LG UT8100 to model, który nie próbuje udawać więcej, niż jest. Prosty, funkcjonalny, dobrze sprawdzający się na co dzień. Jego największą zaletą jest system WebOS – intuicyjny, szybki i bogaty w aplikacje. Z takim zapleczem korzystanie z Netflixa czy YouTube’a jest bezproblemowe, a poruszanie się po menu to kwestia chwili. Pilot Magic dodaje jeszcze wygody, bo działa trochę jak myszka – wystarczy wskazać na ekran i klikać, co chcemy. Sterowanie głosem po polsku? Działa bez zarzutu i śmiało możemy stwierdzić, że jest ono najlepsze, jeżeli chodzi o nasz rodzimy język. Jedną z ciekawszych funkcji jest możliwość nagrywania na USB. Niby drobnostka, ale może się przydać, jeśli nie zawsze mamy czas obejrzeć program na żywo. Zaskakująco dobrze telewizor radzi sobie też ze skalowaniem materiałów o niższej jakości – standardowe kanały telewizyjne wyglądają przyzwoicie. Do grania też się nada, choć raczej dla tych, którzy nie są zapalonymi graczami. Dzięki niskiemu input lagowi i funkcjom ALLM oraz HGiG granie jest płynne, a obraz wystarczająco responsywny. Jasne, matryca 60 Hz nie pozwala na cuda, ale do okazjonalnych sesji w zupełności wystarczy. Oczywiście, UT8100 nie jest dla wymagających kinomanów. Brak Dolby Vision i HDR10+ sprawia, że treści HDR nie wyglądają tak dobrze, jak mogłyby. Jasność i kontrast też są raczej przeciętne, co szczególnie widać wieczorami, w ciemnych scenach – czernie nie są głębokie, a przez to detale łatwo giną. LG UT8100 to solidny telewizor dla tych, którzy szukają prostego sprzętu na co dzień. Ma wygodny system, funkcjonalny pilot i kilka przydatnych opcji, jak nagrywanie na USB. Jeśli nie zależy nam na najwyższej jakości obrazu, a szukamy czegoś do oglądania telewizji, ten model sprawdzi się całkiem nieźle.
BRAVIA 6 potrafi dać sporo przyjemności z oglądania, szczególnie wieczorem, kiedy najlepiej widać zalety matrycy OLED. Głęboka czerń, dobry kontrast i naturalne kolory po kalibracji sprawiają, że przy odpowiednim materiale łatwo docenić jej obraz. Dobrze wypada również przy konsoli: zapewnia płynność i szybko reaguje na ruchy pada. Cieszą też cztery pełne wejścia HDMI 2.1, na które Sony wreszcie się zdecydowało. Dzięki nim podłączenie kilku urządzeń jest mniej problematyczne niż nawet w droższych modelach tej marki. Całość uzupełniają solidne wykonanie i udany wygląd.
To jednak za mało, by wyróżnić się wśród konkurencyjnych OLED-ów. Do telewizorów Sony dopłacaliśmy zwykle między innymi za lepszą obróbkę obrazu, a w BRAVII 6 trudno dostrzec przewagę w tej dziedzinie. Słabsze nagrania wyglądają przeciętnie, w wymagających scenach HDR giną detale w jasnych partiach obrazu. Dolby Vision trochę pomaga, ale nie zmienia ogólnego wrażenia: dostajemy obraz, który potrafi się podobać, lecz nie daje wyraźnego powodu, by wybrać właśnie Sony zamiast innego podstawowego OLED-a.
O ile brak takiej przewagi można jeszcze zaakceptować przy odpowiednio niskiej cenie, o tyle znacznie trudniej przymknąć oko na problemy z codzienną obsługą. Google TV oferuje duży wybór aplikacji, ale podczas naszych testów korzystanie z telewizora zbyt często kończyło się koniecznością... odłączenia go od prądu. Kłopotem potrafiło być nawet odtworzenie filmu z pendrive’a. To właśnie w takich momentach mieliśmy poczucie, że w tej BRAVII jest mało… Sony w Sony. Zabrakło dopracowania, które wcześniej było jednym z powodów, by za telewizor japończyków zapłacić więcej.
Ostatecznie BRAVIA 6 pozostawia po sobie spory niedosyt. Sama matryca OLED daje jej dobrą podstawę, ale przyjemność z oglądania zbyt często ustępuje frustracji związanej z obsługą. Dlatego w obecnym stanie trudno nam ją polecić, nawet gdy należy do najtańszych OLED-ów na rynku. Atrakcyjna cena może zrekompensować pewne ograniczenia obrazu, lecz trudno uznać ją za wystarczający argument, gdy zawodzą podstawowe funkcje. Zanim więc zaczniemy rozważać, czy warto kupić BRAVIĘ 6, Sony musi zadbać o dopracowanie, którego możemy oczekiwać.