy, w ciągu dnia możesz liczyć na komfortowy obraz – bez mrużenia oczu i walki z odbiciami. Ta świetna forma w dzień idzie w parze z bogatym wyposażeniem. Dostajemy tu świetny upscaling treści gorszej jakości (np. tradycyjnej telewizji), genialny pilot oraz dźwięk dopracowany przez firmę Devialet. Co ważne, z tego jasnego ekranu wyciśnięto również maksimum funkcji dla graczy, Mamy tutaj aż cztery porty HDMI 2.1, VRR, ALLM i odświeżanie aż do 330 Hz! Te wszystkie cechy robią z niego prawdziwego potwora do konsoli czy PC, o ile wybaczymy mu brak wsparcia dla formatu HGiG. O ile jednak w dzień telewizor błyszczy (albo "matowi"? 😉), o tyle po zmroku wychodzą tutaj pewne kompromisy. Mimo że ekran dostał spory upgrade względem ubiegłorocznego modelu pod kątem liczby stref wygaszania Mini-LED, to w nowej generacji nie widać znaczącej poprawy w jakości czerni. Generalnie jest ona dobra, ale czasami odnosi się wrażenie, że algorytmy nie do końca ogarniają aż tak dużą liczbę punktów wygaszania. Jasne jest, że – jak każdy Mini-LED – U7S Pro przegra z OLED-ami podczas nocnych seansów. W ogólnym rozrachunku to wciąż jednak bardzo uniwersalny, świetnie wyposażony telewizor do codziennego korzystania. Jeżeli więc szukasz telewizora, który da Ci satysfakcjonujący obraz o każdej porze dnia, a jednocześnie nie chcesz płacić za niego tyle, co za topowe konstrukcje, ten model będzie świetnym wyborem.

W92C to pierwszy Panasonic przygotowany we współpracy ze Skyworth, który trafił do naszych testów. I mniej więcej takiej zmiany się spodziewaliśmy: trochę mniej dawnego Panasonica, ale też kilka nowości, które wychodzą mu na dobre. Najbardziej cieszy przejście na Google TV. System działa szybko, daje dostęp do potrzebnych aplikacji i na co dzień przekonuje nas bardziej niż wcześniejszy Fire TV. W połączeniu z matowym ekranem, który dobrze radzi sobie z odbiciami, tworzy to wygodny telewizor do salonu, w którym nie zawsze mamy ochotę zasłaniać okna przed seansem.

Im dłużej korzystaliśmy z W92C, tym bardziej docenialiśmy jego uniwersalność. Słabsze materiały potrafi poprawić całkiem skutecznie, a po kalibracji obraz nabiera naturalności, której niestety brakuje mu na ustawieniach fabrycznych jak miało to miejsce w starszych modelach Panasonica. Dobrze sprawdza się również przy konsoli i komputerze. Szybko reaguje na sterowanie, wysokie odświeżanie zapewnia przyjemną płynność. Panasonic ma więc sens w domu, w którym jeden ekran służy do oglądania telewizji, filmów, grania, a czasem także do... pracy z tekstem. 🙂

Ograniczenia wyraźniej wychodzą podczas wieczornych seansów. Czerń potrafi wyglądać dobrze, ale wystarczy trudniejsza scena, żeby wokół jasnych obiektów pojawiły się poświaty, a pasy nad i pod obrazem zaczęły świecić. Niewielka liczba stref lokalnego wygaszania utrudnia jednoczesne zachowanie głębokiej czerni i jasnych detali. Dolby Vision pomaga wyciągnąć z tego ekranu więcej, jednak nie usuwa tych ograniczeń. Rozczarowuje również fabryczne zestrojenie obrazu, a samoczynne zmiany jasności, które napotkaliśmy podczas testu dodatkowo psują wrażenia z obsługi. To właśnie tutaj najbardziej brakuje dopracowania, którego oczekiwaliśmy po nazwie "Panasonic".

Dlatego ostatecznie o atrakcyjności W92C zdecyduje cena. To podstawowy Mini LED i powinien kosztować podobnie jak konkurencyjne modele z prostym lokalnym wygaszaniem. Na takim poziomie będzie sensowną propozycją, szczególnie dla osób przesiadających się ze zwykłego LCD. Dostaną lepszą czerń, wygodny system i uniwersalny ekran, który sprawdzi się zarówno przy telewizji, jak i graniu. Jeśli jednak za logo Panasonica trzeba będzie wyraźnie dopłacić, trudno będzie tę dopłatę uzasadnić. W92C ma wystarczająco dużo zalet, by bronić się jako niedrogi, wszechstronny telewizor, ale zbyt mało przewag, by przekonywać samą marką.

Wygląd telewizora

Wejścia HDMI
0 x HDMI 2.0, 4 x HDMI 2.1 (48Gbps)
0 x HDMI 2.0, 3 x HDMI 2.1 (48Gbps)
Inne wejścia
Wyjścia
Toslink (Optical audio), eARC (HDMI), ARC (HDMI)
Toslink (Optical audio), eARC (HDMI), ARC (HDMI), Mini-Jack (słuchawki)
Podłączenie do sieci
Wi-Fi 2.4GHz, Wi-Fi 5GHz, Ethernet (LAN) 100Mbps
Wi-Fi 2.4GHz, Wi-Fi 5GHz, Ethernet (LAN) 100Mbps
Jakość wykonania
Dobra
Dobra
Rodzaj podstawy
Centralna
Centralna
Kolor ramki
Grafitowa
Grafitowa
Regulacja podstawy
Regulacja wysokości
Stała
Akcesoria
Podstawa
Podstawa

Kontrast i czerń

7.5/10

5.2/10

Strefowe wygaszanie: Tak, ilość stref: 960 (24 x 40)

Strefowe wygaszanie: Tak, ilość stref: 91 (7 x 13)

Kontrast:

Test Hisense U7S Pro Kontrast i detale w czerni

Wynik

346,350:1

Test Hisense U7S Pro Kontrast i detale w czerni

Wynik

13,500:1

Test Hisense U7S Pro Kontrast i detale w czerni

Wynik

19,050:1

Test Hisense U7S Pro Kontrast i detale w czerni

Wynik

9,950:1

Test Hisense U7S Pro Kontrast i detale w czerni

Wynik

6,450:1

Test Panasonic W92C (Google TV) Kontrast i detale w czerni

Wynik

24,900:1

Test Panasonic W92C (Google TV) Kontrast i detale w czerni

Wynik

5,050:1

Test Panasonic W92C (Google TV) Kontrast i detale w czerni

Wynik

9,150:1

Test Panasonic W92C (Google TV) Kontrast i detale w czerni

Wynik

2,000:1

Test Panasonic W92C (Google TV) Kontrast i detale w czerni

Wynik

900:1

Efekt halo i widoczność detali w czerni:

Zwróć uwagę na widoczność jaskrawych świateł na ciemnym tle. Mini-LEDy często mają z tym problem. Zdjęcie nie porównuje czerni - od tego jest film poniżej.

Film wiernie pokazuje różnice w kontraście i czerni między telewizorami oraz potencjalne problemy: efekt halo wokół jasnych obiektów lub pracę stref Mini-LED widoczną jako skoki jasności.

U7S Pro w testowanym przez nas wariancie 65" korzysta z matrycy VA i ma aż 960 stref lokalnego wygaszania. Dzięki połączeniu takiej matrycy (czyli o wysokiom kontraście natywnym) oraz dużej ilości stref, czernie są tutaj naprawdę bardzo dobre. W ciemnych scenach, oglądanych przy lekko zapalonym świetle, efekt potrafi wręcz przypominać telewizory z organiczną matrycą OLED – co świetnie pokazała nasza pierwsza scena testowa z filmu Oblivion. Niestety, kiedy na ekranie pojawia się więcej drobnych, jasnych elementów na ciemnym tle, algorytm lokalnego wygaszania zaczyna pokazywać swoje słabości. Kontrast potrafi wtedy wyraźnie spaść, a wokół jasnych obiektów widoczny staje się efekt „halo”, czyli charakterystyczna poświata (tzw. blooming). Jest to jednak naturalna cecha telewizorów Mini-LED wynikająca z fizycznych ograniczeń tej technologii – stref wygaszania, choć jest ich dużo, zawsze będzie mniej niż niezależnych pikseli w OLED-zie, więc fizycznie nie da się tego całkowicie przeskoczyć. Co ciekawe, mimo że nowy model U7S Pro ma niemal dwukrotnie więcej stref lokalnego wygaszania niż ubiegłoroczny U7Q Pro, w praktyce nie wniósł w tym aspekcie żadnej znaczącej poprawy.

Czerń w Panasonicu W92C na ogół wygląda całkiem nieźle. To głównie zasługa lokalnego wygaszania, które w testowanej wersji 55-calowej korzysta z 91 stref. W prostszych scenach telewizor potrafi skutecznie przyciemnić tło, a w naszym najłatwiejszym teście osiągnął kontrast niemal 25 000:1. Żeby jednak uzyskać taką czerń, trzeba ustawić wygaszanie na poziom wysoki. Niższe ustawienia pozostawiają podświetlenie zbyt mocno rozjaśnione.

Ma to swoją cenę w jasnych fragmentach obrazu. Rozdzielenie poszczególnych świateł pozostają widoczne, ale trzeba się już dobrze przyjrzeć, żeby je dostrzec. Niższy poziom wygaszania pozwala pokazać te szczegóły wyraźniej, jednak pogorszenie czerni jest zbyt duże, żeby uznać go za lepszy kompromis.

Nawet na wysokim ustawieniu widać ograniczenia niewielkiej liczby stref. Najbardziej przeszkadzały nam rozświetlone pasy nad i pod filmem, które w materiałach HDR momentami robiły się wręcz granatowe. Wokół drobnych, jasnych obiektów pojawiają się też świetliste obwódki tzw. efekt halo. Na plus wypada natomiast stabilność podświetlenia: w scenie z helikopterem nie zauważyliśmy nerwowego rozjaśniania i przygaszania kolejnych stref. Przydałoby się ich jednak więcej, a samo sterowanie wymaga dopracowania. Przesiadka z podstawowego LCD bez wygaszania nadal może dać wyraźną poprawę, ale jak na Mini LED-a wynik pozostawia spory niedosyt.

Jakość efektu HDR

6.7/10

4.8/10

Wspierane formaty
HDR10, HDR10+, Dolby Vision, Dolby Vision IQ, HLG
HDR10, HDR10+, Dolby Vision, HLG
Pokrycie palety barw
DCI P3: 96.4%, BT.2020: 81.5%
DCI P3: 94.3%, BT.2020: 73.5%

Pomiar jasności w HDR:

Test Hisense U7S Pro Jakość efektu HDR

Wynik

1041 nit

Test Hisense U7S Pro Jakość efektu HDR

Wynik

458 nit

Test Hisense U7S Pro Jakość efektu HDR

Wynik

1104 nit

Test Hisense U7S Pro Jakość efektu HDR

Wynik

528 nit

Test Hisense U7S Pro Jakość efektu HDR

Wynik

897 nit

Test Panasonic W92C (Google TV) Jakość efektu HDR

Wynik

508 nit

Test Panasonic W92C (Google TV) Jakość efektu HDR

Wynik

175 nit

Test Panasonic W92C (Google TV) Jakość efektu HDR

Wynik

348 nit

Test Panasonic W92C (Google TV) Jakość efektu HDR

Wynik

169 nit

Test Panasonic W92C (Google TV) Jakość efektu HDR

Wynik

428 nit

Scena z filmu “Pan” (około 2800 nitów)

Scena z filmu “Billy Lynn” (około 1100 nitów)

Zdjęcia pokazują dwa filmy HDR10. „Pan” to jedna z najjaśniejszych produkcji, a „Billy Lynn” (żołnierz) ma jasność typową dla streamingu (Netflix, Prime, HBO MAX). Zwróć uwagę na intensywność efektów i szczegóły w bielach.

Statyczny HDR10

Zdjęcia prezentują widoczność detali w bielach w różnych formatach HDR. Nie oddają one różnic jasności między telewizorami (to można porównać w poprzedniej galerii).

Dynamiczny: Dolby Vision

Dynamiczny: Dolby Vision

Zdjęcia prezentują widoczność detali w bielach w różnych formatach HDR. Nie oddają one różnic jasności między telewizorami (to można porównać w poprzedniej galerii).

Wykres jasności HDR:

Panasonic W92C (Google TV)

Hisense U7S Pro

Zacznijmy od tego, że U7S Pro to imponująco jasny telewizor – w skalibrowanym trybie nasza aparatura pomiarowa wskazała zawrotne 2200 nitów szczytowej jasności! To wynik wręcz rewelacyjny, biorąc pod uwagę, że model ten pozycjonowany jest raczej jako ze średniej półki.

Jak jednak wiemy, szczytowa jasność na planszach testowych to jedno, a rzeczywiste sceny filmowe to drugie. Niestety, w realnych materiałach wideo moc podświetlenia wyraźnie spada. Co prawda w najbardziej wymagających momentach telewizor wciąż potrafi przekroczyć barierę 1000 nitów – co nadal jest świetnym rezultatem, idealnie wpisującym się w standardy masteringowe większości filmów HDR – jednak prawdziwym wyzwaniem okazują się agresywnie nastrojone algorytmy lokalnego wygaszania. Przez nie małe, jasne detale, takie jak gwiazdy czy księżyc na nocnym niebie, zostają wyraźnie przygaszone. Telewizor próbuje za wszelką cenę utrzymać głęboką czerń, co jest oczywiście zrozumiałe, ale niestety odbywa się to kosztem dynamiki i blasku samego efektu HDR.

Warto pochwalić za to reprodukcję kolorów. Nowy U7S Pro to konstrukcja typu QLED, która zapewnia bardzo szerokie pokrycie palety barw. W przeciwieństwie do ubiegłorocznego modelu (U7Q Pro), tegoroczny wariant jest już „prawdziwym” QLED-em, a nie rozwiązaniem opartym na filtrze PFS. W efekcie nasycenie kolorów wyraźnie wzrosło, a pokrycie najbardziej wymagającej przestrzeni BT.2020 przekroczyło barierę 81%.

Panasonic W92C osiąga szczytowo około 750 nitów przy wygaszaniu ustawionym na poziom wysoki. Taka jasność pozwala już pokazać wyraźny efekt HDR, jednak w filmach telewizor nie zawsze potrafi ją wykorzystać. W jaśniejszych scenach uzyskujemy około 500 nitów, natomiast niewielkie światła na ciemnym tle potrafią spaść do zaledwie 160–250 nitów. W praktyce oznacza to, że słońce w jasnym ujęciu wygląda dość przekonująco, ale latarka czy drobne rozbłyski w nocnej scenie tracą siłę. To kolejny koszt działania lokalnego wygaszania, które przy ograniczonej liczbie stref przyciemnia również jasne elementy, żeby utrzymać czerń wokół nich.

Podczas testów zauważyliśmy też dziwny błąd oprogramowania. Po przejściu do HDR telewizor samoczynnie zmieniał poziom podświetlenia, ustawiając go na przykład na 53 lub 81 zamiast wartości maksymalnej. Obraz był przez to ciemniejszy, niż pozwalają możliwości matrycy. Wszystkie prezentowane pomiary wykonaliśmy po ręcznym przywróceniu maksymalnego podświetlenia.

Kolory

Za szeroką paletę barw w Panasonicu W92C odpowiada luminofor PFS, który daje efekt podobny do kropek kwantowych stosowanych w ekranach QLED. Zmierzyliśmy pokrycie DCI-P3 na poziomie około 94% oraz 74% szerszej palety BT.2020. Co istotne, wyniki w materiałach filmowych były praktycznie identyczne jak na planszach testowych. To dobry rezultat, dzięki któremu filmy HDR mogą pokazać bogatsze, bardziej nasycone kolory niż na podstawowym ekranie LCD.

Nieco gorzej wypada jasność samych barw. W naszych pomiarach czerwień osiągała około 58% wartości docelowej, a zieleń i niebieski około 66–67%. Telewizor potrafi więc wyświetlić szeroki zakres kolorów, ale najjaśniejsze, intensywnie nasycone fragmenty obrazu nie mają takiej siły jak w ekranach RGB.

Barwy fabrycznie

4.7/10

4.1/10

Galeria prezentuje jak zmieniają się kolory po usłudze profesjonalnej kalibracji telewizora. Jeśli zauważasz różnicę to zalecamy zamówić taką usługę na stronie SkalibrujTV.pl

Tryb Fabryczny

Po Kalibracji

Galeria prezentuje jak zmieniają się kolory po usłudze profesjonalnej kalibracji telewizora. Jeśli zauważasz różnicę to zalecamy zamówić taką usługę na stronie SkalibrujTV.pl

Tryb Fabryczny

Po Kalibracji

Model U7S Pro przetestowaliśmy – jak zresztą zawsze – w najlepiej zestrojonym fabrycznie trybie obrazu, czyli Filmmaker Mode. Wyświetlane kolory możemy ocenić dwojako. Najbardziej rozczarowujący okazał się profil przeznaczony do oglądania treści SDR, a więc klasycznej telewizji, YouTube'a i innych mniej wymagających materiałów. Obraz był tam wyraźnie zażółcony, co okazało się bezpośrednią konsekwencją źle ustawionego balansu bieli. Jak pokazują nasze wykresy, mamy tu do czynienia z ogromnym niedoborem składowej niebieskiej, co drastycznie wpłynęło na ogólną temperaturę barwową. Widać to zresztą doskonale na planszach ColorChecker oraz na wykresach samej palety barw, gdzie większość próbek uciekała właśnie w stronę żółci. Na szczęście fabryczny tryb HDR wypadł znacznie lepiej – tam błędy kolorystyczne oscylowały w okolicach wartości Delta E równej 3, co jest już naprawdę solidnym wynikiem.

Barwy fabryczne zmierzyliśmy w trybie Film. W92C ma też tryb „Filmowca”, czyli Filmmaker Mode, ale blokował on praktycznie wszystkie ustawienia obrazu, dlatego do dalszych testów i kalibracji wybraliśmy zbliżony do niego tryb filmowy. Jest on lepszy od pozostałych dostępnych ustawień, choć niestety nie oznacza to, że jest dobrze zestrojony. To jeden ze słabszych trybów filmowych, jakie sprawdzaliśmy w tym roku. Szkoda, bo Panasonic przyzwyczaił nas do znacznie lepszych ustawień fabrycznych. W materiałach SDR od razu rzuca się w oczy chłodny odcień obrazu. W balansie bieli jest za dużo niebieskiego, a do tego nadmiar czerwieni względem zieleni dodaje bielom lekko różowego zabarwienia. Widać to również na twarzach, które nie wyglądają tak naturalnie, jak powinny. Jeszcze większy problem stanowi mocno zaniżona gamma. Zamiast docelowych 2,4 przez większość skali utrzymuje się w okolicach 1,9–2,0. W praktyce obraz jest za mocno rozjaśniony, cienie tracą głębię i niemal każda scena wygląda trochę płasko. W HDR niebieskiego jest jeszcze więcej, szczególnie w jasnych partiach obrazu. Tutaj również telewizor podbija jasność ciemniejszych i średnich tonów, co pokazuje krzywa EOTF wychodząca ponad wartość referencyjną. Można dzięki temu łatwiej dostrzec część szczegółów w cieniu, ale scena traci swój właściwy klimat. Mamy więc podobny problem jak w SDR: za chłodne kolory i zbyt mocno rozjaśniony obraz. Jak na markę Panasonic fabryczne ustawienia W92C po prostu... rozczarowują.

Barwy po kalibracji

7.5/10

7.7/10

Zdjęcia prezentują wygląd filmów na telewizorze. Zwróć uwagę na widoczność detali w czerni, kolory, zabarwienie w cieniach.

Zdjęcia prezentują wygląd filmów na telewizorze. Zwróć uwagę na widoczność detali w czerni, kolory, zabarwienie w cieniach.

Wiemy jednak, że firmę Hisense stać na znacznie więcej – co zresztą udowadniały poprzednie generacje – dlatego fabrycznych mankamentów modelu U7S Pro w codziennych treściach po prostu nie mogliśmy tak zostawić. Jak zawsze w takich przypadkach, telewizor poddaliśmy profesjonalnej kalibracji. Wnioski? Proces ten przyniósł kolosalną zmianę. Po ręcznym skorygowaniu balansu bieli i uzupełnieniu braków w niebieskiej składowej, irytujący żółty nalot zniknął jak ręką odjął. Biel stała się naturalnie czysta, a odcienie skóry zyskały właściwą, zdrową tonację. Co ważne, kalibracja nie tylko okiełznała kapryśny tryb SDR, ale pozwoliła też wycisnąć maksimum z potencjału panelu, sprowadzając średnie błędy reprodukcji barw do wartości niemal niezauważalnych dla ludzkiego oka. Jedyną rzeczą, do której po całym procesie musimy się przyczepić, jest sama natura podświetlenia Mini-LED oraz jego specyficzna współpraca z sygnałem HDR. Agresywnie nastrojone algorytmy lokalnego wygaszania dość mocno ingerują bowiem w krzywą jasności EOTF. W efekcie podświetlenie nie zawsze działa idealnie z intencją twórcy – w zależności od oglądanej sceny, krzywa potrafi zauważalnie przebiegać albo powyżej, albo poniżej referencji, co miejscami zaburza idealną dynamikę obrazu HDR.

Po kalibracji W92C wygląda zdecydowanie lepiej, szczególnie w materiałach SDR. Udało nam się wyrównać balans bieli i pozbyć chłodnego zabarwienia, które wcześniej psuło wygląd praktycznie każdej sceny. Biel jest teraz neutralna, a twarze mają dużo bardziej naturalny kolor. Poprawiliśmy też gammę, która trzyma się znacznie bliżej docelowej wartości 2,4. Dzięki temu obraz odzyskał głębię i nie wygląda już na tak mocno rozjaśniony. Pomiary kolorów potwierdzają tę poprawę — błędy są niewielkie i w SDR trudno mieć większe zastrzeżenia.

W HDR również udało się ograniczyć nadmiar niebieskiego, choć w najjaśniejszych odcieniach nadal widać pewne niedoskonałości. Większy problem stanowi jednak sposób, w jaki telewizor zarządza jasnością. Cienie i średnie tony są podbite, a najjaśniejsze rozbłyski wypadają z kolei ciemniej, niż powinny. Obraz traci przez to część kontrastu między ciemnym tłem a mocnym światłem, który jest przecież ważną częścią efektu HDR. Niestety, nad takim zachowaniem nie mamy wystarczającej kontroli w ustawieniach. Kalibracja poprawia kolory, ale nie naprawi sposobu mapowania tonów i sterowania podświetleniem. To już cecha działania W92C, którą Panasonic musi dopracować.

Płynność przejść tonalnych

9.5/10

9.7/10

To zdjęcia wyselekcjonowanych scen, które prezentują płynne przejścia tonalne z jednego koloru w drugi. Jeśli widzisz odcinające się od siebie warstwy - to wina matrycy telewizora.

To zdjęcia wyselekcjonowanych scen, które prezentują płynne przejścia tonalne z jednego koloru w drugi. Jeśli widzisz odcinające się od siebie warstwy - to wina matrycy telewizora.

To zdjęcia wyselekcjonowanych scen, które prezentują płynne przejścia tonalne z jednego koloru w drugi. Jeśli widzisz odcinające się od siebie warstwy - to wina matrycy telewizora.

To zdjęcia wyselekcjonowanych scen, które prezentują płynne przejścia tonalne z jednego koloru w drugi. Jeśli widzisz odcinające się od siebie warstwy - to wina matrycy telewizora.

Obróbka cyfrowa obrazu to już od dłuższego czasu prawdziwa wizytówka firmy Hisense. W modelu U7S Pro nie zauważyliśmy żadnych poważnych problemów z tzw. color bandingiem, czyli efektem posteryzacji. Poszczególne odcienie niemal idealnie i płynnie przechodzą jeden w drugi, bez irytującego efektu poszarpanych krawędzi czy widocznych „schodków” na gradientach.

Płynność przejść tonalnych w W92C wypada rewelacyjnie. To jeden z najlepszych wyników, jakie widzieliśmy w tym roku. Niezależnie od sceny kolory płynnie przechodzą jeden w drugi i praktycznie nie widać pasów oddzielających poszczególne odcienie. Panasonic dobrze radzi sobie zarówno z jasnym niebem, jak i z ciemnymi, bardziej wymagającymi fragmentami obrazu. Tutaj naprawdę trudno się do czegoś przyczepić.

Upscaling i obróbka cyfrowa obrazu

7.8/10

7.8/10

Obraz bez overscanu na sygnale SD
OK
No
Funkcja wygładzania przejść tonalnych
OK
OK

Funkcja wygładzania przejść tonalnych

Zdjęcie z zapałką pokazuje, jak telewizor wygładza słabe przejścia tonalne w filmie niskiej jakości.

Skalowanie obrazu SD (576i)

Ujęcie z modelką pokazuje jak telewizor radzi sobie z upscalingiem materiału SD.

Sama obróbka cyfrowa sygnału gorszej jakości stoi tutaj na bardzo wysokim poziomie, a wszystko to za sprawą procesora MediaTek Pentonic 800, który został w U7S Pro wykorzystany. Równie dobrze wypada sam upscaling, czyli zdolność telewizora do podciągania sygnału o niższej rozdzielczości do 4K. Na ekranie nie zauważyliśmy nienaturalnych, ostrych konturów, a nasz obraz testowy z modelką prezentował się po prostu atrakcyjnie.

Do poprawiania przejść tonalnych w słabszych materiałach służy funkcja „Wygładzanie konturów”. Na poziomie średnim działa bardzo skutecznie i dobrze usuwa widoczne pasy między odcieniami. Zdarza jej się przy okazji zgubić jakiś drobny szczegół, ale nie są to rzeczy, które mocno rzucają się w oczy. Niskie ustawienie jest ostrożniejsze i nie narusza pozostałych elementów obrazu, za to samo wygładzanie wypada już dużo słabiej. My zostalibyśmy przy poziomie średnim. Na plus również to, że funkcja zostawia w spokoju szum i ziarno filmowe.

Samo skalowanie też wypada całkiem dobrze. W naszym ujęciu z modelką szczegóły ubrania i drzewa pozostają czytelne, więc materiały o niższej rozdzielczości wyglądają na dużym ekranie przyzwoicie. Jest jednak jeden minus: przy sygnale SD telewizor przycina krawędzie obrazu, czyli stosuje tak zwany overscan. Tracimy przez to niewielki fragment kadru.

Smużenie i płynność ruchu

7.4/10

7/10

Maksymalne odświeżanie matrycy
165Hz
144Hz
Opcja poprawy płynności filmów
OK
OK
Opcja redukcji smużenia
OK
OK
Funkcja BFI 60Hz
Tak, 120Hz (rozdwojone kontury)
Nie
Funkcja BFI 120Hz
Tak, 240Hz (rozdwojone kontury)
Nie
Spadek jasności przy użyciu BFI
60%
-%

Smużenie przy odświeżaniu do 120Hz (tak jak konsola i sport):

Smużenie (funkcja BFI włączona):

Smużenie (1080P@330Hz):

Smużenie (4K@144Hz):

Hisense U7S Pro wykorzystuje matrycę o maksymalnym odświeżaniu 165 Hz w 4K, a w trybie dla graczy potrafi wyciągnąć nawet 330 Hz przy rozdzielczości Full HD. Trzeba jednak pamiętać, że te najwyższe liczby nie mają w codziennym użytkowaniu większego znaczenia, bo większość treści i tak obsługuje maksymalnie 120 Hz (np. podczas gry na konsoli). Mimo to telewizor radzi sobie z ruchem całkiem dobrze i wypada naprawdę w porządku jak na konstrukcję LCD.

Do samej płynności ciężko się przyczepić. W menu znajdziemy upłynniacz ruchu o nazwie „Motion Enhancement”, w którym ukryto dwa suwaki: redukcji rozmycia i redukcji drgań. Pozwalają one na ręczną konfigurację upłynniacza, który sprawdza się zarówno w filmach, jak i w sporcie, skutecznie poprawiając surowy sygnał telewizyjny.

Panasonic W92C ma matrycę 144 Hz, któa przyda się przede wszystkim przy graniu na komputerze. Przy konsoli i sporcie ważniejsze jest jednak to, jak ekran radzi sobie przy 120 Hz. Ruch jest płynny, choć poruszające się obiekty nie są idealnie ostre. W naszym teście ze spodkiem widać za nim wyraźną smugę, szczególnie na ciemnym tle. Mimo tego W92C nadal będzie lepszą opcją do dynamicznych treści niż typowy ekran 60 Hz. Wyższe odświeżanie daje odczuwalną poprawę płynności, po prostu sama matryca mogłaby szybciej reagować na zmianę koloru.

Funkcje dla graczy

8.5/10

8.1/10

  • ALLM
    Yes
    Yes
  • VRR
    Yes
    Yes
  • Zakres VRR
    48 - 330Hz
    48 - 144Hz
  • Tryb Dolby Vision Gra
    Yes
    Yes
  • Poprawna implementacja HGiG
    No
    No
  • 1080p@120Hz
    Yes
    Yes
  • 1440p@120Hz
    Yes
    No
  • 4K@120Hz
    Yes
    Yes
  • Game bar
    Yes
    Yes

Jeśli planujesz podpiąć pod U7S Pro konsolę albo PC, to będziesz bardziej niż zadowolony – ten telewizor to świetny sprzęt dla gracza. Hisense nie żałował grosza i wrzucił tutaj aż 4 porty HDMI 2.1 o pełnej przepustowości 48 Gbps. Nie musisz więc żonglować kablami, bo każdy port obsłuży pełen pakiet funkcji. Mamy tu automatyczny tryb gry (ALLM) oraz VRR, który działa w szerokim zakresie od 48 Hz do kosmicznych 330 Hz. Oczywiście te 330 Hz to na razie bajer dla posiadaczy mocnych pecetów, bo konsole i tak zamkną się na 120 Hz, ale dobrze mieć taki zapas na przyszłość. Podczas grania bardzo fajnie sprawdza się też Game Bar. To taki podręczny pasek menu dla gracza, gdzie bez wychodzenia do głównych ustawień telewizora można szybko zmienić tryb obrazu, włączyć celownik na środku ekranu, a nawet zmienić proporcje wyświetlania na ultra panoramiczne, co docenią fani symulatorów na PC. Jedynym minusem, o którym warto wiedzieć jest niepoprawna implementacja formatu HGiG w grach. Chodzi o to, że telewizor ignoruje instrukcje z konsoli w kwestii obrazu generowanego w HDR10 i cały czas na siłę ingeruje w generowany przez nią obraz, próbując go po swojemu "ulepszać". Przez to prawidłowa konfiguracja HDR-u w menu konsoli (tam, gdzie ustawia się jasność na znaczkach/szachownicy) jest nieco utrudniona.

Panasonic W92C ma całkiem sporo do zaoferowania graczom. Posiada 3 porty HDMI 2.1 o pełnej przepustowści 48Gbps, obsługuje granie w 4K przy 120 Hz, a po podłączeniu komputera pozwala wykorzystać nawet 144 Hz. Jest też VRR w zakresie 48–144 Hz, który pomaga utrzymać płynny obraz przy zmiennej liczbie klatek, oraz ALLM automatycznie włączający tryb niskich opóźnień. Do tego dochodzi obsługa Dolby Vision w grach.

Na osobną pochwałę zasługuje nowy Game Bar. Wielkie okręgi znane z Panasoniców z Fire TV zastąpił znacznie bardziej uporządkowany panel. Na górze widzimy najważniejsze informacje o sygnale, a na dole skróty do ustawień dla graczy. Wygląda to nowocześniej i jest dużo bliższe temu, co oferują najwięksi konkurenci. Napewno zmiana na plus.

Nie wszystko jest jednak na miejscu. Zabrakło poprawnie działającego HGiG, które pomaga dopasować HDR w grach do możliwości ekranu. W92C nie obsługuje też 1440p przy 120 Hz. Szkoda, bo taki tryb przydaje się szczególnie przy komputerze, gdy chcemy uzyskać więcej klatek niż w 4K, ale zachować lepszą szczegółowość niż w Full HD.

Input lag

9.7/10

9.9/10

SDR

1080p60
18 ms
16 ms
1080p120
9 ms
7 ms
2160p60
18 ms
16 ms
2160p120
9 ms
7 ms

HDR

2160p60
17 ms
15 ms
2160p120
8 ms
7 ms
4320p60

Dolby Vision

2160p60 DV
27 ms
17 ms
2160p120 DV
18 ms
9 ms

Jeśli chodzi o opóźnienia, to jest naprawdę dobrze. Wyniki poniżej 10 ms dla treści w 120 Hz to świetna wiadomość, bo reakcja na ruch gałki czy wciśnięcie przycisku na padzie jest natychmiastowa. Przy standardowych 60 Hz opóźnienie rośnie do około 18 ms – to wciąż na tyle mało, że nawet większy pasjonat gier nie będzie w stanie tego wyczuć. Jedyna rzecz, do której można się tu na siłę przyczepić, to granie z włączonym Dolby Vision. Wtedy input lag potrafi podskoczyć do okolic 30 ms. Trzeba jednak uczciwie przyznać, że to nadal nie są wartości, które moglibyśmy uznać za złe czy uniemożliwiające komfortową rozgrywkę.

Input lag w Panasonicu W92C jest bardzo niski. Przy 60 Hz zmierzyliśmy około 15–16 ms, a przy 120 Hz już tylko 7 ms. Reakcja na pada jest więc szybka i nawet w dynamicznych grach trudno mieć tu zastrzeżenia. Dobrze wypada również Dolby Vision: 17 ms przy 60 Hz i 9 ms przy 120 Hz. Można spokojnie korzystać z każdego formatu bez obaw, że sterowanie stanie się wyraźnie wolniejsze.

Współpraca z komputerem

8.4/10

9/10

Chroma 444 (maks. rozdzielczość i odświeżanie)
Tak
Tak
Czytelność czcionek
Dobra
Bardzo dobra
Czytelność ciemnego tekstu i kształtów
Średnia
Bardzo dobra
Input lag w trybie PC (4K, maks. odświeżanie)
8ms
7ms
Układ subpikseli matrycy
BGR
RGB
Maksymalna częstotliwość odświeżania
165Hz
144Hz
G-Sync
Tak
Tak

Zdjęcie pokazuje czytelność drobnych czcionek. W idealnym przypadku linie powinny być tej samej grubości zarówno na jasnej, jak i na ciemnej czcionce, a przerwy między pikselami niewielkie.

U7S Pro, tak jak już wspominaliśmy, to świetny sprzęt dla graczy – również tych pecetowych. Telewizor wyciąga bardzo wysokie odświeżanie, bo aż 165 Hz w rozdzielczości 4K, a po zejściu do Full HD potrafi dobić nawet do 330 Hz! To wartości spotykane głównie w monitorach a ni w telewizorach! Do tego TV, bez problemu współpracuje z kartami graficznymi Nvidii czy AMD dzięki G-Sync czy FreeSync.

Jeśli chodzi o czytelność tekstu na pulpicie, to jest całkiem dobrze – telewizor wspiera pełne próbkowanie kolorów (Chroma 4:4:4), więc czcionki powinny być ostre i wyraźne. Tutaj jednak pojawia się mały haczyk: czytelność tekstu znacząco się pogarsza, kiedy telewizor pracuje w trybie 165 Hz lub 144 Hz. Żeby to naprawić i uzyskać znacznie lepsze, ostre czcionki, najlepiej po prostu przestawić odświeżanie w ustawieniach Windowsa na 120 Hz.

Współpraca z komputerem to jedna z mocniejszych stron W92C. Czcionki wyglądają naprawdę świetnie. Są ostre, czytelne i nie gubią drobnych elementów. Dotyczy to także ciemnego tekstu na ciemnym tle, z którym część telewizorów ma problemy. To jeden z nielicznych paneli, które tak dobrze poradziły sobie z naszym testem czcionek. Pomagają tutaj układ subpikseli RGB i poprawna obsługa chroma 4:4:4, również przy maksymalnej rozdzielczości i odświeżaniu. Do tego dochodzi sporo możliwości dla graczy. Mamy 4K przy 144 Hz, działający G-Sync i input lag na poziomie 7 ms. Panasonic sprawdza się więc zarówno przy pracy z tekstem, jak i podczas grania. Trzeba tylko pamiętać o opisanym wcześniej smużeniu i braku obsługi 1440p przy 120 Hz. Sama czytelność obrazu z komputera wypada jednak znakomicie.

Kąty widzenia

3.2/10

6/10

Spadek jasności pod kątem 45 stopni
72%
80%

Niestety, U7S Pro nie oferuje najlepszych kątów widzenia na rynku. Wszystko to za sprawą zastosowanej tutaj matrycy VA, która w przeciwieństwie do paneli typu IPS czy ADS charakteryzuje się znacznie większą degradacją obrazu, gdy patrzymy na niego z boku. Kolory tracą wtedy swoje nasycenie, a kontrast wyraźnie spada. Co ciekawe, cecha ta dotyczy nie tylko samej matrycy, ale i zewnętrznej warstwy ekranu. Zastosowana tutaj matowa powłoka pod dużym kątem traci bowiem swoje „matowe walory” i zaczyna zachowywać się bardziej jak ekran błyszczący. Zamiast rozpraszać światło, zaczyna je mocniej odbijać, co może potęgować dyskomfort podczas użytkowania w nasłonecznionym pokoju. Dlatego też, aby cieszyć się najlepszą jakością obrazu i brakiem refleksów, przed U7S Pro najlepiej zasiąść w miarę możliwości na wprost ekranu.

Panasonic W92C w rozmiarze 55 cali oferuje dobre kąty widzenia, co jest przede wszystkim zasługą zastosowanej matrycy IPS. Dzięki niej obraz oglądany z boku lepiej zachowuje kolory i kontrast niż w wielu telewizorach LCD z podświetleniem Mini LED, które korzystają z matryc typu VA.

Sprawność ekranu w dzień

8.1/10

6.8/10

Powłoka matrycy
Matowy
Matowy
Tłumienie odbić
Dobre
Bardzo dobre
Czerń w trakcie dnia
Dobra
AbsorptiveBlack-Decent

Jasność matrycy

Panasonic W92C (Google TV): 555 cd/m2

Hisense U7S Pro: 903 cd/m2

U7S Pro bardzo dobrze sprawdzi się w mocno nasłonecznionych salonach, a wszystko to za sprawą nowej, matowej powłoki ekranu. W tegorocznym modelu bardzo dobrze tłumi ona odbicia światła padającego na wprost telewizora. Nie jest to co prawda najgłębszy mat, jaki można znaleźć na rynku, ale w większości scenariuszy zdaje egzamin. Warto jednak pamiętać o wspomnianej wcześniej cechowej przypadłości: gdy usiądziemy pod kątem, powłoka drastycznie traci swoje właściwości, a ekran zaczyna przypominać konstrukcję satynowo-błyszczącą. Jeśli więc mamy okna usytuowane pod niefortunnym kątem, osoby siedzące na boku kanapy mogą zmagać się z wyraźnymi refleksami. Mimo tej drobnej niedogodności, U7S Pro to wciąż kapitalny wybór do jasnego salonu. Poza samą powłoką, jego głównym orężem jest ekstremalna jasność. W typowych treściach telewizyjnych (SDR) ekran jest w stanie osiągnąć średnio aż 900 nitów. To rewelacyjny rezultat, który stawia ten model w ścisłej rynkowej czołówce

Matowa matryca to duży plus W92C podczas oglądania w dzień. Bardzo dobrze rozprasza odbicia, więc zamiast wyraźnego obrazu okna czy lampy widzimy bardziej rozmytą poświatę. Do tego dochodzi średnia jasność na poziomie około 555 nitów, która spokojnie wystarcza do oglądania telewizji w typowym jasnym salonie. Nie oznacza to jednak, że światło padające na ekran przestaje przeszkadzać. Matowa powłoka rozprasza je na większej powierzchni, przez co czerń robi się szarawa, a obraz traci część kontrastu. Najłatwiej zauważyć to w ciemnych scenach. Mimo tego połączenie przyzwoitej jasności i skutecznego tłumienia odbić sprawia, że Panasonic całkiem dobrze nadaje się do codziennego oglądania bez zasłaniania okien.

Szczegóły dotyczące matrycy

Rodzaj widma podświetlenia
Mini-LED QLED
Mini-LED PFS LED
Wersja oprogramowania podczas testów
V01.09.50D.Q0115
UKN6.260116.086
Procesor obrazu

Struktura subpikseli matrycy:

Jednorodność matrycy i termowizja:

Test Hisense U7S Pro Szczegóły dotyczące matrycy
Test Panasonic W92C (Google TV) Szczegóły dotyczące matrycy
Test Hisense U7S Pro Szczegóły dotyczące matrycy
Test Panasonic W92C (Google TV) Szczegóły dotyczące matrycy

Hisense U7S Pro

Panasonic W92C (Google TV)

Funkcje telewizora

9.4/10

6.6/10

  • System
    VIDAA
    Google TV
  • Szybkość działania
    Dobra
    Dobra
  • Wejścia HDMI
    0 x HDMI 2.0, 4 x HDMI 2.1 48Gbps
    0 x HDMI 2.0, 3 x HDMI 2.1 48Gbps
  • Wyjścia
    Toslink (Optical audio), eARC (HDMI), ARC (HDMI)
    Toslink (Optical audio), eARC (HDMI), ARC (HDMI), Mini-Jack (słuchawki)
  • Podłączenie do sieci
    Wi-Fi 2.4GHz, Wi-Fi 5GHz, Ethernet (LAN) 100Mbps
    Wi-Fi 2.4GHz, Wi-Fi 5GHz, Ethernet (LAN) 100Mbps
  • Odbiór telewizji
    DVB-T, DVB-T2, DVB-S, DVB-S2, DVB-C
    DVB-T, DVB-T2, DVB-S, DVB-S2, DVB-C

Funkcje klasyczne:

  • Nagrywanie na USB (TV naziemna)
    Tak
    Nie
  • Programowanie nagrań
    Tak
    Nie
  • Obraz w obrazie (PiP)
    Nie
    Nie
  • Pilot RF (bez konieczności celowania)
    Tak
    Tak
  • Podświetlany pilot
    Tak
    Nie
  • Telegazeta
    Tak
    Tak
  • Tryb tylko dźwięk
    Tak
    Tak
  • Podłączenie słuchawek bluetooth do telewizora
    Tak
    Tak
  • Słuchawki bluetooth i głośniki telewizora jednocześnie
    Tak
    Tak

Funkcje Smart:

  • AirPlay
    Tak
    Nie
  • Screen mirroring (Windows Miracast)
    Tak
    Tak
  • Wyszukiwanie głosowe
    Tak
    Tak
  • Wyszukiwanie głosowe po polsku
    Tak
    Tak
  • Możliwość podłączenia klawiatury i myszki
    Tak
    Tak
Test Hisense U7S Pro Funkcje telewizora
Test Hisense U7S Pro Funkcje telewizora
Test Hisense U7S Pro Funkcje telewizora
Test Hisense U7S Pro Funkcje telewizora
Test Panasonic W92C (Google TV) Funkcje telewizora
Test Panasonic W92C (Google TV) Funkcje telewizora
Test Panasonic W92C (Google TV) Funkcje telewizora
Test Panasonic W92C (Google TV) Funkcje telewizora

Opcje podłączenia soundbara / głośników

  • Przewodowe HDMI
    eARC (HDMI), ARC (HDMI)
    eARC (HDMI), ARC (HDMI)
  • Przewodowe Inne
    Toslink (Optical audio)
    Toslink (Optical audio), Mini-Jack (słuchawki)
  • Bezprzewodowe inne
    Bluetooth
    Bluetooth

Obsługiwane formaty audio (zewnętrzne audio HDMI eARC):

  • Dolby Digital Plus 7.1
    Tak
    Tak
  • Dolby True HD 7.1
    Tak
    Tak
  • Dolby Atmos w Dolby Digital Plus (JOC)
    Tak
    Tak
  • Dolby Atmos w Dolby True HD
    Tak
    Tak
  • DTS:X w DTS-HD MA
    Tak
    Nie
  • DTS-HD Master Audio
    Tak
    Nie

Ułatwienia dla seniorów

  • Klawiatura numeryczna na TV
    Tak
    Tak
  • Powiększanie czcionki
    Tak
    Tak
  • Audiodeskrypcja
    Tak
    Tak

SmartTV: Vidaa / HomeOS

Hisense U7S Pro na naszym europejskim rynku klasycznie korzysta ze swojego autorskiego systemu. W tym roku Vidaa przeszła rebranding i zmieniła nazwę na „HomeOS”. Jeśli chodzi o wygląd samego systemu, nie ma tu większych rewolucji – zamiast fioletowych akcentów mamy po prostu żółte. Sam system działa naprawdę sprawnie i bardzo responsywnie. Telewizor wspiera wszystkie typowe funkcje Smart TV, takie jak AirPlay, klonowanie ekranu czy wyszukiwanie głosowe. Co ciekawe, nowy asystent głosowy jest oparty na sztucznej inteligencji, więc jego odpowiedzi są sterowane głównie przez AI. Jedyną rzeczą, którą można zarzucić systemowi Vidaa jest to, że nie oferuje najszerszej biblioteki aplikacji. Tak przynajmniej jest na czas pisania tego testu czyli w maju 2026 roku. (Lista aplikacji na dole).

Funkcje "telewizyjne"

U7S Pro dobrze sprawdzi się też w roli klasycznego telewizora do oglądania tradycyjnej telewizji, a to głównie za sprawą pilota z fizyczną klawiaturą numeryczną, którego dostajemy w zestawie. Dzięki niemu łatwo i szybko wklepiesz numer interesującej Cię stacji. Wieczorami nie trzeba klikać po omacku, bo użytkowa część pilota jest podświetlana. Dodatkowo nie musisz martwić się o baterie – pilot został wyposażony w panel słoneczny, a w razie potrzeby można go po prostu naładować kablem przez port USB-C. Warto też dodać, że sam system HomeOS (czyli Vidaa) oferuje funkcję nagrywania programów z wbudowanego tunera prosto na podpięty pod USB pendrive czy dysk, a także opcję ich programowania. To spory plus, bo taka funkcja jest już dzisiaj dość rzadko spotykana, a to z pewnością ucieszy osoby, które korzystają z telewizji antenowej.

Google TV

Google TV to duża zmiana na plus względem starszych systemów Panasonica, ale też nowszego Fire TV, który nie do końca nas przekonywał. W W92C wszystko działa bardzo sprawnie. Po menu poruszamy się szybko, aplikacje uruchamiają się bez długiego czekania, a wśród dostępnych usług znaleźliśmy wszystkie, które nas interesowały. Jest też wyszukiwanie głosowe po polsku i Chromecast, który ułatwia przesyłanie treści z telefonu. Szkoda tylko braku działającego AirPlay — z naszym nowszym iPhonem nie udało się z niego skorzystać.

Natomiast nie obyło się bez drobnych wpadek. Część polskich tłumaczeń w menu brzmi dość koślawo, a opisane wcześniej samoczynne zmiany podświetlenia pokazują, że oprogramowanie wymaga jeszcze poprawek. Mimo tego codzienna obsługa wypada dobrze i sam wybór Google TV zdecydowanie zaliczamy do zalet tego modelu.

Funkcje klasyczne

Z klasycznych funkcji mamy EPG, telegazetę i możliwość słuchania dźwięku jednocześnie przez słuchawki Bluetooth oraz głośniki telewizora. Brakuje natomiast nagrywania na USB i obrazu w obrazie. Pilot jest prosty, ma klawiaturę numeryczną i nie trzeba celować nim w ekran. Szkoda, że nie jest podświetlany, a samo wykonanie mogłoby być też trochę lepsze. Do podłączania urządzeń służą trzy porty HDMI 2.1 o przepustowości 48 Gb/s. Jest też wyjście optyczne i eARC, ale warto zwrócić uwagę na zwykłe wyjście słuchawkowe minijack. To coraz rzadszy dodatek, a przyda się do przewodowych słuchawek czy starszego zestawu audio z wejściem analogowym.

Aplikacje

8.3/10

9.6/10

OK
Disney_Plus
OK
Amazon_Prime_Video
OK
Player_TVN
OK
Polsat_Box_Go
OK
Canal_Plus_Online
OK
TVP_VOD
OK
Apple_TV_Plus
OK
SkyShowtime
OK
Rakuten
OK
CDA_Premium_Browser
OK
Spotify
No
Tidal
OK
Netflix
OK
YouTube
OK
HBO_MAX
No
Kodi
No
Apple_music
No
Eleven_sports
OK
Xbox Game Pass
No
GeForce NOW
No
Amazon Luna
OK
Boosteroid
No
Steam Link
OK
Disney_Plus
OK
Amazon_Prime_Video
OK
Player_TVN
OK
Polsat_Box_Go
OK
Canal_Plus_Online
OK
TVP_VOD
OK
Apple_TV_Plus
OK
SkyShowtime
OK
Rakuten
OK
CDA_Premium_Browser
OK
Spotify
OK
Tidal
OK
Netflix
OK
YouTube
OK
HBO_MAX
OK
Kodi
No
Apple_music
OK
Eleven_sports
No
Xbox Game Pass
OK
GeForce NOW
No
Amazon Luna
OK
Boosteroid
OK
Steam Link

Odtwarzanie plików z USB

8.3/10

8.7/10

Obsługiwane formaty zdjęć:

JPEG
Yes
Yes
HEIC
No
No
PNG
Yes
Yes
GIF
Yes
Yes
WebP
Yes
No
TIFF
Yes
No
BMP
Yes
Yes
SVG
No
No

Maksymalna rozdzielczość zdjęcia:

4 Mpix
Yes
Yes
6 Mpix
Yes
Yes
8 Mpix
Yes
Yes
10 Mpix
No
Yes
12 Mpix
No
Yes
16 Mpix
Yes
Yes
20 Mpix
No
Yes
24 Mpix
No
Yes
28 Mpix
No
Yes
32 Mpix
Yes
Yes

Odtwarzanie plików z pendrive'a na U7S Pro nie stanowi większego problemu. Telewizor bez marudzenia obsługuje zdecydowaną większość plików w formacie foto, audio czy wideo. Mamy jednak zastrzeżenia do rozdzielczości obsługiwanych zdjęć – jest ona dość mocno ograniczona. Warto o tym pamiętać, bo podczas testów zdjęcia w rozdzielczościach takich jak 12, 20 czy 24 Mpix po prostu nie chciały się odtworzyć z wbudowanego playera.

Odtwarzanie plików z USB działa w W92C sprawnie. Materiały wczytują się szybko, obsługa jest prosta, a wbudowany odtwarzacz radzi sobie z większością popularnych plików wideo, zdjęć i muzyki. Do okazjonalnego obejrzenia filmu czy przejrzenia zdjęć z pendrive’a spokojnie wystarczy. Warto tylko uważać na napisy. W naszych testach telewizor nie chciał odczytać plików .sub i .txt. Najlepiej wcześniej przekonwertować je do formatu .srt, który działał poprawnie, również z polskimi znakami.

Dźwięk

7.8/10

6.7/10

  • Maksymalna głośność
    85dB
    94dB
  • Dolby Digital Plus 7.1
    Tak
    Tak
  • Dolby True HD 7.1
    Tak
    Tak
  • Dolby Atmos in Dolby Digital Plus (JOC)
    Tak
    Tak
  • Dolby Atmos in Dolby True HD
    Nie
    Nie
  • DTS:X in DTS-HD MA
    Tak
    Nie
  • DTS-HD Master Audio
    Tak
    Nie

Dźwięk w U7S Pro jest naprawdę dobry, a na pewno ponadprzeciętny. Hisense zmieniło konstrukcję obudowy względem modelu U7Q Pro i teraz z tyłu znajdziemy wbudowany subwoofer, czyli głośnik niskotonowy. Dzięki niemu bas jest dobrze słyszalny. Chiński producent mocno reklamuje w tym roku współpracę z inżynierami firmy Devialet, którzy odpowiadali za strojenie audio w tym modelu. Dowodem na to jest wspomniane wcześniej logo na obudowie. Jedyną rzecz, do której musimy się przyczepić, to zachowanie telewizora na pełnej mocy. Przy maksymalnej głośności (ustawionej na 100%) obudowa wpada w nieprzyjemne drgania i wyraźnie słychać irytujące trzeszczenie plastiku. Na szczęście obniżenie głośności do około 80% całkowicie eliminuje ten problem.

Dźwięk w Panasonicu W92C wypada dość przeciętnie. Patrząc na dodatkowy głośnik niskotonowy z tyłu obudowy, liczyliśmy na trochę pełniejsze brzmienie. Tymczasem basu nadal brakuje, co słychać szczególnie w muzyce i mocniejszych scenach filmowych. Sam subwoofer nie daje więc tak dużo, jak można by oczekiwać. Na plus wypada za to głośność. W naszych pomiarach W92C osiągnął około 94 dB, więc zapasu jest sporo. Do zwykłego oglądania telewizji taki zestaw wystarczy, ale samo podkręcenie głośności nie zastąpi brakujących niskich tonów.

Test jakości dźwięku

Pomiary akustyczne

85dBC (Max)

75dBC

94dBC (Max)

75dBC

Komentarze czytelników

Komentarze dostarcza zewnętrzny serwis Disqus (Zeta Global). Po wczytaniu Disqus może zapisać pliki cookie i przetwarzać dane o Twojej aktywności.

Twój wybór zapamiętamy na tym urządzeniu. Polityka prywatności dostawcy