PHILIPS MLED920 / MLED910 vs Panasonic W92C (Google TV)

Porównanie bezpośrednie

Sprawdź najlepszą ofertę cenową:

PHILIPS MLED920 / MLED910
3 799 zł

Sprawdź najlepszą ofertę cenową:

Panasonic W92C (Google TV)
3 199 zł

MLED920 / MLED910

Info

W92C / W94C

Info

Dostępne przekątne: 55”65”75”85”

Dostępne przekątne: 55”

Test PHILIPS MLED920 / MLED910 Główne zdjęcie
Test Panasonic W92C (Google TV) Główne zdjęcie

Matryca: LCD VA

Rozdzielczość: 3840x2160

System: Titan OS

Rok modelowy: 2025

Wypełnij ankietę, aby poznać wynik

Matryca: LCD IPS

Rozdzielczość: 3840x2160

System: Google TV

Rok modelowy: 2026

Wypełnij ankietę, aby poznać wynik

Ogólna ocena

6.5

7.1

  • Filmy i seriale w jakości UHD

    6.4

    6.5

  • Klasyczna telewizja, YouTube

    6.8

    6.7

  • Transmisje sportowe (telewizja i aplikacje)

    6.8

    6.9

  • Granie na konsoli

    8.5

    7.8

  • Telewizor jako monitor do komputera

    4.0

    9.0

  • Oglądanie przy mocnym świetle

    5.5

    6.8

  • Funkcje użytkowe

    5.5

    6.6

  • Aplikacje

    6.7

    9.6

  • Jakość dźwięku

    6.2

    6.7

Zalety

  • Solidna czerń i wysoki kontrast dzięki podświetleniu mini-LED

  • Jasność HDR sięgająca 700–800 nitów w realnych scenach filmowych

  • Obsługa wielu foramtów HDR w tym Dolby Vision i HDR10+

  • Ambilight – element, który dodaje atmosfery, szczególnie wieczorem

  • Sporo obsługiwanych formatów audio: DTS:X, Dolby Atmos, Dolby True HD 7.1

  • Matryca 144 Hz z obsługą VRR, ALLM i Dolby Vision Gaming

  • Głośne brzmienie (do 88 dB)

  • Podświetalny pilot

  • Matowy ekran dobrze tłumi odbicia

  • Szybki system Google TV z dużą ilością aplikacji i funkcji

  • Naturalne kolory po kalibracji

  • Obsługa Dolby Vision i HDR10+

  • Bardzo płynne przejścia tonalne

  • Skuteczna poprawa słabszych materiałów

  • Niezłe kąty widzenia (IPS)

  • Dobry wybór dla graczy: 144 Hz i niski input lag, 3x HDMI 2.1 48Gbps

  • Bardzo dobra czytelność tekstu z komputera

Wady

No like
  • Titan OS jest dość mocno niedopracowany – zdarzają się spore błędy i braki w aplikacjach

  • Mało funkcji użytkowych

  • Hybrydowy pilot na podczerwień

  • Problemy z płynnością przejść tonalnych w ciemnych scenach

  • Telewizor nie nadaje się (poza graniem) do współpracy z PC – mocny dithering i słaba czytelność czcionek, szczególnie kolorowych i na ciemnym tle

  • Mało precyzyjne lokalne wygaszanie (skromna liczba stref)

  • Słabe kolory fabryczne

  • Błędy oprogramowania

  • Problemy z płynnością ruchu: smużenie i brak zaawansowanej regulacji upłynniacza ruchu

  • Przeciętny dźwięk mimo subwoofera

Czy warto kupić? Werdykt

Philips MLED920 to naturalna kontynuacja ubiegłorocznego modelu PML9000, ale nie jest to powtórka z rozrywki. Widać, że producent odrobił lekcję – przede wszystkim poprawiono algorytmy lokalnego wygaszania, które w zeszłym roku potrafiły mocno psuć odbiór. Teraz czerń i kontrast prezentują się zdecydowanie lepiej, a w połączeniu z obecnym tutaj Dolby Vision nawet treści HDR wyglądają naprawdę przyzwoicie. Obraz potrafi czasami błyszczeć tam, gdzie powinien, i nie męczy przy tym oka w trudniejszych scenach. Bez dwóch zdań największym atutem MLED920 jest jednak jego unikalny system Ambilight. Trójstronne podświetlenie potrafi nadać filmom i grom zupełnie nowego klimatu – ekran jakby wychodził poza swoje granice, a całe pomieszczenie staje się częścią seansu. To coś, co docenią nie tylko kinomani, ale też gracze, którzy oprócz światełek dostają cały zestaw funkcji typowych dla nowoczesnych TV gamingowych: 144 Hz, VRR, ALLM czy Dolby Vision Gaming. Pod tym kątem Philips ma naprawdę sporo do zaoferowania. Ale. No właśnie, jest duże ale – tutaj dochodzimy do najtrudniejszej części tego werdyktu – to wciąż sprzęt dwojaki. Z jednej strony mamy mocny obraz i unikalną funkcję Ambilight, z drugiej ograniczenia sprzętowe, które trudno zignorować. Titan OS w obecnej formie to duży hamulec, pełen błędów i braków, które sprawiają, że telewizor odstaje od konkurencji. Do tego dochodzi cena, która wcale nie niska jak na oferowane możliwości. Dlatego ciężko polecić go jednoznacznie każdemu. Jeśli jednak szukacie najjaśniejszego ekranu Philipsa w rozsądnej cenie, z Ambilightem, całym zestawem funkcji dla graczy i podstawowymi aplikacjami – MLED920 będzie wyborem całkiem trafionym.

W92C to pierwszy Panasonic przygotowany we współpracy ze Skyworth, który trafił do naszych testów. I mniej więcej takiej zmiany się spodziewaliśmy: trochę mniej dawnego Panasonica, ale też kilka nowości, które wychodzą mu na dobre. Najbardziej cieszy przejście na Google TV. System działa szybko, daje dostęp do potrzebnych aplikacji i na co dzień przekonuje nas bardziej niż wcześniejszy Fire TV. W połączeniu z matowym ekranem, który dobrze radzi sobie z odbiciami, tworzy to wygodny telewizor do salonu, w którym nie zawsze mamy ochotę zasłaniać okna przed seansem.

Im dłużej korzystaliśmy z W92C, tym bardziej docenialiśmy jego uniwersalność. Słabsze materiały potrafi poprawić całkiem skutecznie, a po kalibracji obraz nabiera naturalności, której niestety brakuje mu na ustawieniach fabrycznych jak miało to miejsce w starszych modelach Panasonica. Dobrze sprawdza się również przy konsoli i komputerze. Szybko reaguje na sterowanie, wysokie odświeżanie zapewnia przyjemną płynność. Panasonic ma więc sens w domu, w którym jeden ekran służy do oglądania telewizji, filmów, grania, a czasem także do... pracy z tekstem. 🙂

Ograniczenia wyraźniej wychodzą podczas wieczornych seansów. Czerń potrafi wyglądać dobrze, ale wystarczy trudniejsza scena, żeby wokół jasnych obiektów pojawiły się poświaty, a pasy nad i pod obrazem zaczęły świecić. Niewielka liczba stref lokalnego wygaszania utrudnia jednoczesne zachowanie głębokiej czerni i jasnych detali. Dolby Vision pomaga wyciągnąć z tego ekranu więcej, jednak nie usuwa tych ograniczeń. Rozczarowuje również fabryczne zestrojenie obrazu, a samoczynne zmiany jasności, które napotkaliśmy podczas testu dodatkowo psują wrażenia z obsługi. To właśnie tutaj najbardziej brakuje dopracowania, którego oczekiwaliśmy po nazwie "Panasonic".

Dlatego ostatecznie o atrakcyjności W92C zdecyduje cena. To podstawowy Mini LED i powinien kosztować podobnie jak konkurencyjne modele z prostym lokalnym wygaszaniem. Na takim poziomie będzie sensowną propozycją, szczególnie dla osób przesiadających się ze zwykłego LCD. Dostaną lepszą czerń, wygodny system i uniwersalny ekran, który sprawdzi się zarówno przy telewizji, jak i graniu. Jeśli jednak za logo Panasonica trzeba będzie wyraźnie dopłacić, trudno będzie tę dopłatę uzasadnić. W92C ma wystarczająco dużo zalet, by bronić się jako niedrogi, wszechstronny telewizor, ale zbyt mało przewag, by przekonywać samą marką.

Wygląd telewizora

Wejścia HDMI
0 x HDMI 2.0, 4 x HDMI 2.1 (48Gbps)
0 x HDMI 2.0, 3 x HDMI 2.1 (48Gbps)
Inne wejścia
Wyjścia
Toslink (Optical audio), eARC (HDMI), ARC (HDMI), Mini-Jack (słuchawki)
Toslink (Optical audio), eARC (HDMI), ARC (HDMI), Mini-Jack (słuchawki)
Podłączenie do sieci
Wi-Fi 2.4GHz, Wi-Fi 5GHz, Ethernet (LAN) 100Mbps
Wi-Fi 2.4GHz, Wi-Fi 5GHz, Ethernet (LAN) 100Mbps
Jakość wykonania
Dobra
Dobra
Rodzaj podstawy
Nogi
Centralna
Kolor ramki
Grafitowa
Grafitowa
Regulacja podstawy
Stała
Stała
Akcesoria
Podstawa
Podstawa

Kontrast i czerń

7.9/10

5.2/10

Strefowe wygaszanie: Tak, ilość stref: 144 (12 x 12)

Strefowe wygaszanie: Tak, ilość stref: 91 (7 x 13)

Kontrast:

Test PHILIPS MLED920 / MLED910 Kontrast i detale w czerni

Wynik

298,900:1

Test PHILIPS MLED920 / MLED910 Kontrast i detale w czerni

Wynik

38,500:1

Test PHILIPS MLED920 / MLED910 Kontrast i detale w czerni

Wynik

23,950:1

Test PHILIPS MLED920 / MLED910 Kontrast i detale w czerni

Wynik

16,850:1

Test PHILIPS MLED920 / MLED910 Kontrast i detale w czerni

Wynik

8,000:1

Test Panasonic W92C (Google TV) Kontrast i detale w czerni

Wynik

24,900:1

Test Panasonic W92C (Google TV) Kontrast i detale w czerni

Wynik

5,050:1

Test Panasonic W92C (Google TV) Kontrast i detale w czerni

Wynik

9,150:1

Test Panasonic W92C (Google TV) Kontrast i detale w czerni

Wynik

2,000:1

Test Panasonic W92C (Google TV) Kontrast i detale w czerni

Wynik

900:1

Efekt halo i widoczność detali w czerni:

Zwróć uwagę na widoczność jaskrawych świateł na ciemnym tle. Mini-LEDy często mają z tym problem. Zdjęcie nie porównuje czerni - od tego jest film poniżej.

Film wiernie pokazuje różnice w kontraście i czerni między telewizorami oraz potencjalne problemy: efekt halo wokół jasnych obiektów lub pracę stref Mini-LED widoczną jako skoki jasności.

Philips MLED920 w wersji 55 cali, którą mieliśmy okazję testować, korzysta z matrycy VA o wysokim kontraście. Sama matryca to jedno, ale prawdziwym wyróżnikiem tego modelu jest podświetlenie mini-LED. To ono w dużej mierze decyduje o tym, jak wygląda czerń i kontrast – i trzeba przyznać, że Philips zrobił tu duży krok naprzód względem modeli z 2024 roku, gdzie algorytmy lokalnego wygaszania wypadały po prostu przeciętnie. W nowej odsłonie jest znacznie lepiej, a kontrast prezentowany przez MLED920 potrafi naprawdę pozytywnie zaskoczyć. Momentami przypomina to wręcz poziom znany z najlepszych telewizorów LCD na rynku – czerń potrafi być głęboka, obraz nabiera trójwymiarowości, a seanse w ciemnym pokoju robią świetne wrażenie. Oczywiście, jak na każdy telewizor mini-LED przystało, nie jest to obraz całkowicie wolny od kompromisów. Przy dużej ilości drobnych elementów na ekranie algorytmy lokalnego wygaszania potrafią czasem się pogubić – raz przygaszając detale mocniej, niż byśmy chcieli, a innym razem rozjaśniając tło, co skutkuje lekkimi, jasnogranatowymi poświatami wokół obiektów (tzw. efekt halo). Mimo tych niedoskonałości musimy podkreślić, że czerń i kontrast to naprawdę mocna strona Philipsa MLED920 i zdecydowanie jeden z argumentów, dla których warto go brać pod uwagę w średniej półce.

Czerń w Panasonicu W92C na ogół wygląda całkiem nieźle. To głównie zasługa lokalnego wygaszania, które w testowanej wersji 55-calowej korzysta z 91 stref. W prostszych scenach telewizor potrafi skutecznie przyciemnić tło, a w naszym najłatwiejszym teście osiągnął kontrast niemal 25 000:1. Żeby jednak uzyskać taką czerń, trzeba ustawić wygaszanie na poziom wysoki. Niższe ustawienia pozostawiają podświetlenie zbyt mocno rozjaśnione.

Ma to swoją cenę w jasnych fragmentach obrazu. Rozdzielenie poszczególnych świateł pozostają widoczne, ale trzeba się już dobrze przyjrzeć, żeby je dostrzec. Niższy poziom wygaszania pozwala pokazać te szczegóły wyraźniej, jednak pogorszenie czerni jest zbyt duże, żeby uznać go za lepszy kompromis.

Nawet na wysokim ustawieniu widać ograniczenia niewielkiej liczby stref. Najbardziej przeszkadzały nam rozświetlone pasy nad i pod filmem, które w materiałach HDR momentami robiły się wręcz granatowe. Wokół drobnych, jasnych obiektów pojawiają się też świetliste obwódki tzw. efekt halo. Na plus wypada natomiast stabilność podświetlenia: w scenie z helikopterem nie zauważyliśmy nerwowego rozjaśniania i przygaszania kolejnych stref. Przydałoby się ich jednak więcej, a samo sterowanie wymaga dopracowania. Przesiadka z podstawowego LCD bez wygaszania nadal może dać wyraźną poprawę, ale jak na Mini LED-a wynik pozostawia spory niedosyt.

Jakość efektu HDR

5/10

4.8/10

Wspierane formaty
HDR10, HDR10+, Dolby Vision, HLG
HDR10, HDR10+, Dolby Vision, HLG
Pokrycie palety barw
DCI P3: 89.9%, BT.2020: 65.6%
DCI P3: 94.3%, BT.2020: 73.5%

Pomiar jasności w HDR:

Test PHILIPS MLED920 / MLED910 Jakość efektu HDR

Wynik

722 nit

Test PHILIPS MLED920 / MLED910 Jakość efektu HDR

Wynik

177 nit

Test PHILIPS MLED920 / MLED910 Jakość efektu HDR

Wynik

775 nit

Test PHILIPS MLED920 / MLED910 Jakość efektu HDR

Wynik

131 nit

Test PHILIPS MLED920 / MLED910 Jakość efektu HDR

Wynik

677 nit

Test Panasonic W92C (Google TV) Jakość efektu HDR

Wynik

508 nit

Test Panasonic W92C (Google TV) Jakość efektu HDR

Wynik

175 nit

Test Panasonic W92C (Google TV) Jakość efektu HDR

Wynik

348 nit

Test Panasonic W92C (Google TV) Jakość efektu HDR

Wynik

169 nit

Test Panasonic W92C (Google TV) Jakość efektu HDR

Wynik

428 nit

Scena z filmu “Pan” (około 2800 nitów)

Scena z filmu “Billy Lynn” (około 1100 nitów)

Zdjęcia pokazują dwa filmy HDR10. „Pan” to jedna z najjaśniejszych produkcji, a „Billy Lynn” (żołnierz) ma jasność typową dla streamingu (Netflix, Prime, HBO MAX). Zwróć uwagę na intensywność efektów i szczegóły w bielach.

Statyczny HDR10

Zdjęcia prezentują widoczność detali w bielach w różnych formatach HDR. Nie oddają one różnic jasności między telewizorami (to można porównać w poprzedniej galerii).

Dynamiczny: Dolby Vision

Dynamiczny: Dolby Vision

Zdjęcia prezentują widoczność detali w bielach w różnych formatach HDR. Nie oddają one różnic jasności między telewizorami (to można porównać w poprzedniej galerii).

Wykres jasności HDR:

Panasonic W92C (Google TV)

PHILIPS MLED920 / MLED910

Philips MLED920 w naszych pomiarach w statycznych testach osiągnął nawet okolice 900 nitów, co jak na średnią półkę jest naprawdę solidnym wynikiem. W praktyce przekłada się to na sporo satysfakcji podczas seansów – w scenach bogatych w jasne światło, takich jak pierwsza, trzecia czy piąta plansza testowa, ekran potrafił wygenerować około 700 nitów, a więc poziom wystarczający, by poczuć prawdziwy „efekt HDR”. Nie da się jednak ukryć, że ograniczona liczba stref podświetlenia i charakterystyczne dla mini-LED-ów kompromisy algorytmów wygaszania w bardziej wymagających scenach ujawniają swoje oblicze. W sekwencjach z niewielkimi źródłami światła – jak księżyc czy scena z filmu Sicario 2 – telewizor wyraźnie stawia na utrzymanie głębszej czerni kosztem jasności tych drobnych elementów. Dla wiekszości widzów to wciąż rozsądny kompromis, bo ciemne tło wygląda wtedy znacznie lepiej, choć trzeba mieć świadomość, że same detale mogą nie zachwycać intensywnością. Pewien niedosyt pozostawia także kwestia kolorów. Choć zastosowany filtr PFS (odpowiednik kropek kwantowych znanych z QLED-ów) robi swoje i barwy prezentują się całkiem żywo, to jednak pokrycie palety DCI-P3 sięga „zaledwie” 90%. W codziennym oglądaniu będzie to wystarczające, ale w ekstremalnie kolorowych produkcjach – jak najnowsze animacje Disneya – można dostrzec, że część tonów nie jest aż tak soczysta, jak mogłoby być w innych konstrukcjach.

Panasonic W92C osiąga szczytowo około 750 nitów przy wygaszaniu ustawionym na poziom wysoki. Taka jasność pozwala już pokazać wyraźny efekt HDR, jednak w filmach telewizor nie zawsze potrafi ją wykorzystać. W jaśniejszych scenach uzyskujemy około 500 nitów, natomiast niewielkie światła na ciemnym tle potrafią spaść do zaledwie 160–250 nitów. W praktyce oznacza to, że słońce w jasnym ujęciu wygląda dość przekonująco, ale latarka czy drobne rozbłyski w nocnej scenie tracą siłę. To kolejny koszt działania lokalnego wygaszania, które przy ograniczonej liczbie stref przyciemnia również jasne elementy, żeby utrzymać czerń wokół nich.

Podczas testów zauważyliśmy też dziwny błąd oprogramowania. Po przejściu do HDR telewizor samoczynnie zmieniał poziom podświetlenia, ustawiając go na przykład na 53 lub 81 zamiast wartości maksymalnej. Obraz był przez to ciemniejszy, niż pozwalają możliwości matrycy. Wszystkie prezentowane pomiary wykonaliśmy po ręcznym przywróceniu maksymalnego podświetlenia.

Kolory

Za szeroką paletę barw w Panasonicu W92C odpowiada luminofor PFS, który daje efekt podobny do kropek kwantowych stosowanych w ekranach QLED. Zmierzyliśmy pokrycie DCI-P3 na poziomie około 94% oraz 74% szerszej palety BT.2020. Co istotne, wyniki w materiałach filmowych były praktycznie identyczne jak na planszach testowych. To dobry rezultat, dzięki któremu filmy HDR mogą pokazać bogatsze, bardziej nasycone kolory niż na podstawowym ekranie LCD.

Nieco gorzej wypada jasność samych barw. W naszych pomiarach czerwień osiągała około 58% wartości docelowej, a zieleń i niebieski około 66–67%. Telewizor potrafi więc wyświetlić szeroki zakres kolorów, ale najjaśniejsze, intensywnie nasycone fragmenty obrazu nie mają takiej siły jak w ekranach RGB.

Barwy fabrycznie

5/10

4.1/10

Galeria prezentuje jak zmieniają się kolory po usłudze profesjonalnej kalibracji telewizora. Jeśli zauważasz różnicę to zalecamy zamówić taką usługę na stronie SkalibrujTV.pl

Tryb Fabryczny

Po Kalibracji

Galeria prezentuje jak zmieniają się kolory po usłudze profesjonalnej kalibracji telewizora. Jeśli zauważasz różnicę to zalecamy zamówić taką usługę na stronie SkalibrujTV.pl

Tryb Fabryczny

Po Kalibracji

Podobnie jak każdy testowany przez nas telewizor Philipsa, MLED920 sprawdziliśmy przede wszystkim w trybie Filmmaker – to właśnie on ma być tym „najuczciwszym” trybem, stworzonym z myślą o filmach i jak najwierniejszym oddaniu intencji twórców. Faktycznie, pod względem kolorystyki wypada on najlepiej spośród wszystkich trybów dostępnych w telewizorze, ale nie jest wolny od wad. Pierwsze, co rzuca się w oczy, to balans bieli. Obraz ma delikatną tendencję do wpadających w fioletowo-różowe tony, co nadaje mu nieco nienaturalny charakter. Jeszcze większym problemem okazało się jednak to, o czym wspominaliśmy wcześniej – przepalanie obrazu. Wystarczy spojrzeć na wykresy gammy czy EOTF, żeby zobaczyć, że linia mocno odjeżdża poza normę, spadając poniżej wartości 1,8. W praktyce oznacza to "przelewanie" najjaśniejszych bieli, gdzie obraz staje się wręcz mleczny. Na szczęście większość tych problemów da się skorygować – MLED920 reaguje na kalibrację i z pomocą kilku poprawek można znacząco poprawić odbiór obrazu.

Barwy fabryczne zmierzyliśmy w trybie Film. W92C ma też tryb „Filmowca”, czyli Filmmaker Mode, ale blokował on praktycznie wszystkie ustawienia obrazu, dlatego do dalszych testów i kalibracji wybraliśmy zbliżony do niego tryb filmowy. Jest on lepszy od pozostałych dostępnych ustawień, choć niestety nie oznacza to, że jest dobrze zestrojony. To jeden ze słabszych trybów filmowych, jakie sprawdzaliśmy w tym roku. Szkoda, bo Panasonic przyzwyczaił nas do znacznie lepszych ustawień fabrycznych. W materiałach SDR od razu rzuca się w oczy chłodny odcień obrazu. W balansie bieli jest za dużo niebieskiego, a do tego nadmiar czerwieni względem zieleni dodaje bielom lekko różowego zabarwienia. Widać to również na twarzach, które nie wyglądają tak naturalnie, jak powinny. Jeszcze większy problem stanowi mocno zaniżona gamma. Zamiast docelowych 2,4 przez większość skali utrzymuje się w okolicach 1,9–2,0. W praktyce obraz jest za mocno rozjaśniony, cienie tracą głębię i niemal każda scena wygląda trochę płasko. W HDR niebieskiego jest jeszcze więcej, szczególnie w jasnych partiach obrazu. Tutaj również telewizor podbija jasność ciemniejszych i średnich tonów, co pokazuje krzywa EOTF wychodząca ponad wartość referencyjną. Można dzięki temu łatwiej dostrzec część szczegółów w cieniu, ale scena traci swój właściwy klimat. Mamy więc podobny problem jak w SDR: za chłodne kolory i zbyt mocno rozjaśniony obraz. Jak na markę Panasonic fabryczne ustawienia W92C po prostu... rozczarowują.

Barwy po kalibracji

7.5/10

7.7/10

Zdjęcia prezentują wygląd filmów na telewizorze. Zwróć uwagę na widoczność detali w czerni, kolory, zabarwienie w cieniach.

Zdjęcia prezentują wygląd filmów na telewizorze. Zwróć uwagę na widoczność detali w czerni, kolory, zabarwienie w cieniach.

Po kalibracji udało nam się w dużym stopniu okiełznać balans bieli – do tego stopnia, że przeciętny widz nie będzie w stanie wychwycić przekłamań w kolorach. Zniknęła też charakterystyczna różowo-fioletowa poświata, która wcześniej zaburzała naturalność obrazu. Paleta barw została uporządkowana, a kolory prezentują się bardziej spójnie i neutralnie. Gamma w treściach SDR po kalibracji wygląda już naprawdę dobrze – nie ma mowy o wcześniejszym efekcie „przelania” jasnych scen. Obraz stał się bardziej kontrastowy i pozbawiony tej mleczności, która wcześniej mocno psuła odbiór. W przypadku treści HDR poprawa również jest zauważalna, choć tutaj nadal widać, że telewizor idzie „w swoją stronę”. Krzywa EOTF nie daje się w pełni ułożyć, bo Philips w swoich ustawieniach po prostu nie oferuje narzędzi pozwalających na precyzyjne sterowanie tym parametrem. W wielu filmach telewizor poprostu nadal eksponuje obraz „po swojemu”. Mimo tych ograniczeń kalibracja przyniosła sporo dobrego – udało się zminimalizować większość przekłamań kolorystycznych i znacząco poprawić ogólną równowagę obrazu. Trzeba jednak pamiętać, że pewne bariery wynikają z samej konstrukcji sprzętowej i ich po prostu nie da się przeskoczyć.

Po kalibracji W92C wygląda zdecydowanie lepiej, szczególnie w materiałach SDR. Udało nam się wyrównać balans bieli i pozbyć chłodnego zabarwienia, które wcześniej psuło wygląd praktycznie każdej sceny. Biel jest teraz neutralna, a twarze mają dużo bardziej naturalny kolor. Poprawiliśmy też gammę, która trzyma się znacznie bliżej docelowej wartości 2,4. Dzięki temu obraz odzyskał głębię i nie wygląda już na tak mocno rozjaśniony. Pomiary kolorów potwierdzają tę poprawę — błędy są niewielkie i w SDR trudno mieć większe zastrzeżenia.

W HDR również udało się ograniczyć nadmiar niebieskiego, choć w najjaśniejszych odcieniach nadal widać pewne niedoskonałości. Większy problem stanowi jednak sposób, w jaki telewizor zarządza jasnością. Cienie i średnie tony są podbite, a najjaśniejsze rozbłyski wypadają z kolei ciemniej, niż powinny. Obraz traci przez to część kontrastu między ciemnym tłem a mocnym światłem, który jest przecież ważną częścią efektu HDR. Niestety, nad takim zachowaniem nie mamy wystarczającej kontroli w ustawieniach. Kalibracja poprawia kolory, ale nie naprawi sposobu mapowania tonów i sterowania podświetleniem. To już cecha działania W92C, którą Panasonic musi dopracować.

Płynność przejść tonalnych

6.5/10

9.7/10

To zdjęcia wyselekcjonowanych scen, które prezentują płynne przejścia tonalne z jednego koloru w drugi. Jeśli widzisz odcinające się od siebie warstwy - to wina matrycy telewizora.

To zdjęcia wyselekcjonowanych scen, które prezentują płynne przejścia tonalne z jednego koloru w drugi. Jeśli widzisz odcinające się od siebie warstwy - to wina matrycy telewizora.

To zdjęcia wyselekcjonowanych scen, które prezentują płynne przejścia tonalne z jednego koloru w drugi. Jeśli widzisz odcinające się od siebie warstwy - to wina matrycy telewizora.

To zdjęcia wyselekcjonowanych scen, które prezentują płynne przejścia tonalne z jednego koloru w drugi. Jeśli widzisz odcinające się od siebie warstwy - to wina matrycy telewizora.

Płynność przejść tonalnych w Philipsie MLED920 nie jest jego najmocniejszą stroną. W naszych testach szybko zauważyliśmy, że telewizor miewa wyraźne problemy w ciemniejszych scenach – przykładem mogą być fragmenty z filmu The Green Knight czy testowe palety szarości. Widać tam charakterystyczne schodkowanie kolorów i zbyt ostre łączenia odcieni, co w produkcjach utrzymanych w mroczniejszej stylistyce potrafi rzucać się w oczy. Na szczęście sytuacja wygląda lepiej w jaśniejszych scenach – tam obraz prezentuje się gładko i bez większych artefaktów.

Płynność przejść tonalnych w W92C wypada rewelacyjnie. To jeden z najlepszych wyników, jakie widzieliśmy w tym roku. Niezależnie od sceny kolory płynnie przechodzą jeden w drugi i praktycznie nie widać pasów oddzielających poszczególne odcienie. Panasonic dobrze radzi sobie zarówno z jasnym niebem, jak i z ciemnymi, bardziej wymagającymi fragmentami obrazu. Tutaj naprawdę trudno się do czegoś przyczepić.

Upscaling i obróbka cyfrowa obrazu

7/10

7.8/10

Obraz bez overscanu na sygnale SD
OK
No
Funkcja wygładzania przejść tonalnych
OK
OK

Funkcja wygładzania przejść tonalnych

Zdjęcie z zapałką pokazuje, jak telewizor wygładza słabe przejścia tonalne w filmie niskiej jakości.

Skalowanie obrazu SD (576i)

Ujęcie z modelką pokazuje jak telewizor radzi sobie z upscalingiem materiału SD.

Producent wyposażył ten model w kilka funkcji poprawiających jakość sygnału i choć zwykle podchodzimy do takich „ulepszaczy” z dystansem, tutaj okazują się one naprawdę pomocne. Kluczowa jest opcja nazwana „redukcją zniekształceń” – na średnim poziomie działa najlepiej, bo z jednej strony skutecznie wygładza niechciane schodki i łączenia kolorów, a z drugiej nie wycina przesadnie detali, przez co obraz nadal wygląda naturalnie.

Trochę gorzej sprawa wygląda z upscalingiem. Materiały o niższej jakości – choćby testowe wideo z modelką – prezentowały się miękko i pozbawione ostrości. Owszem, można to w pewnym stopniu skorygować suwakiem ostrości w menu, ale efekt wciąż pozostaje daleki od tego, co oferują konkurenci w podobnej cenie. Philips musi więc jeszcze popracować nad tym elementem, bo na tle udanej poprawy przejść tonalnych skalowanie wypada poprostu słabo.

Do poprawiania przejść tonalnych w słabszych materiałach służy funkcja „Wygładzanie konturów”. Na poziomie średnim działa bardzo skutecznie i dobrze usuwa widoczne pasy między odcieniami. Zdarza jej się przy okazji zgubić jakiś drobny szczegół, ale nie są to rzeczy, które mocno rzucają się w oczy. Niskie ustawienie jest ostrożniejsze i nie narusza pozostałych elementów obrazu, za to samo wygładzanie wypada już dużo słabiej. My zostalibyśmy przy poziomie średnim. Na plus również to, że funkcja zostawia w spokoju szum i ziarno filmowe.

Samo skalowanie też wypada całkiem dobrze. W naszym ujęciu z modelką szczegóły ubrania i drzewa pozostają czytelne, więc materiały o niższej rozdzielczości wyglądają na dużym ekranie przyzwoicie. Jest jednak jeden minus: przy sygnale SD telewizor przycina krawędzie obrazu, czyli stosuje tak zwany overscan. Tracimy przez to niewielki fragment kadru.

Smużenie i płynność ruchu

7.7/10

7/10

Maksymalne odświeżanie matrycy
144Hz
144Hz
Opcja poprawy płynności filmów
OK
OK
Opcja redukcji smużenia
OK
OK
Funkcja BFI 60Hz
Nie
Nie
Funkcja BFI 120Hz
Nie
Nie
Spadek jasności przy użyciu BFI
-%
-%

Smużenie przy odświeżaniu do 120Hz (tak jak konsola i sport):

Smużenie (4K@144Hz):

Smużenie (4K@144Hz):

Philips MLED920 ma na pokładzie matrycę 144 Hz, co od razu sugeruje, że w kategorii płynności ruchu nie powinniśmy narzekać. I faktycznie – jak na panel VA smużenie jest tutaj stosunkowo niskie, a choć na ciemniejszych tłach można czasem dostrzec delikatne problemy, nie są one czymś, co większości osób rzuci się w oczy podczas zwykłego oglądania.

Dużym plusem jest też obecność upłynniacza ruchu o nazwie „Style ruchu”. To on pozwala dostosować wrażenie płynności do własnych preferencji – jeśli ktoś lubi bardziej „teatralny”, wręcz telewizyjny charakter obrazu, może podbić suwaki, a jeśli woli zachować naturalne „szarpnięcia” kinowej klatki, wystarczy ustawić niższe wartości. Dzięki temu każdy może znaleźć złoty środek.

Panasonic W92C ma matrycę 144 Hz, któa przyda się przede wszystkim przy graniu na komputerze. Przy konsoli i sporcie ważniejsze jest jednak to, jak ekran radzi sobie przy 120 Hz. Ruch jest płynny, choć poruszające się obiekty nie są idealnie ostre. W naszym teście ze spodkiem widać za nim wyraźną smugę, szczególnie na ciemnym tle. Mimo tego W92C nadal będzie lepszą opcją do dynamicznych treści niż typowy ekran 60 Hz. Wyższe odświeżanie daje odczuwalną poprawę płynności, po prostu sama matryca mogłaby szybciej reagować na zmianę koloru.

Funkcje dla graczy

9.8/10

8.1/10

  • ALLM
    Yes
    Yes
  • VRR
    Yes
    Yes
  • Zakres VRR
    48 - 144Hz
    48 - 144Hz
  • Tryb Dolby Vision Gra
    Yes
    Yes
  • Poprawna implementacja HGiG
    Yes
    No
  • 1080p@120Hz
    Yes
    Yes
  • 1440p@120Hz
    Yes
    No
  • 4K@120Hz
    Yes
    Yes
  • Game bar
    Yes
    Yes

Dla graczy Philips MLED920 to naprawdę kompletne narzędzie. Producent zadbał o wszystko, co dziś uchodzi za standard w telewizorach z myślą o konsolach i PC. Jest ALLM, więc konsola sama przełącza ekran w tryb gry, jest VRR i odświeżanie 144 Hz, które gwarantuje płynną rozgrywkę nawet w szybkich tytułach. Obsługiwane są wszystkie kluczowe formaty HDR – w tym HGiG i Dolby Vision Gaming dla Xboxa – co sprawia, że niezależnie od tego, w co gracie i na jakiej konsoli, telewizor będzie potrafił wycisnąć z obrazu maksimum możliwości. W codziennym graniu przydatny okazuje się też Game Bar – stosukowo prosty w wykonaniu Philipsa, ale funkcjonalny panel, w którym można szybko podejrzeć parametry obrazu, włączyć VRR czy dostosować szczegóły bez wychodzenia z gry. Nie jest tak rozbudowany jak u konkurencji, ale swoje zadanie spełnia bez zarzutu. No i na koniec coś, co wyróżnia Philipsa na tle konkurencji – Ambilight. Trójstronne podświetlenie LED potrafi zrobić ogromne wrażenie w grach, szczególnie wieczorem. To też sposób na lekkie „rozszerzenie” ekranu i poczucie większej imersji. A że kolorowe LED-y stały się ostatnio niemal obowiązkowym elementem pokoju gracza, to MLED920 wpisuje się w ten trend idealnie.

Panasonic W92C ma całkiem sporo do zaoferowania graczom. Posiada 3 porty HDMI 2.1 o pełnej przepustowści 48Gbps, obsługuje granie w 4K przy 120 Hz, a po podłączeniu komputera pozwala wykorzystać nawet 144 Hz. Jest też VRR w zakresie 48–144 Hz, który pomaga utrzymać płynny obraz przy zmiennej liczbie klatek, oraz ALLM automatycznie włączający tryb niskich opóźnień. Do tego dochodzi obsługa Dolby Vision w grach.

Na osobną pochwałę zasługuje nowy Game Bar. Wielkie okręgi znane z Panasoniców z Fire TV zastąpił znacznie bardziej uporządkowany panel. Na górze widzimy najważniejsze informacje o sygnale, a na dole skróty do ustawień dla graczy. Wygląda to nowocześniej i jest dużo bliższe temu, co oferują najwięksi konkurenci. Napewno zmiana na plus.

Nie wszystko jest jednak na miejscu. Zabrakło poprawnie działającego HGiG, które pomaga dopasować HDR w grach do możliwości ekranu. W92C nie obsługuje też 1440p przy 120 Hz. Szkoda, bo taki tryb przydaje się szczególnie przy komputerze, gdy chcemy uzyskać więcej klatek niż w 4K, ale zachować lepszą szczegółowość niż w Full HD.

Input lag

9.6/10

9.9/10

SDR

1080p60
18 ms
16 ms
1080p120
9 ms
7 ms
2160p60
17 ms
16 ms
2160p120
9 ms
7 ms

HDR

2160p60
17 ms
15 ms
2160p120
9 ms
7 ms
4320p60

Dolby Vision

2160p60 DV
35 ms
17 ms
2160p120 DV
9 ms
9 ms

Input lag w Philipsie MLED920 wypada naprawdę bardzo dobrze – w trybie 120 Hz zmierzyliśmy wartości poniżej 10 ms, co stawia ten model w absolutnej czołówce telewizorów LCD, jeśli chodzi o responsywność. Nawet przy 60 Hz rezultat na poziomie około 18 ms jest w pełni akceptowalny i nie będzie przeszkadzał w żadnym typie rozgrywki. Pewnym wyjątkiem jest tryb Dolby Vision w 60 klatkach, gdzie opóźnienie potrafi wzrosnąć nawet do 35 ms. To wynik, który esportowców może już odrobinę kłuć w oczy, ale trzeba uczciwie przyznać – dla większości tzw. „casualowych graczy” będzie to absolutnie nieodczuwalne. Szczególnie że mówimy o wartościach, które i tak w praktyce pozwalają na komfortowe granie bez większych kompromisów.

Input lag w Panasonicu W92C jest bardzo niski. Przy 60 Hz zmierzyliśmy około 15–16 ms, a przy 120 Hz już tylko 7 ms. Reakcja na pada jest więc szybka i nawet w dynamicznych grach trudno mieć tu zastrzeżenia. Dobrze wypada również Dolby Vision: 17 ms przy 60 Hz i 9 ms przy 120 Hz. Można spokojnie korzystać z każdego formatu bez obaw, że sterowanie stanie się wyraźnie wolniejsze.

Współpraca z komputerem

4/10

9/10

Chroma 444 (maks. rozdzielczość i odświeżanie)
Tak
Tak
Czytelność czcionek
Średnia
Bardzo dobra
Czytelność ciemnego tekstu i kształtów
Słaba
Bardzo dobra
Input lag w trybie PC (4K, maks. odświeżanie)
9ms
7ms
Układ subpikseli matrycy
BGR
RGB
Maksymalna częstotliwość odświeżania
144Hz
144Hz
G-Sync
Tak
Tak

Zdjęcie pokazuje czytelność drobnych czcionek. W idealnym przypadku linie powinny być tej samej grubości zarówno na jasnej, jak i na ciemnej czcionce, a przerwy między pikselami niewielkie.

Jeśli chodzi o współpracę z komputerem PC, Philips MLED920 budzi dość mocno mieszane odczucia. Z jednej strony na papierze wygląda imponująco – mamy 144 Hz, obsługę G-Sync i FreeSync, więc pod kątem grania na PC telewizor nie zawodzi. Każdy, kto szuka dużego ekranu do gier komputerowych, dostaje tu solidny pakiet funkcji. Kiedy jednak spróbujemy wykorzystać go jako typowy monitor do codziennej pracy, szybko wychodzą jego ograniczenia. Czcionki nie prezentują się najlepiej – widać mocny dithering, kolorowe litery bywają poszarpane, a w przypadku bardzo ciemnych tekstów pojawiają się wręcz dziwne anomalie, jakby panel gubił cienkie linie i miał problem z ich prawidłowym odwzorowaniem. W dużym skrócie: Do gier PC tak. Do jakiejkolwiek pracy i czytania tekstu: stanowcze nie.

Współpraca z komputerem to jedna z mocniejszych stron W92C. Czcionki wyglądają naprawdę świetnie. Są ostre, czytelne i nie gubią drobnych elementów. Dotyczy to także ciemnego tekstu na ciemnym tle, z którym część telewizorów ma problemy. To jeden z nielicznych paneli, które tak dobrze poradziły sobie z naszym testem czcionek. Pomagają tutaj układ subpikseli RGB i poprawna obsługa chroma 4:4:4, również przy maksymalnej rozdzielczości i odświeżaniu. Do tego dochodzi sporo możliwości dla graczy. Mamy 4K przy 144 Hz, działający G-Sync i input lag na poziomie 7 ms. Panasonic sprawdza się więc zarówno przy pracy z tekstem, jak i podczas grania. Trzeba tylko pamiętać o opisanym wcześniej smużeniu i braku obsługi 1440p przy 120 Hz. Sama czytelność obrazu z komputera wypada jednak znakomicie.

Kąty widzenia

3.2/10

6/10

Spadek jasności pod kątem 45 stopni
68%
80%

Kąty widzenia w MLED920 to klasyka gatunku przy matrycy typu VA – już lekkie odejście od środka sprawia, że obraz zaczyna tracić kolory, kontrast słabnie, a całość robi się dość płaska i mało atrakcyjna. Nie ma tu żadnych cudów. Jeśli więc oglądacie filmy w większym gronie i każdy siedzi trochę z boku, będzie to lekko zauważalne. Z drugiej strony coś za coś: właśnie dzięki tej matrycy MLED920 potrafi wyświetlić dużo głębszą czerń niż telewizory na panelach IPS.

Panasonic W92C w rozmiarze 55 cali oferuje dobre kąty widzenia, co jest przede wszystkim zasługą zastosowanej matrycy IPS. Dzięki niej obraz oglądany z boku lepiej zachowuje kolory i kontrast niż w wielu telewizorach LCD z podświetleniem Mini LED, które korzystają z matryc typu VA.

Sprawność ekranu w dzień

5.5/10

6.8/10

Powłoka matrycy
Satynowa
Matowy
Tłumienie odbić
Przyzwoite
Bardzo dobre
Czerń w trakcie dnia
Dobra
AbsorptiveBlack-Decent

Jasność matrycy

Panasonic W92C (Google TV): 555 cd/m2

PHILIPS MLED920 / MLED910: 421 cd/m2

Philips MLED920 w codziennym użytkowaniu radzi sobie nieźle. Zastosowana satynowa powłoka na matrycy całkiem skutecznie tłumi odbicia i w większości umiarkowanie nasłonecznionych salonów poradzi sobie z niechcianymi refleksami. Trzeba jednak pamiętać, że to nie jest telewizor, który powala jasnością – średnia wartość w SDR oscyluje w okolicach 450 nitów. W bardzo jasnych pomieszczeniach, szczególnie z dużymi południowymi oknami, ekran nie zawsze przebije się przez intensywne światło dzienne. W takich sytuacjach warto wspomóc go choćby delikatnymi zasłonami, żeby komfort oglądania mocno nie ucierpiał.

Matowa matryca to duży plus W92C podczas oglądania w dzień. Bardzo dobrze rozprasza odbicia, więc zamiast wyraźnego obrazu okna czy lampy widzimy bardziej rozmytą poświatę. Do tego dochodzi średnia jasność na poziomie około 555 nitów, która spokojnie wystarcza do oglądania telewizji w typowym jasnym salonie. Nie oznacza to jednak, że światło padające na ekran przestaje przeszkadzać. Matowa powłoka rozprasza je na większej powierzchni, przez co czerń robi się szarawa, a obraz traci część kontrastu. Najłatwiej zauważyć to w ciemnych scenach. Mimo tego połączenie przyzwoitej jasności i skutecznego tłumienia odbić sprawia, że Panasonic całkiem dobrze nadaje się do codziennego oglądania bez zasłaniania okien.

Szczegóły dotyczące matrycy

Rodzaj widma podświetlenia
Mini-LED PFS LED
Mini-LED PFS LED
Wersja oprogramowania podczas testów
TPN258E_V058.002.179.041
UKN6.260116.086
Procesor obrazu

Struktura subpikseli matrycy:

Jednorodność matrycy i termowizja:

Test PHILIPS MLED920 / MLED910 Szczegóły dotyczące matrycy
Test Panasonic W92C (Google TV) Szczegóły dotyczące matrycy
Test PHILIPS MLED920 / MLED910 Szczegóły dotyczące matrycy
Test Panasonic W92C (Google TV) Szczegóły dotyczące matrycy

PHILIPS MLED920 / MLED910

Panasonic W92C (Google TV)

Funkcje telewizora

5.5/10

6.6/10

  • System
    Titan OS
    Google TV
  • Szybkość działania
    Przyzwoita
    Dobra
  • Wejścia HDMI
    0 x HDMI 2.0, 4 x HDMI 2.1 48Gbps
    0 x HDMI 2.0, 3 x HDMI 2.1 48Gbps
  • Wyjścia
    Toslink (Optical audio), eARC (HDMI), ARC (HDMI), Mini-Jack (słuchawki)
    Toslink (Optical audio), eARC (HDMI), ARC (HDMI), Mini-Jack (słuchawki)
  • Podłączenie do sieci
    Wi-Fi 2.4GHz, Wi-Fi 5GHz, Ethernet (LAN) 100Mbps
    Wi-Fi 2.4GHz, Wi-Fi 5GHz, Ethernet (LAN) 100Mbps
  • Odbiór telewizji
    DVB-T, DVB-T2, DVB-S, DVB-S2, DVB-C
    DVB-T, DVB-T2, DVB-S, DVB-S2, DVB-C

Funkcje klasyczne:

  • Nagrywanie na USB (TV naziemna)
    Nie
    Nie
  • Programowanie nagrań
    Nie
    Nie
  • Obraz w obrazie (PiP)
    Nie
    Nie
  • Pilot RF (bez konieczności celowania)
    Nie
    Tak
  • Podświetlany pilot
    Tak
    Nie
  • Telegazeta
    Tak
    Tak
  • Tryb tylko dźwięk
    Tak
    Tak
  • Podłączenie słuchawek bluetooth do telewizora
    Tak
    Tak
  • Słuchawki bluetooth i głośniki telewizora jednocześnie
    Nie
    Tak

Funkcje Smart:

  • AirPlay
    Tak
    Nie
  • Screen mirroring (Windows Miracast)
    Nie
    Tak
  • Wyszukiwanie głosowe
    Tak
    Tak
  • Wyszukiwanie głosowe po polsku
    Nie
    Tak
  • Możliwość podłączenia klawiatury i myszki
    Tak
    Tak
Test PHILIPS MLED920 / MLED910 Funkcje telewizora
Test PHILIPS MLED920 / MLED910 Funkcje telewizora
Test PHILIPS MLED920 / MLED910 Funkcje telewizora
Test PHILIPS MLED920 / MLED910 Funkcje telewizora
Test Panasonic W92C (Google TV) Funkcje telewizora
Test Panasonic W92C (Google TV) Funkcje telewizora
Test Panasonic W92C (Google TV) Funkcje telewizora
Test Panasonic W92C (Google TV) Funkcje telewizora

Opcje podłączenia soundbara / głośników

  • Przewodowe HDMI
    eARC (HDMI), ARC (HDMI)
    eARC (HDMI), ARC (HDMI)
  • Przewodowe Inne
    Toslink (Optical audio), Mini-Jack (słuchawki)
    Toslink (Optical audio), Mini-Jack (słuchawki)
  • Bezprzewodowe inne
    Bluetooth, DTS Play-Fi
    Bluetooth, DTS Play-Fi

Obsługiwane formaty audio (zewnętrzne audio HDMI eARC):

  • Dolby Digital Plus 7.1
    Tak
    Tak
  • Dolby True HD 7.1
    Tak
    Tak
  • Dolby Atmos w Dolby Digital Plus (JOC)
    Tak
    Tak
  • Dolby Atmos w Dolby True HD
    Tak
    Tak
  • DTS:X w DTS-HD MA
    Nie
    Nie
  • DTS-HD Master Audio
    Nie
    Nie

Ułatwienia dla seniorów

  • Klawiatura numeryczna na TV
    Tak
    Tak
  • Powiększanie czcionki
    Tak
    Tak
  • Audiodeskrypcja
    Tak
    Tak

Smart TV – Titan OS

Philips MLED920 korzysta z autorskiego systemu Titan OS, który dopiero zaczyna swoją przygodę na rynku telewizorów i niestety widać to na każdym kroku. Z jednej strony mamy podstawowe funkcje – jak chociażby obsługę AirPlay czy możliwość zrzucenia obrazu ze smartfona, z drugiej jednak szybko wychodzą jego ograniczenia. Screen mirroring działa tylko z telefonem, ale już nie z laptopem. Wyszukiwanie głosowe? Jest, ale obsługiwane wyłącznie przez Amazon Alexę i to w językach wspieranych przez tego asystenta. System działa w miarę szybko, ale co jakiś czas potrafi „zawieść” i sprawia wrażenie czegoś niedopracowanego, co dopiero się rozwija.

Klasyczne funkcje TV

Titan OS nie rozpieszcza również w zakresie klasycznych funkcji telewizyjnych. Poza hybrydowym pilotem z klawiaturą numeryczną – który co prawda jest podświetlany i pomysłowo zaprojektowany w dwóch trybach, to niestety działa na podczerwień – nie znajdziemy tu nic, co mogłoby faktycznie wyróżnić MLED920 na tle konkurencji. Brakuje nagrywania na USB czy funkcji PiP, a takie rozwiązania w tej klasie mogłyby się przydać. Z nietypowych dodatków mamy natomiast wyjście analogowe w formie jacka, które pozwoli podłączyć słuchawki lub starsze głośnik. To taki mały ukłon w stronę użytkowników, którzy nadal korzystają ze starszego sprzętu.

Ambilight TV

To, co jednak zdecydowanie odwraca uwagę od niedostatków Titan OS, to unikalny, trójstronny system Ambilight. Tutaj Philips wciąż gra w swojej lidze i potrafi zachwycić osoby, które nie miały do czynienia z tym dodatkiem. Kolorowe podświetlenie reagujące na treść ekranu nadaje seansom wyjątkowego klimatu i jest czymś, czego konkurencja nie oferuje w podobnej formie. To właśnie Ambilight ma sprawić, że inne bolączki – zarówno systemowe, jak i funkcjonalne – schodzą na dalszy plan.

Google TV

Google TV to duża zmiana na plus względem starszych systemów Panasonica, ale też nowszego Fire TV, który nie do końca nas przekonywał. W W92C wszystko działa bardzo sprawnie. Po menu poruszamy się szybko, aplikacje uruchamiają się bez długiego czekania, a wśród dostępnych usług znaleźliśmy wszystkie, które nas interesowały. Jest też wyszukiwanie głosowe po polsku i Chromecast, który ułatwia przesyłanie treści z telefonu. Szkoda tylko braku działającego AirPlay — z naszym nowszym iPhonem nie udało się z niego skorzystać.

Natomiast nie obyło się bez drobnych wpadek. Część polskich tłumaczeń w menu brzmi dość koślawo, a opisane wcześniej samoczynne zmiany podświetlenia pokazują, że oprogramowanie wymaga jeszcze poprawek. Mimo tego codzienna obsługa wypada dobrze i sam wybór Google TV zdecydowanie zaliczamy do zalet tego modelu.

Funkcje klasyczne

Z klasycznych funkcji mamy EPG, telegazetę i możliwość słuchania dźwięku jednocześnie przez słuchawki Bluetooth oraz głośniki telewizora. Brakuje natomiast nagrywania na USB i obrazu w obrazie. Pilot jest prosty, ma klawiaturę numeryczną i nie trzeba celować nim w ekran. Szkoda, że nie jest podświetlany, a samo wykonanie mogłoby być też trochę lepsze. Do podłączania urządzeń służą trzy porty HDMI 2.1 o przepustowości 48 Gb/s. Jest też wyjście optyczne i eARC, ale warto zwrócić uwagę na zwykłe wyjście słuchawkowe minijack. To coraz rzadszy dodatek, a przyda się do przewodowych słuchawek czy starszego zestawu audio z wejściem analogowym.

Aplikacje

6.7/10

9.6/10

OK
Disney_Plus
OK
Amazon_Prime_Video
OK
Player_TVN
OK
Polsat_Box_Go
OK
Canal_Plus_Online
OK
TVP_VOD
No
Apple_TV_Plus
No
SkyShowtime
OK
Rakuten
OK
CDA_Premium_Browser
No
Spotify
No
Tidal
OK
Netflix
OK
YouTube
OK
HBO_MAX
No
Kodi
No
Apple_music
No
Eleven_sports
No
Xbox Game Pass
No
GeForce NOW
No
Amazon Luna
OK
Boosteroid
No
Steam Link
OK
Disney_Plus
OK
Amazon_Prime_Video
OK
Player_TVN
OK
Polsat_Box_Go
OK
Canal_Plus_Online
OK
TVP_VOD
OK
Apple_TV_Plus
OK
SkyShowtime
OK
Rakuten
OK
CDA_Premium_Browser
OK
Spotify
OK
Tidal
OK
Netflix
OK
YouTube
OK
HBO_MAX
OK
Kodi
No
Apple_music
OK
Eleven_sports
No
Xbox Game Pass
OK
GeForce NOW
No
Amazon Luna
OK
Boosteroid
OK
Steam Link

Odtwarzanie plików z USB

8.5/10

8.7/10

Obsługiwane formaty zdjęć:

JPEG
Yes
Yes
HEIC
No
No
PNG
Yes
Yes
GIF
Yes
Yes
WebP
No
No
TIFF
No
No
BMP
Yes
Yes
SVG
No
No

Maksymalna rozdzielczość zdjęcia:

4 Mpix
Yes
Yes
6 Mpix
Yes
Yes
8 Mpix
Yes
Yes
10 Mpix
No
Yes
12 Mpix
No
Yes
16 Mpix
Yes
Yes
20 Mpix
No
Yes
24 Mpix
No
Yes
28 Mpix
No
Yes
32 Mpix
Yes
Yes

Wbudowany odtwarzacz w Philipsie MLED920 działa całkiem nieźle i bez większych problemów radzi sobie z większością popularnych plików audio i wideo – dokładnie tak, jak możecie zobaczyć w naszej tabeli testowej. Nie ma więc obaw o typowe formaty filmów czy muzyki. My możemy się przyczepić jedynie do dość wybiórczej obsługi formatów zdjęciowych i niektórych rozdzielczości.

Odtwarzanie plików z USB działa w W92C sprawnie. Materiały wczytują się szybko, obsługa jest prosta, a wbudowany odtwarzacz radzi sobie z większością popularnych plików wideo, zdjęć i muzyki. Do okazjonalnego obejrzenia filmu czy przejrzenia zdjęć z pendrive’a spokojnie wystarczy. Warto tylko uważać na napisy. W naszych testach telewizor nie chciał odczytać plików .sub i .txt. Najlepiej wcześniej przekonwertować je do formatu .srt, który działał poprawnie, również z polskimi znakami.

Dźwięk

6.2/10

6.7/10

  • Maksymalna głośność
    88dB
    94dB
  • Dolby Digital Plus 7.1
    Tak
    Tak
  • Dolby True HD 7.1
    Tak
    Tak
  • Dolby Atmos in Dolby Digital Plus (JOC)
    Tak
    Tak
  • Dolby Atmos in Dolby True HD
    Tak
    Nie
  • DTS:X in DTS-HD MA
    Tak
    Nie
  • DTS-HD Master Audio
    Tak
    Nie

Dźwięk w Philipsie MLED920 raczej nie będzie tym elementem, który zrobi na Was największe wrażenie. Brzmi dość płasko, brakuje mu głębi i wyraźniejszego basu, przez co filmy czy koncerty nie mają tej dodatkowej warstwy immersji, jaką potrafi dać lepszy system audio. Trzeba jednak oddać, że głośność stoi na naprawdę przyzwoitym poziomie – telewizor potrafi rozkręcić się nawet do 88 decybeli. Dużym plusem MLED920 jest nie tyle sama jakość brzmienia, ile obsługa formatów audio. Philips zadbał o kompatybilność z praktycznie wszystkimi najważniejszymi standardami, w tym Dolby Atmos, DTS czy Dolby TrueHD 7.1. Dzięki temu, jeśli ktoś zdecyduje się podłączyć zewnętrzny soundbar czy amplituner, nie napotka żadnych ograniczeń i będzie mógł cieszyć się pełnią kinowego dźwięku.

Dźwięk w Panasonicu W92C wypada dość przeciętnie. Patrząc na dodatkowy głośnik niskotonowy z tyłu obudowy, liczyliśmy na trochę pełniejsze brzmienie. Tymczasem basu nadal brakuje, co słychać szczególnie w muzyce i mocniejszych scenach filmowych. Sam subwoofer nie daje więc tak dużo, jak można by oczekiwać. Na plus wypada za to głośność. W naszych pomiarach W92C osiągnął około 94 dB, więc zapasu jest sporo. Do zwykłego oglądania telewizji taki zestaw wystarczy, ale samo podkręcenie głośności nie zastąpi brakujących niskich tonów.

Test jakości dźwięku

Pomiary akustyczne

88dBC (Max)

75dBC

94dBC (Max)

75dBC

Komentarze czytelników

Komentarze dostarcza zewnętrzny serwis Disqus (Zeta Global). Po wczytaniu Disqus może zapisać pliki cookie i przetwarzać dane o Twojej aktywności.

Twój wybór zapamiętamy na tym urządzeniu. Polityka prywatności dostawcy