Samsung OLED S90D / S94D (QD-OLED) vs Sony BRAVIA 5 (XR5)

W kategorii jakości efektu HDR, Samsung S90D osiąga rewelacyjne wyniki. Na wykresie luminacji aż do 10% okienka telewizor przekracza magiczną granicę 1000 nit, co jest imponującym rezultatem. Jednak w testowanych przez nas scenach filmowych wartości te były nieco niższe. Dodatkowo w przypadku sceny z pełnoekranowym błyskiem słońca, jasność spada do około 500 nit, ale wciąż utrzymuje się na bardzo dobrym poziomie. Warto wspomnieć o tym, że model ten wyróżnia się bardzo wysokim pokryciem palety barw, dzięki zastosowanej matrycy QD-OLED, co daje przewagę nad telewizorami z matrycami WOLED, które nie są w stanie osiągnąć tak szerokiego spektrum kolorów.

Patrząc na podobne wyniki w zakresie czerni i kontrastu, spodziewaliśmy się równie stabilnej formy jak w zeszłorocznym modelu jeżeli chodzi o treści HDR. Niestety – i to trzeba powiedzieć wprost – tutaj pojawił się regres, którego trudno nie zauważyć. Paradoks polega na tym, że sama jasność szczytowa Bravii 5 potrafi robić wrażenie: w naszych testach syntetycznych telewizor wyciągnął około 1000 nitów w HDR. Brzmi świetnie, prawda? Problem w tym, że ta moc nie zawsze ma realne przełożenie na wszystkie sceny filmowe. Gdy na ekranie pojawiają się drobne, punktowe elementy, coś, co w przypadku Sony zazwyczaj było dopracowane z chirurgiczną precyzją, tym razem wyraźnie kuleje. Algorytmy starają się zachować głęboką czerń wokół małych obiektów, ale efekt uboczny jest taki, że detale bywają przygaszone do tego stopnia, że stają się ledwo widoczne. Wystarczy przywołać przykład filmu Sicario 2 – tam w niektórych scenach niewielkie źródła światła praktycznie ginęły, jakby ktoś zakrył je ciemną folią.

Oczywiście nie wszystko wygląda tak dramatycznie. W prostszych, jaśniejszych scenach, w których obraz wypełniony jest większą ilością światła, Bravia 5 pokazuje, że potrafi błyszczeć: dosłownie i w przenośni. Wtedy telewizor osiąga wartości w zakresie 600–800 nitów, co widzieliśmy zarówno w testach syntetycznych, jak i podczas seansów filmowych. Wrażenie jest naprawdę pozytywne, jasność dodaje dynamiki, a kolory prezentują się żywo i świeżo. Pozostaje jednak pewien dysonans. Czujemy lekkie zmieszanie, bo ewidentnie coś poszło nie w tę stronę, w którą powinno. Postęp technologiczny – większa ilość stref, większa moc podświetlenia – nie został wsparty tak dopracowanym zarządzaniem obrazem, jakie zwykle kojarzymy z Sony. Na szczęście są elementy, które nie zostały pogorszone, a wręcz stoją na bardzo wysokim poziomie. Mowa o odwzorowaniu barw. Dzięki zastosowaniu filtra PFS, pokrycie palety kolorów jest znakomite – około 97% DCI-P3 i 75% BT.2020. To wartości, które pozwalają na naprawdę szerokie odwzorowanie barw, nadające filmom naturalność i filmowy charakter.

Samsung 65 S90D z matrycą QD-OLED został przetestowany w trybie Filmmaker, który jest stosowany przez producenta od lat, aby zapewnić najlepsze możliwe ustawienia obrazu. W tym trybie telewizor oferuje naprawdę przyzwoity obraz, ale z pewnymi niedociągnięciami, które warto zauważyć. W przypadku balansu bieli w treściach HD widz może odczuwać dominację koloru czerwonego. Taki efekt może prowadzić do wrażenia, że niektóre odcienie skóry są nienaturalne a całość scenerii będzie za ciepła, a to z kolei może wpływać na immersję w oglądanym materiale. W scenach, gdzie subtelne różnice w kolorze mają kluczowe znaczenie, te zniekształcenia mogą być szczególnie zauważalne. Podobne odczucia mogą występować również w treściach 4K HDR. Zmiany w balansu bieli w tym przypadku mogą być analogiczne, z widocznym mniejszym rozjazdem koloru czerwonego. To także może powodować, że pewne detale i kolory nie będą odwzorowane w pełni, sprawiając że obraz traci na naturalności.

Jeśli chodzi o kontrast, gamma prezentuje się całkiem nieźle, jednak nadal można zauważyć pewne błędy. Wartości gamma są poniżej referencyjnego poziomu 2.4, co może skutkować rozjaśnionymi jasnymi partiami obrazu oraz przyciemnionymi ciemnymi, w których może brakować detali. To ograniczenie może powodować, że w niektórych scenach brakować będzie głębi oraz szczegółowości, co z kolei wpływa na ogólną jakość prezentacji. Z drugiej strony, krzywa EOTF dotycząca kontrastu w treściach 4K HDR wypada naprawdę dobrze, pokazując, że telewizor potrafi dobrze oddać różnice w jasności. Mimo to, warto zauważyć, że wartości te są nieco poniżej idealnego poziomu na wykresie, wskazując potrzebę dalszej optymalizacji w tym zakresie.

Samsung S90D w trybie Filmmaker oferuje solidne odwzorowanie barw, ale wymaga pewnych poprawek, aby w pełni wykorzystać potencjał telewizora, zwłaszcza w kontekście różnych typów treści.

Sony Bravia 5 testowaliśmy oczywiście w najlepszym możliwym trybie, czyli Filmowym. Już z pudełka daje on najbardziej naturalne kolory, zdecydowanie lepsze niż cokolwiek, co oferują tryby „eko” czy „dynamiczny”, które bardziej nadają się na wystawę sklepową niż do salonu. Jednak sam tryb Filmowy nie oznacza jeszcze, że zawsze możemy liczyć na kinową jakość obrazu. W treściach SDR właściwie nie mieliśmy większych zastrzeżeń – lekko ocieplony balans bieli sprawiał, że sceny nabierały nieco złocistego tonu, ale nie było to nic, co kłułoby w oczy. Problem pojawił się jednak przy materiałach HDR. Tutaj odwzorowanie kolorów wyglądało po prostu źle. Balans bieli był mocno rozjechany – z nadmiarem niebieskiego i wyraźnym brakiem czerwieni. Momentami przypominało to wręcz tryb sklepowego „super jaskrawego obrazu”, gdzie wszystko jest prześwietlone i sztucznie podbite.

Taki stan rzeczy sprawiał, że zarządzanie jasnością również wydawało się zbyt agresywne. Wykres EOTF jasno pokazał, że telewizor ma problem z prześwietlaniem wielu scen prosto po wyjęciu z pudełka. I choć wiemy, do czego zwykle zdolne są telewizory Sony, tutaj trudno było pozostać obojętnym – dlatego szybko zdecydowaliśmy się sięgnąć po kalibrację.

Po przeprowadzeniu kalibracji telewizor Samsung S90D w trybie filmowym zyskuje na jakości bardziej, niż można było się spodziewać. Balans bieli dla treści HD i 4K HDR został dostosowany niemal do perfekcji. Chociaż można zauważyć niewielkie niedociągnięcia, są one na tyle subtelne, że nie mają znaczącego wpływu na ogólną jakość obrazu. Kolory stały się bardziej zharmonizowane, co sprzyja naturalnemu odwzorowaniu detali, szczególnie w scenach wymagających precyzyjnego odwzorowania barw. Warto zaznaczyć, że ten model, w tym rozmiarze, korzysta z matrycy QD-OLED, która oferuje szersze pokrycie palety barw w porównaniu do innych rozmiarów tego modelu wyposażonych w matrycę WOLED.

Kontrast również znacząco się poprawił. Po kalibracji wykres gamma jest znacznie bliżej oczekiwanej linii, co zapewnia lepszą równowagę pomiędzy jasnymi a ciemnymi tonami obrazu. Krzywa EOTF, która przed kalibracją wskazywała na problemy z prześwietlonymi scenami, teraz pokazuje znacznie lepsze wyniki. Taki efekt umożliwia zachowanie większej ilości detali w jasnych partiach obrazu, zwłaszcza w materiałach HDR.

Po kalibracji sytuacja zmieniła się diametralnie. Udało nam się zestroić balans bieli tak, że całe sceny zaczęły wyglądać bardziej naturalnie, a obraz nabrał spójności i elegancji. W HDR pozbyliśmy się wreszcie tego niechcianego efektu przepaleń, który wcześniej psuł niektóre ujęcia. Nagle okazało się, że Bravia 5 potrafi wyciągnąć z filmów znacznie więcej niż sugerował pierwszy kontakt „prosto z pudełka”. Owszem, jeśli przyjrzymy się wykresom i porównamy je z wzorcami, można dostrzec, że początek krzywej EOTF delikatnie ucieka poza linię odniesienia. To jednak nie tyle błąd kalibracji, co raczej naturalne ograniczenie technologii Mini-LED, której nie da się przeskoczyć. Sony, zamiast kurczowo trzymać się idealnej czerni, woli priorytetyzować widoczność detali – i w praktyce trudno się z tym nie zgodzić. Wolimy zobaczyć strukturę materiału na ekranie niż smolistą plamę, w której giną wszystkie niuanse.

Sama kalibracja dała naprawdę dużo. Po około godzinie spędzonej na ustawieniach mieliśmy wrażenie, że obraz przypomina ten z najlepszych sal kinowych – oczywiście na skalę domową, ale z tym samym poczuciem jakości i dopracowania. I w takich chwilach przypominamy sobie, za co lubimy telewizory Sony: za to, że gdy już je dopieścimy, potrafią odwdzięczyć się obrazem, który wciąga na długie godziny.

Telewizor doskonale radzi sobie z wygładzaniem przejść tonalnych sprawiając, że kolory płynnie przechodzą jeden w drugi, tworząc naturalny obraz. Wbudowana funkcja redukcji szumu może dodatkowo usprawnić te przejścia, co bywa przydatne w określonych sytuacjach. Warto jednak pamiętać, że aktywowanie tej opcji może prowadzić do zbytniego wygładzenia pożądanej struktury ziarna filmowego, co z kolei może wpłynąć na autentyczność i klimat obrazu. Dlatego zaleca się ostrożność w korzystaniu z tej funkcji, aby nie stracić charakteru i głębi treści.

Model Samsung S90D skutecznie przetwarza materiały w niższych rozdzielczościach. Można to dostrzec w prezentowanym obrazie. Sylwetka modelki jest wyraźna i naturalnie odwzorowana, a szczegóły są zachowane. Dodatkowo, gałęzie drzew są dobrze zdefiniowane, nie wykazując widocznych poszarpanych krawędzi, które mogłyby pogorszyć jakość obrazu. Dzięki efektywnemu skalowaniu, nawet materiały o niższej rozdzielczości prezentują się atrakcyjnie na ekranie, co z pewnością ucieszy użytkowników korzystających z różnorodnych źródeł treści, takich jak standardowa telewizja kablowa czy antenowa.

Bravia 5 nosi w sobie geny Sony, które pozostały nienaruszone – i chwała za to, bo mówimy o absolutnie rewelacyjnej obróbce cyfrowej obrazu. Nie bez powodu od lat uważa się, że to właśnie telewizory tej marki wyznaczają standard, jak ekran powinien radzić sobie z materiałami gorszej jakości. Jeśli ktoś wciąż ogląda klasyczną telewizję, stare filmy czy YouTube w niższej rozdzielczości, tutaj dostaje sprzęt, który potrafi zamienić takie treści w doświadczenie zaskakująco przyjemne. Na pokładzie znajdziemy kilka narzędzi, które warto włączyć. Pierwsze z nich to „cyfrowa redukcja zakłóceń”. Ustawiona na poziomie średnim działa wręcz wzorowo – wygładza przejścia tonalne, które zwykle najbardziej doskwierają w materiałach o niskiej jakości, a przy tym nie wprowadza żadnych sztucznych artefaktów. Co ważne, nie usuwa też filmowego charakteru, czyli naturalnego ziarna, które w wielu produkcjach jest elementem zamierzonym. Kolejnym atutem Bravii 5 są możliwości upscalingu procesora XR. Obraz prezentowany po skalowaniu jest miękki, ale jednocześnie ostry i przejrzysty. Kontury postaci są dobrze widoczne, a tła zachowują swoją strukturę bez przesadnego sztucznego wyostrzania. Trudno o lepszy telewizor do oglądania materiałów o słabszej jakości – Bravia 5 tylko potwierdza, dlaczego Sony w tej dziedzinie uchodzi za wzorzec.

Telewizor S90D, wyposażony w matrycę o częstotliwości odświeżania 120 Hz, a w odpowiedniej konfiguracji PC nawet 144 Hz, zapewnia znakomitą płynność ruchu. Samsung stawia na różnorodność ustawień wyrazistości obrazu w skali dziesięciopunktowej, co daje użytkownikom swobodę w dostosowywaniu wyświetlania do własnych preferencji. W testach z UFO matryca OLED pokazuje swoje atuty, eliminując jakiekolwiek smużenie. Błyskawiczna reakcja pikseli sprawia, że dynamiczne ruchy są wiernie odwzorowywane.

Podobne wyniki można zaobserwować w przypadku innych rozmiarów tego modelu z matrycą WOLED, które także oferują znakomitą płynność obrazu. Technologia organiczna, w tym przypadku, jest uznawana za jedną z najlepszych na rynku. Obraz Samsunga S90D niezależnie od typu matrycy jest niezwykle ostry i szczegółowy, co sprawia, że telewizor ten idealnie sprawdza się w dynamicznych scenach, zarówno podczas gier, jak i transmisji sportowych. Dodatkowo, jego możliwości w zakresie odświeżania i wyrazistości sprawiają, że każdy ruch jest płynny i naturalny, co z pewnością zadowoli nawet najbardziej wymagających użytkowników.

Bravia 5 dostała matrycę 120 Hz, a to już samo w sobie brzmi jak zaproszenie do oglądania sportu, szybkich meczów czy widowiskowych filmów akcji. Jednak prawdziwa magia zaczyna się dopiero wtedy, gdy do gry wchodzi MotionFlow – autorski upłynniacz Sony. Dzięki niemu możemy dostosować charakter obrazu do własnych preferencji. Suwak „gładkość” pozwala przechodzić od kinowego klimatu z lekkim „szarpnięciem” klatki filmowej do wręcz teatralnej płynności, gdzie każda piłka w meczu sunie po ekranie jak po sznurku. Im wyższa wartość, tym bardziej gładko i płynnie, im niższa – tym bardziej filmowo i naturalnie. W opcjach znajdziemy też dodatkowe ustawienie, które Sony nazwało „czystość”. To nic innego jak funkcja BFI (czyli wstawianie czarnych klatek), która ma poprawiać ostrość ruchu. Brzmi świetnie w teorii, ale w praktyce trzeba korzystać z niej z dużą ostrożnością. Dlaczego? Bo wszystkie wyższe ustawienia powodują spadki jasności nawet o połowę, a w niektórych przypadkach pojawia się też podwajanie konturów. Dlatego jeśli już chcemy z niej korzystać, zalecamy maksymalnie najniższy poziom – „1” z dostępnych dziesięciu. Wtedy zyskujemy odrobinę lepszej ostrości ruchu, a nie ryzykujemy utraty połowy jasności obrazu.

Telewizor S90D to doskonałe rozwiązanie dla graczy, oferujące szereg zaawansowanych funkcji, które podnoszą jakość rozgrywki na nowy poziom. Wyposażony w standard HDMI 2.1, model obsługuje nowoczesne technologie, takie jak VRR (Variable Refresh Rate) oraz ALLM (Auto Low Latency Mode). Dzięki tym rozwiązaniom obraz jest niezwykle płynny, a reakcje na komendy błyskawiczne, co jest kluczowe w dynamicznych tytułach. Dodatkowo, S90D obsługuje HLG (Hybrid Log-Gamma) oraz synchronizację obrazu G-Sync i FreeSync. Umożliwia to idealne połączenie z konsolą Xbox, PlayStation czy PC, eliminując problemy z tearingiem i stutteringiem. Wbudowany system operacyjny oferuje aplikację Xbox Game Pass, dając dostęp do ogromnej biblioteki gier bezpośrednio z poziomu telewizora. Takie rozwiązanie sprawia, że granie staje się jeszcze bardziej wygodne i dostępne. Funkcja Game Bar zapewnia szybki dostęp do istotnych informacji, takich jak aktualne ustawienia, statystyki wydajności oraz możliwość dostosowania opcji obrazu. Umożliwia to modyfikację parametrów wyświetlania w locie, co jest niezwykle przydatne podczas intensywnych rozgrywek. Mimo braku wsparcia dla Dolby Vision, Samsung S90D nadal oferuje znakomitą jakość obrazu w HDR, co pozwala na pełne wykorzystanie potencjału gier i filmów. W rezultacie, S90D stanowi wyjątkowe połączenie nowoczesnych technologii, doskonałej jakości obrazu oraz intuicyjnych funkcji, idealnych dla każdego miłośnika gier.

W Bravii 5 widać ogromny postęp względem modelu X90L sprzed dwóch lat. Telewizor oferuje dosłownie wszystko, co miał jego poprzednik, ale tym razem naprawiono błędy, które potrafiły irytować graczy. Zniknęły problemy z ustawieniem zmiennej częstotliwości odświeżania (VRR), nie ma już też kłopotów z konfiguracją treści HDR w trybie HGiG. Krótko mówiąc: dostajemy sprzęt, który bez kombinacji po prostu działa tak, jak powinien. Bravia 5 ma więc wszystko, czego można oczekiwać od nowoczesnego telewizora dla graczy – i bez przesady można go reklamować hasłem „gotowy na PS5”. To zdanie, którego o modelu X90L nie mogliśmy powiedzieć. Szapo ba, Sony!

Szkoda tylko, że w tak stosunkowo wysoko wycenionym modelu zabrakło kompletu czterech portów HDMI 2.1. W codziennym użytkowaniu dla większości osób nie będzie to problem, ale jeśli ktoś ma konsolę, soundbar i dodatkowy sprzęt podpięty pod HDMI, w pewnym momencie pojawi się konieczność wyboru albo żonglowania kablami.