LG OLED B6 vs Sony BRAVIA 6 (A65)

LG B6 jest umiarkowanie jasnym OLED-em. Po kalibracji osiąga około 800 nitów, czyli mniej więcej o 200 nitów więcej niż ubiegłoroczny B5. To zasługa nowej, budżetowej matrycy OLED SE od LG Display. W praktyce daje to po prostu trochę więcej zapasu mocy i sprawia, że HDR w wielu scenach wygląda pełniej niż na ubiegłorocznych OLEDach z niższej półki. Nie oznacza to jednak, że B6 nie ma swoich ograniczeń. W bardzo jasnych ujęciach, kiedy duża część ekranu jest mocno rozświetlona, jasność potrafi spaść poniżej 400 nitów. To zachowanie typowe dla telewizorów OLED (zwłaszcza z z tego segmentu) i właśnie wtedy widać największą różnicę względem droższych modeli. Mimo wszystko wyniki B6 oceniamy jako naprawdę solidne. To nadal nie jest telewizor do bicia rekordów jasności, ale efekt HDR jest już na tyle mocny, że w filmach faktycznie czuć przeskok względem zwykłego obrazu SDR.

Paleta barw

Zastosowanie matrycy OLED SE odbiło się trochę na pokryciu szerokiej palety barw. W porównaniu z ubiegłorocznym modelem wyniki spadły o kilka punktów procentowych. DCI-P3 sięga około 96%, a BT.2020 około 71%. Nie oznacza to jednak, że kolory w LG B6 są słabe. W większości filmów i seriali wyglądają żywo, są dobrze nasycone i po prostu cieszą oko. Różnicę można zauważyć dopiero w bardzo jasnych, mocno kolorowych scenach. Wtedy barwy tracą trochę intensywności względem matryc QD-OLED. Wynika to z budowy matrycy WOLED. Oprócz czerwonego, zielonego i niebieskiego subpiksela wykorzystuje ona również biały subpiksel, który pomaga podbić jasność. Ma to jednak swoją cenę – przy bardzo wysokiej luminancji część koloru jest niejako „rozcieńczana” białym światłem, przez co nasycenie niektórych barw może być nieco niższe. Na co dzień nie jest to duży problem, ale w najbardziej wymagających scenach da się to zauważyć.

Sony BRAVIA 6 jest umiarkowanie jasnym telewizorem, a na tle dzisiejszych OLED-ów można ją wręcz zaliczyć do ciemniejszych modeli. Szczytowo osiąga około 700 nitów, ale takie wartości zobaczymy przede wszystkim na niewielkich światłach otoczonych ciemnym tłem. W jaśniejszych, mieszanych scenach wynik jest bliższy 500 nitów, czego przykładem jest ujęcie z zachodem słońca z filmu "Life of Pi", w którym zmierzyliśmy 483 nity. W połączeniu z idealną czernią daje to przyjemny efekt HDR, szczególnie wieczorem, choć trudno mówić o widowiskowej jasności. Ograniczenia stają się jeszcze wyraźniejsze, gdy jasne elementy zajmują większość ekranu. Wtedy do działania dochodzi ABL, czyli mechanizm ograniczający jasność przy dużym obciążeniu panelu OLED. BRAVIA 6 dość zachowawczo korzysta z możliwości matrycy i w takich ujęciach jasność spada do około 250–280 nitów. W scenie z platformą wiertniczą uzyskaliśmy ok 250 nitów, więc rozświetlone niebo nie ma już takiej siły jak pojedyncza latarka w ciemności. To właśnie w rozległych, słonecznych krajobrazach czy dużych rozbłyskach najbardziej brakuje jej zapasu jasności.

Kolory

Pod względem kolorów BRAVIA 6 wypada całkiem nieźle. Pokrywa około 95-96% palety DCI-P3, dzięki czemu potrafi pokazać większość barw wykorzystywanych w filmach i serialach HDR z odpowiednim nasyceniem. Nadal trochę ustępuje lepszym panelom WOLED, które zbliżają się do pełnego pokrycia tej palety, ale podczas codziennego oglądania nie będzie to duża różnica. Większy dystans dzieli ją od ekranów QD-OLED przy wyświetlaniu najbardziej intensywnych kolorów z szerszej palety BT.2020. Sony pokrywa ją w około 71–72%, więc wyjątkowo nasycone czerwienie czy zielenie nie będą wyglądały tak okazale jak na matrycach organicznych z kropkami kwantowymi czy też ekranach SQD Mini-LED. Do tego samo pokrycie palety nie oznacza jeszcze, że telewizor potrafi wyświetlić te kolory z dużą jasnością. W BRAVII 6 bardzo jasne, kolorowe efekty mają mniej siły, co dodatkowo łagodzi odbiór HDR. W typowych filmach barwy prezentują się jednak dobrze, a większym ograniczeniem pozostaje jasność ekranu.

LG B6 sprawdziliśmy w trybie Filmmaker Mode, czyli najlepszym ustawieniu obrazu dostępnym od razu po wyjęciu telewizora z pudełka. Bardzo podobne rezultaty dają też tryby ISF, ale w naszych testach zawsze trzymamy się Filmmakera dla lepszego porównania z innymi telewizorami. Każdy z nich jest zresztą znacznie lepszym punktem wyjścia niż tryb Żywy czy Ekologiczny, gdzie obraz jest mocno podbity i wyraźnie mniej naturalny. W materiałach SDR ustawienia fabryczne wypadają naprawdę dobrze. Błędy kolorów są niewielkie, gamma zachowuje się poprawnie, a obraz podczas zwykłego oglądania wygląda naturalnie i nie sprawia wrażenia przesadnie "podkręconego".

Trochę gorzej jest w HDR. Po uruchomieniu takich treści szybko widać, że balans bieli nie został ustawiony idealnie. Zbyt duża ilość niebieskiego i czerwonego sprawia, że obraz wpada w lekko różowy odcień. Potwierdzają to również pomiary palety barw i ColorChecker, gdzie próbki wyraźnie uciekają właśnie w tę stronę. Nie jest to wada, która całkowicie psuje obraz, ale przy filmach HDR da się ją zauważyć. Dlatego osoby, którym zależy na możliwie wiernym obrazie, powinny rozważyć kalibrację, o której piszemy w dalszej części testu.

W trybie Kinowym Sony BRAVIA 6 prezentuje całkiem przyjemny obraz, choć fabryczne ustawienia nadają mu trochę zbyt ciepły charakter. W SDR, czyli między innymi podczas oglądania zwykłej telewizji i starszych filmów, widać przewagę czerwieni oraz niedobór niebieskiego. Obraz może przez to nabierać kremowego, lekko różowawego odcienia, a twarze wyglądają na bardziej zarumienione, niż powinny. Nie jest to zafarb, który całkowicie zmienia wygląd filmu, ale przy neutralnych kolorach daje się zauważyć. Do tego dochodzi nieco zbyt mocne przyciemnienie obrazu w SDR. Wykres gammy przebiega powyżej wartości docelowej, co podczas oglądania oznacza ciemniejsze elementy otoczenia. Scena może wydawać się bardziej kontrastowa, ale subtelne szczegóły w cieniach stają się trudniejsze do rozróżnienia.

W HDR kolory zachowują się trochę inaczej. Przewaga czerwieni jest mniejsza, ale razem z niewielkim nadmiarem niebieskiego i niedoborem zieleni daje delikatnie różowe zabarwienie jasnych, neutralnych powierzchni. Charakterystyka jasności przez sporą część zakresu pozostaje bliska wzorca, choć widać wspomniane wcześniej rozjaśnienie odcieni tuż ponad czernią. Przez to w nocnych ujęciach niektóre fragmenty tła są bardziej widoczne, niż zakładali twórcy. Część średnich tonów również jest lekko rozjaśniona. Ogólnie tryb filmowy stanowi rozsądny punkt wyjścia do oglądania i jest zdecydowanie najlepszym trybem wśród wszystkich do wyboru, ale balans bieli i sposób oddawania jasności trzeba jeszcze dopracować.

Podczas kalibracji skupiliśmy się głównie na materiałach HDR, bo to właśnie tam fabryczne ustawienia wymagały największych poprawek. Nie pominęliśmy jednak trybu SDR, który po korekcie udało się doprowadzić niemal do perfekcji. Kolory są bardzo dokładne, a jasność prowadzona tak, jak powinna. Największą zmianę w HDR przyniosło poprawienie balansu bieli. Po usunięciu nadmiaru czerwieni i niebieskiego zniknął różowawy zafarb, a obraz stał się znacznie bardziej naturalny. Poprawiły się odcienie skóry, biele oraz wszystkie kolory, które wcześniej uciekały w stronę różu. Po kalibracji większość błędów spadła poniżej poziomu Delta E 2–3, czyli granicy, przy której przeciętny widz przestaje zauważać różnice gołym okiem. LG B6 potrafi więc wyświetlić bardzo dokładny obraz, szczególnie jak na najniższy model OLED w ofercie producenta.

BRAVIA 6 dobrze reaguje na kalibrację obrazu, choć spora cześć opcji dla użytkownika jest niedostępna z poziomu menu telewizora. Właściwie poza podstawowymi korektami balansu bieli i gammy w SDR trudno zapanować nad pozostałymi elementami obrazu. Na szczęście już te regulacje pozwalają sporo poprawić. W SDR udało się niemal idealnie wyrównać balans bieli, dzięki czemu zniknęło nadmierne ocieplenie obrazu, a twarze przestały wyglądać na zbyt zarumienione. Po poprawieniu gammy również ciemniejsze fragmenty są lepiej widoczne. Przy zwykłej telewizji czy materiałach z YouTube’a efekt jest więc wyraźnie lepszy niż na ustawieniach fabrycznych.

W HDR także udało się ograniczyć zafarb, ale tutaj większym problemem pozostaje sposób, w jaki telewizor steruje jasnością. BRAVIA 6 dość nietypowo zmienia ją zależnie od wyświetlanej sceny: część odcieni przyciemnia, inne rozjaśnia, a dostępne ustawienia nie pozwalają tego w pełni skorygować. Widać to w pomiarach wykonanych w filmach, gdzie przebieg jasności i widać jak krzywa EOTF różni się między ujęciami. Pozostaje przez to wspomniane wcześniej uwydatnianie najciemniejszych szarości, przez które niektóre nocne sceny są zbyt rozjaśnione. Kalibracja ma więc sens i szczególnie w SDR pozwala uzyskać naturalny, dobrze ustawiony obraz. W HDR poprawa kolorów również jest widoczna, jednak nie rozwiązuje problemów z jasnością i zachowaniem najjaśniejszych detali. Szkoda, bo przy większej kontroli nad tym, co robi telewizor, można byłoby lepiej wykorzystać możliwości samej matrycy.

LG B6 bardzo dobrze radzi sobie z materiałami gorszej jakości. Duża w tym zasługa skutecznej obróbki cyfrowej obrazu, która potrafi zamaskować część niedoskonałości źródła bez nadmiernego wygładzania całej sceny. Szczególnie przydatna okazuje się funkcja "Płynna gradacja". Pozwala ona wyraźnie ograniczyć posteryzację, o której wspominaliśmy wcześniej, zwłaszcza w ciemnych fragmentach obrazu. Najbezpieczniejszym wyborem pozostaje ustawienie Niskie lub Średnie. Funkcja nadal skutecznie wygładza brzydkie przejścia tonalne, ale nie ingeruje jeszcze zbyt mocno w drobne detale. Najwięksi puryści mogą oczywiście pozostawić ją wyłączoną. Bardzo dobrze wypada również skalowanie obrazu do rozdzielczości 4K. Materiały Full HD i 720p zachowują sporą liczbę szczegółów, a obraz nie jest ani przesadnie wyostrzony, ani mocno rozmyty. Pewne ograniczenia można zauważyć dopiero przy bardzo słabych źródłach poniżej 720p, gdzie najmniejsze napisy i drobne elementy nie zawsze są idealnie ostre ale prawie zawsze dotyczy to każdego innego telewizora na rynku.

O „magii” przetwarzania obrazu w telewizorach Sony mówi się od lat i sami wielokrotnie potwierdzaliśmy jej skuteczność w wyższych modelach. BRAVIA 6 pokazuje jednak, że samo logo japońskiego producenta nie gwarantuje równie dobrych rezultatów. Mimo zastosowania procesora MediaTek Pentonic 800 telewizor dość przeciętnie radzi sobie z wygładzaniem pasów między odcieniami w mocno skompresowanych materiałach. Dostępna funkcja „De Contour” na ustawieniu średnim trochę pomaga, ale część nierównych przejść nadal pozostaje widoczna. Na plus można zaliczyć to, że nie zauważyliśmy przy tym wyraźnego zacierania szczegółów ani dodatkowych zakłóceń. Warto więc z niej korzystać przy słabszych nagraniach, choć skuteczność jest daleka od tego, do czego przyzwyczaiły nas telewizory producenta. Lepiej wypada samo skalowanie materiałów o niższej rozdzielczości. Obraz jest nieco miękki, ale większość drobnych szczegółów pozostaje dobrze widoczna. W scenie z modelką można rozróżnić zarówno fakturę drzewa, jak i cienkie gałęzie w tle, więc ta łagodniejsza ostrość nie oznacza od razu utraty detali. Nie ma również problemu z overscanem: telewizor pokazuje cały kadr, bez przycinania jego krawędzi nawet przy sygnale SD.

Jedną z największych zalet matryc OLED jest bardzo szybki czas reakcji pikseli. Dzięki temu obraz pozostaje ostry i nie ciągnie za sobą widocznych smug, które często pojawiają się w telewizorach LCD. Ma to jednak również drugą stronę. Przy wolnych panoramach kamery ruch może wydawać się bardziej skokowy niż na ekranach LCD, gdzie część tego efektu naturalnie maskuje wolniejsza matryca. Na szczęście w LG B6 można łatwo złagodzić to za pomocą systemu TruMotion. Po odpowiednim ustawieniu upłynniacza, da się uzyskać płynniejszy ruch bez nadawania obrazowi przesadnego efektu opery mydlanej.

W dynamicznych scenach BRAVIA 6 radzi sobie bardzo dobrze. Matryca OLED reaguje niemal natychmiast, dlatego za poruszającymi się obiektami praktycznie nie widać smug, również na ciemnym tle. W połączeniu z odświeżaniem 120 Hz daje to wyraźny obraz podczas oglądania sportu i grania. Pod tym względem telewizor oferuje dokładnie to, czego oczekujemy od OLED-a.

Znacznie mniej typowo dla Sony wygląda menu ustawień płynności. Zamiast znanego systemu Motionflow znajdziemy tutaj funkcję o nazwie „MJC”, która zarówno wyglądem, jak i nazewnictwem bardziej przypomina rozwiązania z budżetowych telewizorów innych marek. Do dyspozycji są dwa suwaki: „Usuwanie rozmycia”, będące tutaj odpowiednikiem ustawienia „Gładkość — film”, oraz „De-Judder”, odpowiadający regulacji „Gładkość — kamera” z innych modeli Sony. Sam upłynniacz działa poprawnie i pozwala dopasować ruch do własnych upodobań, choć osoby przesiadające się z innej BRAVII będą zaskoczone nowym menu w telewizorze.

LG OLED B6 ma potężny zapas argumentów dla graczy to po prostu kompletna baza pod PS5, Xboxa Series X/S czy porządny PC. Dostał cztery pełnowymiarowe porty HDMI 2.1 z pasmem 48 Gb/s, więc odpada irytujące przepinanie kabli, gdy chcemy podłączyć kilka nowszych sprzętów naraz. Mamy tu pełny pakiet technologii synchronizacji – od klasycznego VRR po G-Sync i FreeSync. Ekran bez zająknięcia zgrywa częstotliwość odświeżania z płynnością klatek generowaną przez konsolę lub kartę graficzną. Oczywiście nie zabrakło ALLM: B6 sam rozpoznaje odpaloną grę i od razu ścina opóźnienia do minimum. Świetnie wypada też sama obsługa HDR. Telewizor wspiera Dolby Vision, a poprawnie zaimplementowany standard HGiG sprawia, że po wstępnej kalibracji w ustawieniach konsoli obraz nie straszy prześwietloną bielą ani zagubionymi detalami w jasnych partiach obrazu. Wisienką na torcie jest Game Bar. Zamiast przekopywać się przez pełne menu w trakcie rozgrywki, wystarczy jedno kliknięcie, by skorygować widoczność w cieniach, podkręcić wybrane parametry czy po prostu sprawdzić aktualny tryb pracy wyświetlacza. Wszystko to sprawia, że LG B6 jest świetnym wyborem dla gracza.

Na Sony BRAVII 6 gra się bardzo dobrze. Dobra jakość obrazu, szybka reakcja matrycy OLED i obsługa 4K przy 120 Hz sprawiają, że telewizor dobrze odnajduje się także w dynamicznych tytułach. Gracze, którzy oczekują jednak czegoś więcej niż płynnej rozgrywki, szybko zauważą kilka nietypowych braków i niedociągnięć.

Zacznijmy od największej zmiany względem innych modeli SONY: BRAVIA 6 ma cztery pełnoprawne wejścia HDMI 2.1 o przepustowości 48 Gb/s, co zawdzięczamy nowej platformie MediaTek Pentonic 800. Można więc podłączyć kilka urządzeń do grania i soundbar bez rezygnowania z wysokiego odświeżania na którymś ze źródeł. Na każdym porcie działa ALLM, automatycznie uruchamiające tryb niskich opóźnień, oraz VRR w zakresie 48–120 Hz, które synchronizuje odświeżanie ekranu z liczbą klatek w grze. Działa również Dolby Vision przy 120 Hz i z niskim input lagiem.

Gorzej wygląda kwestia ustawienia HDR. Nie ma poprawnie działającego HGiG, a testowa szachownica podczas kalibracji na konsoli znika dopiero przy około 1000 nitów, mimo że matryca nie osiąga takiej jasności. Sugerowanie się wyłącznie tym wzorcem może więc prowadzić do utraty szczegółów w najjaśniejszych fragmentach gry. W ustawieniach pozwalających podać jasność w nitach warto przyjąć około 700 nitów, czyli wartość bliższą możliwościom ekranu. Nie znaleźliśmy też Game Bara, choć materiały sklepowe sugerują obecność jego podstawowej wersji. W testowanym egzemplarzu dostępne było jedynie skromne menu ustawień gry. Do tego dochodzi znany z innych Sony brak obsługi 1440p przy 120 Hz. Przy graniu na konsoli w 4K nie będzie to problemem. Ograniczenie mogą natomiast odczuć gracze komputerowi, którzy chcieliby ustawić 1440p, żeby uzyskać więcej klatek niż w 4K, a jednocześnie zachować wyższą szczegółowość niż w Full HD.