TCL A400U vs Panasonic W92C (Google TV)

Porównanie bezpośrednie

Sprawdź najlepszą ofertę cenową:

TCL A400U
9 999 zł

Sprawdź najlepszą ofertę cenową:

Panasonic W92C (Google TV)
3 199 zł

A400U / Premium Wallpaper

W92C / W94C

Info

Dostępne przekątne: 55”65”75”85”98”

Dostępne przekątne: 55”

Test TCL A400U Główne zdjęcie
Test Panasonic W92C (Google TV) Główne zdjęcie

Matryca: LCD VA

Rozdzielczość: 3840x2160

System: Google TV

Rok modelowy: 2026

Wypełnij ankietę, aby poznać wynik

Matryca: LCD IPS

Rozdzielczość: 3840x2160

System: Google TV

Rok modelowy: 2026

Wypełnij ankietę, aby poznać wynik

Ogólna ocena

7.8

7.1

  • Filmy i seriale w jakości UHD

    7.5

    6.5

  • Klasyczna telewizja, YouTube

    7.3

    6.7

  • Transmisje sportowe (telewizja i aplikacje)

    7.0

    6.9

  • Granie na konsoli

    8.8

    7.8

  • Telewizor jako monitor do komputera

    8.5

    9.0

  • Oglądanie przy mocnym świetle

    8.5

    6.8

  • Funkcje użytkowe

    7.8

    6.6

  • Aplikacje

    9.6

    9.6

  • Jakość dźwięku

    6.7

    6.7

Zalety

  • Świetny stosunek cena/jakość

  • Bardzo dobra czerń i wysoki kontrast dzięki podświetleniu Mini LED + matrycy VA

  • Wysoka jasność zapewniająca efektowny HDR i komfortowe oglądanie w dzień

  • Wierne odwzorowanie obrazu po kalibracji

  • Rozbudowane funkcje dla graczy: VRR, ALLM, niski input lag

  • Wysokie odświeżanie do 144 Hz w 4K i 288 Hz w Full HD przy współpracy z komputerem

  • Google TV z szerokim wyborem aplikacji

  • Smukła, płaska obudowa i bardzo dobra jakość wykonania

  • Matowy ekran dobrze tłumi odbicia

  • Szybki system Google TV z dużą ilością aplikacji i funkcji

  • Naturalne kolory po kalibracji

  • Obsługa Dolby Vision i HDR10+

  • Bardzo płynne przejścia tonalne

  • Skuteczna poprawa słabszych materiałów

  • Niezłe kąty widzenia (IPS)

  • Dobry wybór dla graczy: 144 Hz i niski input lag, 3x HDMI 2.1 48Gbps

  • Bardzo dobra czytelność tekstu z komputera

Wady

No like
  • Słaba obróbka cyfrowa obrazu przez zastosowanie starszego procesora MediaTek Pentonic 700

  • Tylko dwa wejścia HDMI 2.1, w tym jedno współdzielone z eARC

  • Błyszczący ekran bardzo słabo tłumi odbicia

  • Ograniczone kąty widzenia

  • Płaski dźwięk

  • Mało precyzyjne lokalne wygaszanie (skromna liczba stref)

  • Słabe kolory fabryczne

  • Błędy oprogramowania

  • Problemy z płynnością ruchu: smużenie i brak zaawansowanej regulacji upłynniacza ruchu

  • Przeciętny dźwięk mimo subwoofera

Czy warto kupić? Werdykt

Czy warto kupić TCL A400U? Tak, bo to jeden z tych telewizorów, przy których dopłata do wyższej serii nie zawsze ma większy sens. W filmach dostajemy to, czego zwykle oczekuje się od dobrego telewizora: bardzo dobrą czerń, mocny efekt HDR i naturalny obraz, szczególnie po kalibracji. Jasności nie zabraknie również w ciągu dnia, choć ze względu na błyszczącą matrycę lepiej nie ustawiać go naprzeciwko dużego okna. Całość uzupełnia smukła, starannie wykonana obudowa. A400U nie udaje obrazu na ścianie tak przekonująco jak niektóre telewizory z kategorii „tapeta”, ale jako elegancki model do salonu prezentuje się bardzo dobrze.

Kupując go, nie trzeba też wybierać między telewizorem do filmów a ekranem do grania. A400U obsługuje 4K przy 120 Hz, również w Dolby Vision, a niski input lag sprawia, że sterowanie pozostaje szybkie i bezpośrednie. Przy komputerze można wykorzystać nawet 144 Hz w 4K albo 288 Hz w Full HD. To poziom możliwości, przy którym trudno uzasadnić dopłatę do droższego modelu samymi funkcjami dla graczy. Na co dzień telewizor również nie rozczarowuje. Google TV działa sprawnie, aplikacje uruchamiają się bez irytujących opóźnień, a korzystanie z całego urządzenia jest po prostu wygodne.

Nie oznacza to jednak, że A400U sprawdzi się w każdym domu. Jeśli często oglądamy zwykłą telewizję albo inne materiały słabszej jakości, procesor Pentonic 700 nie zawsze poradzi sobie z ich poprawą tak, jak moglibyśmy oczekiwać. Podobne ograniczenie ma nieco droższy C7L, więc dopiero przesiadka do wyraźnie wyższej serii, takiej jak C8L, przynosi pod tym względem zauważalną zmianę. Przed zakupem warto też sprawdzić, ile urządzeń chcemy podłączyć. Dwa wejścia HDMI 2.1, z których jedno zajmuje eARC, mogą okazać się niewystarczające przy dwóch konsolach i soundbarze. Sam soundbar dobrze jest zresztą uwzględnić w budżecie, bo wbudowane głośniki wyraźnie nie dorównują możliwościom obrazu.

Jeśli jednak szukamy telewizora głównie do filmów, streamingu i grania, TCL A400U jest jednym z najbardziej przekonujących zakupów w klasie średniej w 2026 roku. Droższe modele potrafią więcej, ale nie każda z tych przewag będzie miała znaczenie podczas codziennego oglądania. Tutaj dostajemy bardzo dobry obraz, rozbudowane możliwości i świetne wykonanie, bez konieczności płacenia za funkcje, których możemy później nie zobaczyć. Dlatego właśnie TCL A400U jest wg. nas jednym z najbardziej opłacalnych telewizorów 2026 roku.

W92C to pierwszy Panasonic przygotowany we współpracy ze Skyworth, który trafił do naszych testów. I mniej więcej takiej zmiany się spodziewaliśmy: trochę mniej dawnego Panasonica, ale też kilka nowości, które wychodzą mu na dobre. Najbardziej cieszy przejście na Google TV. System działa szybko, daje dostęp do potrzebnych aplikacji i na co dzień przekonuje nas bardziej niż wcześniejszy Fire TV. W połączeniu z matowym ekranem, który dobrze radzi sobie z odbiciami, tworzy to wygodny telewizor do salonu, w którym nie zawsze mamy ochotę zasłaniać okna przed seansem.

Im dłużej korzystaliśmy z W92C, tym bardziej docenialiśmy jego uniwersalność. Słabsze materiały potrafi poprawić całkiem skutecznie, a po kalibracji obraz nabiera naturalności, której niestety brakuje mu na ustawieniach fabrycznych jak miało to miejsce w starszych modelach Panasonica. Dobrze sprawdza się również przy konsoli i komputerze. Szybko reaguje na sterowanie, wysokie odświeżanie zapewnia przyjemną płynność. Panasonic ma więc sens w domu, w którym jeden ekran służy do oglądania telewizji, filmów, grania, a czasem także do... pracy z tekstem. 🙂

Ograniczenia wyraźniej wychodzą podczas wieczornych seansów. Czerń potrafi wyglądać dobrze, ale wystarczy trudniejsza scena, żeby wokół jasnych obiektów pojawiły się poświaty, a pasy nad i pod obrazem zaczęły świecić. Niewielka liczba stref lokalnego wygaszania utrudnia jednoczesne zachowanie głębokiej czerni i jasnych detali. Dolby Vision pomaga wyciągnąć z tego ekranu więcej, jednak nie usuwa tych ograniczeń. Rozczarowuje również fabryczne zestrojenie obrazu, a samoczynne zmiany jasności, które napotkaliśmy podczas testu dodatkowo psują wrażenia z obsługi. To właśnie tutaj najbardziej brakuje dopracowania, którego oczekiwaliśmy po nazwie "Panasonic".

Dlatego ostatecznie o atrakcyjności W92C zdecyduje cena. To podstawowy Mini LED i powinien kosztować podobnie jak konkurencyjne modele z prostym lokalnym wygaszaniem. Na takim poziomie będzie sensowną propozycją, szczególnie dla osób przesiadających się ze zwykłego LCD. Dostaną lepszą czerń, wygodny system i uniwersalny ekran, który sprawdzi się zarówno przy telewizji, jak i graniu. Jeśli jednak za logo Panasonica trzeba będzie wyraźnie dopłacić, trudno będzie tę dopłatę uzasadnić. W92C ma wystarczająco dużo zalet, by bronić się jako niedrogi, wszechstronny telewizor, ale zbyt mało przewag, by przekonywać samą marką.

Wygląd telewizora

Wejścia HDMI
2 x HDMI 2.0, 2 x HDMI 2.1 (48Gbps)
0 x HDMI 2.0, 3 x HDMI 2.1 (48Gbps)
Inne wejścia
Wyjścia
Toslink (Optical audio), eARC (HDMI), ARC (HDMI)
Toslink (Optical audio), eARC (HDMI), ARC (HDMI), Mini-Jack (słuchawki)
Podłączenie do sieci
Wi-Fi 2.4GHz, Wi-Fi 5GHz, Ethernet (LAN) 100Mbps
Wi-Fi 2.4GHz, Wi-Fi 5GHz, Ethernet (LAN) 100Mbps
Jakość wykonania
Premium
Dobra
Rodzaj podstawy
Centralna
Centralna
Kolor ramki
Grafitowa
Grafitowa
Regulacja podstawy
Regulacja wysokości
Stała
Montaż na płasko
Tak
Nie
Akcesoria
Podstawa
Podstawa

Kontrast i czerń

8/10

5.2/10

Strefowe wygaszanie: Tak, ilość stref: 576 (18 x 32)

Strefowe wygaszanie: Tak, ilość stref: 91 (7 x 13)

Kontrast:

Test TCL A400U Kontrast i detale w czerni

Wynik

170,250:1

Test TCL A400U Kontrast i detale w czerni

Wynik

41,700:1

Test TCL A400U Kontrast i detale w czerni

Wynik

24,500:1

Test TCL A400U Kontrast i detale w czerni

Wynik

22,550:1

Test TCL A400U Kontrast i detale w czerni

Wynik

8,550:1

Test Panasonic W92C (Google TV) Kontrast i detale w czerni

Wynik

24,900:1

Test Panasonic W92C (Google TV) Kontrast i detale w czerni

Wynik

5,050:1

Test Panasonic W92C (Google TV) Kontrast i detale w czerni

Wynik

9,150:1

Test Panasonic W92C (Google TV) Kontrast i detale w czerni

Wynik

2,000:1

Test Panasonic W92C (Google TV) Kontrast i detale w czerni

Wynik

900:1

Efekt halo i widoczność detali w czerni:

Zwróć uwagę na widoczność jaskrawych świateł na ciemnym tle. Mini-LEDy często mają z tym problem. Zdjęcie nie porównuje czerni - od tego jest film poniżej.

Film wiernie pokazuje różnice w kontraście i czerni między telewizorami oraz potencjalne problemy: efekt halo wokół jasnych obiektów lub pracę stref Mini-LED widoczną jako skoki jasności.

Czerń w TCL A400U wypada świetnie, nawet zaskakująco. W testowanej wersji 65-calowej zastosowano 576 stref wygaszania, które skutecznie oddzielają jasne obiekty od ciemnego tła. W większości naszych scen kontrast wynosił od około 22 500:1 do 41 700:1, a w najbardziej sprzyjającym ujęciu przekroczył 170 000:1. Wieczorem obraz ma dzięki temu bardzo dobrą głębię, a czerń nie przypomina szarej poświaty znanej ze zwykłych ekranach LCD bez wygaszania. Co ciekawe, testowany przez nas C7L w tym samym rozmiarze miał ponad 1000 stref, a wyniki kontrastu były bardzo podobne, miejscami nawet gorsze. A400U pokazuje więc, że sama liczba stref nie przesądza o efekcie. Równie ważne jest to, jak telewizor nimi steruje, i tutaj TCL wykonał naprawdę dobrą robotę.

Oczywiście są sceny, w których podświetlenie dochodzi do swoich granic. Gdy na czarnym tle pojawia się dużo drobnych, jasnych elementów, wokół nich można dostrzec efekt halo, czyli świetlistą obwódkę. Strefy obejmują zbyt duży obszar, żeby podświetlić każdy taki szczegół bez rozjaśniania jego otoczenia. W naszym najtrudniejszym ujęciu kontrast spadł do około 9000:1, ale nawet wtedy nie wyglądało to źle. Nie jest to idealna czerń w każdej sytuacji, jednak przez większość seansu A400U daje pod tym względem naprawdę dużo powodów do zadowolenia.

Czerń w Panasonicu W92C na ogół wygląda całkiem nieźle. To głównie zasługa lokalnego wygaszania, które w testowanej wersji 55-calowej korzysta z 91 stref. W prostszych scenach telewizor potrafi skutecznie przyciemnić tło, a w naszym najłatwiejszym teście osiągnął kontrast niemal 25 000:1. Żeby jednak uzyskać taką czerń, trzeba ustawić wygaszanie na poziom wysoki. Niższe ustawienia pozostawiają podświetlenie zbyt mocno rozjaśnione.

Ma to swoją cenę w jasnych fragmentach obrazu. Rozdzielenie poszczególnych świateł pozostają widoczne, ale trzeba się już dobrze przyjrzeć, żeby je dostrzec. Niższy poziom wygaszania pozwala pokazać te szczegóły wyraźniej, jednak pogorszenie czerni jest zbyt duże, żeby uznać go za lepszy kompromis.

Nawet na wysokim ustawieniu widać ograniczenia niewielkiej liczby stref. Najbardziej przeszkadzały nam rozświetlone pasy nad i pod filmem, które w materiałach HDR momentami robiły się wręcz granatowe. Wokół drobnych, jasnych obiektów pojawiają się też świetliste obwódki tzw. efekt halo. Na plus wypada natomiast stabilność podświetlenia: w scenie z helikopterem nie zauważyliśmy nerwowego rozjaśniania i przygaszania kolejnych stref. Przydałoby się ich jednak więcej, a samo sterowanie wymaga dopracowania. Przesiadka z podstawowego LCD bez wygaszania nadal może dać wyraźną poprawę, ale jak na Mini LED-a wynik pozostawia spory niedosyt.

Jakość efektu HDR

6.1/10

4.8/10

Wspierane formaty
HDR10, HDR10+, Dolby Vision, Dolby Vision IQ, HLG
HDR10, HDR10+, Dolby Vision, HLG
Pokrycie palety barw
DCI P3: 93.7%, BT.2020: 73.5%
DCI P3: 94.3%, BT.2020: 73.5%

Pomiar jasności w HDR:

Test TCL A400U Jakość efektu HDR

Wynik

1226 nit

Test TCL A400U Jakość efektu HDR

Wynik

264 nit

Test TCL A400U Jakość efektu HDR

Wynik

636 nit

Test TCL A400U Jakość efektu HDR

Wynik

217 nit

Test TCL A400U Jakość efektu HDR

Wynik

1434 nit

Test Panasonic W92C (Google TV) Jakość efektu HDR

Wynik

508 nit

Test Panasonic W92C (Google TV) Jakość efektu HDR

Wynik

175 nit

Test Panasonic W92C (Google TV) Jakość efektu HDR

Wynik

348 nit

Test Panasonic W92C (Google TV) Jakość efektu HDR

Wynik

169 nit

Test Panasonic W92C (Google TV) Jakość efektu HDR

Wynik

428 nit

Scena z filmu “Pan” (około 2800 nitów)

Scena z filmu “Billy Lynn” (około 1100 nitów)

Zdjęcia pokazują dwa filmy HDR10. „Pan” to jedna z najjaśniejszych produkcji, a „Billy Lynn” (żołnierz) ma jasność typową dla streamingu (Netflix, Prime, HBO MAX). Zwróć uwagę na intensywność efektów i szczegóły w bielach.

Statyczny HDR10

Zdjęcia prezentują widoczność detali w bielach w różnych formatach HDR. Nie oddają one różnic jasności między telewizorami (to można porównać w poprzedniej galerii).

Dynamiczny: Dolby Vision

Dynamiczny: Dolby Vision

Zdjęcia prezentują widoczność detali w bielach w różnych formatach HDR. Nie oddają one różnic jasności między telewizorami (to można porównać w poprzedniej galerii).

Wykres jasności HDR:

Panasonic W92C (Google TV)

TCL A400U

TCL A400U potrafi pokazać naprawdę mocny HDR. Na planszach testowych szczytowa jasność sięga około 2000 nitów, a w jaśniejszych scenach filmowych zmierzyliśmy od około 1200 do ponad 1400 nitów. To bardzo dobre wyniki, które przekładają się na intensywne odbicia słońca i wyraźny blask jasnych fragmentów obrazu. W takich ujęciach trudno narzekać na brak mocy. Nie zawsze jednak jest równie efektownie. Kiedy na ciemnym tle pojawiają się niewielkie światła, algorytm musi zdecydować, jak mocno rozświetlić obejmujące je strefy. Większa jasność oznaczałaby też bardziej widoczną poświatę wokół obiektów, dlatego A400U stawia na zachowanie głębokiej czerni. W naszych najtrudniejszych scenach drobne światła osiągały przez to tylko około 220–260 nitów. Nadal pozostają widoczne, ale tracą intensywność, której oczekiwalibyśmy po tak jasnym telewizorze. To kompromis typowy dla wielu Mini LED-ów z tej półki cenowej. Podświetlenie ma duży zapas mocy, ale liczba stref ogranicza precyzję jego wykorzystania. Tutaj widać też przewagę C7L, który dzięki większej liczbie stref potrafi pokazać część takich elementów jaśniej.

Kolory

Kolory wypadają dobrze, choć nie osiągają takiego nasycenia jak w nowych modelach SQD Mini LED. A400U korzysta z luminoforu PFS i pokrywa około 94% palety DCI-P3 oraz 74% BT.2020. W filmach HDR daje to soczyste, dobrze nasycone barwy. DCI-P3, w której mieści się większość wykorzystywanych w nich kolorów, jest pokryta niemal w całości. Pewne braki widać przede wszystkim w najbardziej nasyconych zieleniach. Nie będą one tak intensywne jak na ekranach potrafiących wyświetlić szerszą paletę, ale w większości filmów trudno będzie zwrócić na to uwagę. Łatwiej dostrzec różnicę w grach z mocno nasyconymi, neonowymi kolorami, które częściej sięgają poza możliwości tej matrycy.

Panasonic W92C osiąga szczytowo około 750 nitów przy wygaszaniu ustawionym na poziom wysoki. Taka jasność pozwala już pokazać wyraźny efekt HDR, jednak w filmach telewizor nie zawsze potrafi ją wykorzystać. W jaśniejszych scenach uzyskujemy około 500 nitów, natomiast niewielkie światła na ciemnym tle potrafią spaść do zaledwie 160–250 nitów. W praktyce oznacza to, że słońce w jasnym ujęciu wygląda dość przekonująco, ale latarka czy drobne rozbłyski w nocnej scenie tracą siłę. To kolejny koszt działania lokalnego wygaszania, które przy ograniczonej liczbie stref przyciemnia również jasne elementy, żeby utrzymać czerń wokół nich.

Podczas testów zauważyliśmy też dziwny błąd oprogramowania. Po przejściu do HDR telewizor samoczynnie zmieniał poziom podświetlenia, ustawiając go na przykład na 53 lub 81 zamiast wartości maksymalnej. Obraz był przez to ciemniejszy, niż pozwalają możliwości matrycy. Wszystkie prezentowane pomiary wykonaliśmy po ręcznym przywróceniu maksymalnego podświetlenia.

Kolory

Za szeroką paletę barw w Panasonicu W92C odpowiada luminofor PFS, który daje efekt podobny do kropek kwantowych stosowanych w ekranach QLED. Zmierzyliśmy pokrycie DCI-P3 na poziomie około 94% oraz 74% szerszej palety BT.2020. Co istotne, wyniki w materiałach filmowych były praktycznie identyczne jak na planszach testowych. To dobry rezultat, dzięki któremu filmy HDR mogą pokazać bogatsze, bardziej nasycone kolory niż na podstawowym ekranie LCD.

Nieco gorzej wypada jasność samych barw. W naszych pomiarach czerwień osiągała około 58% wartości docelowej, a zieleń i niebieski około 66–67%. Telewizor potrafi więc wyświetlić szeroki zakres kolorów, ale najjaśniejsze, intensywnie nasycone fragmenty obrazu nie mają takiej siły jak w ekranach RGB.

Barwy fabrycznie

6.2/10

4.1/10

Galeria prezentuje jak zmieniają się kolory po usłudze profesjonalnej kalibracji telewizora. Jeśli zauważasz różnicę to zalecamy zamówić taką usługę na stronie SkalibrujTV.pl

Tryb Fabryczny

Po Kalibracji

Galeria prezentuje jak zmieniają się kolory po usłudze profesjonalnej kalibracji telewizora. Jeśli zauważasz różnicę to zalecamy zamówić taką usługę na stronie SkalibrujTV.pl

Tryb Fabryczny

Po Kalibracji

Na ustawieniach fabrycznych tryb Filmmaker w A400U wypada całkiem poprawnie, szczególnie przy zwykłej telewizji i filmach SDR. Widać jednak niewielki niedobór czerwieni. Biel ma przez to lekko zielonkawy odcień, a twarze bywają trochę zbyt blade. Nie rzuca się to mocno w oczy w każdej scenie, ale przy ujęciach z dużą ilością bieli lub czerwieni łatwiej dostrzec ten zafarb. Są też drobne nierówności w jasności. Ciemne fragmenty zostają nieco rozjaśnione, natomiast część jaśniejszych odcieni jest za mocno przygaszona. Da się z tym spokojnie oglądać, choć jest jeszcze co poprawiać.

Więcej uwag dotyczy HDR. Fabrycznie telewizor za mocno rozjaśnia obraz, co dobrze widać na wykresie EOTF. Nie chodzi tu o sam blask słońca czy lamp, bo te powinny być intensywne. Jaśniejsze robią się również twarze i otoczenie, które w filmie miały wyglądać spokojniej. W efekcie scena traci trochę głębi i wygląda tak, jakby ktoś podkręcił jej jasność. Do tego najjaśniejsze biele delikatnie wpadają w chłodne odcienie. Najbardziej przydałoby się więc uporządkować sposób wyświetlania HDR, bo na ustawieniach fabrycznych A400U dodaje od siebie "więcej", niż powinien w trybie Filmmaker.

Barwy fabryczne zmierzyliśmy w trybie Film. W92C ma też tryb „Filmowca”, czyli Filmmaker Mode, ale blokował on praktycznie wszystkie ustawienia obrazu, dlatego do dalszych testów i kalibracji wybraliśmy zbliżony do niego tryb filmowy. Jest on lepszy od pozostałych dostępnych ustawień, choć niestety nie oznacza to, że jest dobrze zestrojony. To jeden ze słabszych trybów filmowych, jakie sprawdzaliśmy w tym roku. Szkoda, bo Panasonic przyzwyczaił nas do znacznie lepszych ustawień fabrycznych. W materiałach SDR od razu rzuca się w oczy chłodny odcień obrazu. W balansie bieli jest za dużo niebieskiego, a do tego nadmiar czerwieni względem zieleni dodaje bielom lekko różowego zabarwienia. Widać to również na twarzach, które nie wyglądają tak naturalnie, jak powinny. Jeszcze większy problem stanowi mocno zaniżona gamma. Zamiast docelowych 2,4 przez większość skali utrzymuje się w okolicach 1,9–2,0. W praktyce obraz jest za mocno rozjaśniony, cienie tracą głębię i niemal każda scena wygląda trochę płasko. W HDR niebieskiego jest jeszcze więcej, szczególnie w jasnych partiach obrazu. Tutaj również telewizor podbija jasność ciemniejszych i średnich tonów, co pokazuje krzywa EOTF wychodząca ponad wartość referencyjną. Można dzięki temu łatwiej dostrzec część szczegółów w cieniu, ale scena traci swój właściwy klimat. Mamy więc podobny problem jak w SDR: za chłodne kolory i zbyt mocno rozjaśniony obraz. Jak na markę Panasonic fabryczne ustawienia W92C po prostu... rozczarowują.

Barwy po kalibracji

8.9/10

7.7/10

Zdjęcia prezentują wygląd filmów na telewizorze. Zwróć uwagę na widoczność detali w czerni, kolory, zabarwienie w cieniach.

Zdjęcia prezentują wygląd filmów na telewizorze. Zwróć uwagę na widoczność detali w czerni, kolory, zabarwienie w cieniach.

TCL A400U bardzo dobrze poddaje się kalibracji i pozwala poprawić większość niedociągnięć fabrycznego trybu Filmmaker. W SDR udało się niemal idealnie wyrównać balans bieli. Zniknął niedobór czerwieni, więc biel i szarości nie mają już zielonkawego zabarwienia, a twarze odzyskały naturalny wygląd. Poprawiło się również oddawanie jasności. Poza niewielkimi odchyleniami w najciemniejszych i najjaśniejszych fragmentach telewizor trzyma się wzorca, bez niepotrzebnego rozjaśniania czy przygaszania obrazu.

Najważniejsza zmiana dotyczy jednak HDR. Dzięki dostępnej regulacji jasności szczytowej udało się opanować rozjaśnienie widoczne na ustawieniach fabrycznych. Potwierdzają to również pomiary w scenach filmowych, a nie tylko na planszach testowych. Twarze i tło nie są już sztucznie rozświetlone, a jasne elementy nadal mają odpowiednią siłę. Błędy w teście Color Checker w HDR przeważnie mieszczą się poniżej 2, co jest bardzo dobrym wynikiem. Nie wszystko jest idealne, bo w najjaśniejszych bielach pozostaje lekko chłodny odcień, ale całościowo obraz jest znacznie wierniejszy. To właśnie tę poprawę opisaliśmy wcześniej przy porównaniu scen z „Pana” i „Billy’ego Lynna”. A400U pozwala dopracować HDR tak, żeby zachować zarówno szczegóły, jak i właściwą jasność całej sceny. Takiej możliwości brakowało w innych modelach TCL, gdzie regulacja jasności szczytowej była niemożliwa. Tutaj producent udostępnił ją użytkownikowi i widać, że była potrzebna. Po kalibracji A400U pokazuje film bez zbędnego podbijania obrazu.

Po kalibracji W92C wygląda zdecydowanie lepiej, szczególnie w materiałach SDR. Udało nam się wyrównać balans bieli i pozbyć chłodnego zabarwienia, które wcześniej psuło wygląd praktycznie każdej sceny. Biel jest teraz neutralna, a twarze mają dużo bardziej naturalny kolor. Poprawiliśmy też gammę, która trzyma się znacznie bliżej docelowej wartości 2,4. Dzięki temu obraz odzyskał głębię i nie wygląda już na tak mocno rozjaśniony. Pomiary kolorów potwierdzają tę poprawę — błędy są niewielkie i w SDR trudno mieć większe zastrzeżenia.

W HDR również udało się ograniczyć nadmiar niebieskiego, choć w najjaśniejszych odcieniach nadal widać pewne niedoskonałości. Większy problem stanowi jednak sposób, w jaki telewizor zarządza jasnością. Cienie i średnie tony są podbite, a najjaśniejsze rozbłyski wypadają z kolei ciemniej, niż powinny. Obraz traci przez to część kontrastu między ciemnym tłem a mocnym światłem, który jest przecież ważną częścią efektu HDR. Niestety, nad takim zachowaniem nie mamy wystarczającej kontroli w ustawieniach. Kalibracja poprawia kolory, ale nie naprawi sposobu mapowania tonów i sterowania podświetleniem. To już cecha działania W92C, którą Panasonic musi dopracować.

Płynność przejść tonalnych

9.4/10

9.7/10

To zdjęcia wyselekcjonowanych scen, które prezentują płynne przejścia tonalne z jednego koloru w drugi. Jeśli widzisz odcinające się od siebie warstwy - to wina matrycy telewizora.

To zdjęcia wyselekcjonowanych scen, które prezentują płynne przejścia tonalne z jednego koloru w drugi. Jeśli widzisz odcinające się od siebie warstwy - to wina matrycy telewizora.

To zdjęcia wyselekcjonowanych scen, które prezentują płynne przejścia tonalne z jednego koloru w drugi. Jeśli widzisz odcinające się od siebie warstwy - to wina matrycy telewizora.

To zdjęcia wyselekcjonowanych scen, które prezentują płynne przejścia tonalne z jednego koloru w drugi. Jeśli widzisz odcinające się od siebie warstwy - to wina matrycy telewizora.

TCL A400U bardzo dobrze radzi sobie z przejściami tonalnymi w materiałach 4K. W jasnych scenach trudno doszukać się jakichkolwiek problemów. Niebo czy delikatna poświata wokół słońca wyglądają gładko, bez widocznych pasów i granic między odcieniami. Kolory płynnie przechodzą jeden w drugi, więc nic nie odciąga uwagi od oglądanego filmu. Drobne niedoskonałości pojawiają się dopiero w najciemniejszych scenach, blisko czerni. Można tam dostrzec lekkie stopniowanie odcieni, ale trzeba się przyjrzeć, żeby je wychwycić. Podczas normalnego oglądania raczej nie będzie przeszkadzać. To bardzo dobry wynik i jedna z mocniejszych stron A400U.

Płynność przejść tonalnych w W92C wypada rewelacyjnie. To jeden z najlepszych wyników, jakie widzieliśmy w tym roku. Niezależnie od sceny kolory płynnie przechodzą jeden w drugi i praktycznie nie widać pasów oddzielających poszczególne odcienie. Panasonic dobrze radzi sobie zarówno z jasnym niebem, jak i z ciemnymi, bardziej wymagającymi fragmentami obrazu. Tutaj naprawdę trudno się do czegoś przyczepić.

Upscaling i obróbka cyfrowa obrazu

5.5/10

7.8/10

Obraz bez overscanu na sygnale SD
OK
No
Funkcja wygładzania przejść tonalnych
OK
OK

Funkcja wygładzania przejść tonalnych

Zdjęcie z zapałką pokazuje, jak telewizor wygładza słabe przejścia tonalne w filmie niskiej jakości.

Skalowanie obrazu SD (576i)

Ujęcie z modelką pokazuje jak telewizor radzi sobie z upscalingiem materiału SD.

TCL A400U poprawnie skaluje obraz z niższych rozdzielczości do 4K. Kontury są wyraźne, a drobne szczegóły pozostają czytelne, więc starsze filmy czy zwykła telewizja wyglądają całkiem dobrze. Nie ma też problemu z overscanem, czyli przycinaniem brzegów obrazu. Nawet przy materiale w bardzo niskiej rozdzielczości telewizor pokazuje cały kadr.

Znacznie słabiej radzi sobie z usuwaniem niedoskonałości mocno skompresowanych nagrań. A400U, podobnie jak C7L, korzysta ze starszego układu Pentonic 700. Funkcja wygładzania przejść tonalnych wprawdzie jest dostępna, ale w praktyce daje bardzo niewiele. Widoczne pasy między odcieniami pozostają na ekranie, a po jej włączeniu mogą pojawić się jeszcze dodatkowe artefakty. To jedna ze słabszych stron tego modelu. Dobrej jakości materiały wyglądają gładko, co opisaliśmy wcześniej, ale jeśli niedoskonałości są już zapisane w nagraniu, A400U niewiele potrafi z nimi zrobić.

Do poprawiania przejść tonalnych w słabszych materiałach służy funkcja „Wygładzanie konturów”. Na poziomie średnim działa bardzo skutecznie i dobrze usuwa widoczne pasy między odcieniami. Zdarza jej się przy okazji zgubić jakiś drobny szczegół, ale nie są to rzeczy, które mocno rzucają się w oczy. Niskie ustawienie jest ostrożniejsze i nie narusza pozostałych elementów obrazu, za to samo wygładzanie wypada już dużo słabiej. My zostalibyśmy przy poziomie średnim. Na plus również to, że funkcja zostawia w spokoju szum i ziarno filmowe.

Samo skalowanie też wypada całkiem dobrze. W naszym ujęciu z modelką szczegóły ubrania i drzewa pozostają czytelne, więc materiały o niższej rozdzielczości wyglądają na dużym ekranie przyzwoicie. Jest jednak jeden minus: przy sygnale SD telewizor przycina krawędzie obrazu, czyli stosuje tak zwany overscan. Tracimy przez to niewielki fragment kadru.

Smużenie i płynność ruchu

7.7/10

7/10

Maksymalne odświeżanie matrycy
144Hz
144Hz
Opcja poprawy płynności filmów
OK
OK
Opcja redukcji smużenia
OK
OK
Funkcja BFI 60Hz
Tak, 120Hz (rozdwojone kontury)
Nie
Funkcja BFI 120Hz
Tak, 240Hz (rozdwojone kontury)
Nie
Spadek jasności przy użyciu BFI
14%
-%

Smużenie przy odświeżaniu do 120Hz (tak jak konsola i sport):

Smużenie (funkcja BFI włączona):

Smużenie (1080p@288Hz):

Smużenie (4K@144Hz):

TCL A400U ma matrycę 144 Hz, więc dobrze nadaje się do sportu i grania. W filmach można dodatkowo dopasować płynność za pomocą ustawień „Wyrazistość ruchów”. Dostępne są dwa suwaki: „Redukcja rozmazania” i „Redukcja migotania”. Pozwalają poprawić czytelność szybkiego ruchu i złagodzić skokowe przesunięcia kamery. Nie trzeba od razu ustawiać ich wysoko, szczególnie jeśli chcemy zachować kinowy wygląd filmu.

Sam czas reakcji matrycy wypada przyzwoicie, choć smużenie matrycy VA jest widoczne. W teście UFO przy 120 Hz za obiektem pozostaje rozmyty ślad, a jego drobne szczegóły tracą ostrość. Nie są to bardzo długie smugi, ale z pewnością nie jest to poziom najlepszych matryc LCD na rynku. Funkcja BFI, która krótkimi przerwami w wyświetlaniu obrazu ma poprawiać jego ostrość w ruchu, niewiele tutaj zmienia. Pojawiają się za to podwójne kontury, więc trudno uznać ją za szczególnie przydatną. Natomiast spadek jasności po jej włączeniu jest niewielki i wynosi około 14% więc warto z nią poeksperymentować we własnym zakresie.

Panasonic W92C ma matrycę 144 Hz, któa przyda się przede wszystkim przy graniu na komputerze. Przy konsoli i sporcie ważniejsze jest jednak to, jak ekran radzi sobie przy 120 Hz. Ruch jest płynny, choć poruszające się obiekty nie są idealnie ostre. W naszym teście ze spodkiem widać za nim wyraźną smugę, szczególnie na ciemnym tle. Mimo tego W92C nadal będzie lepszą opcją do dynamicznych treści niż typowy ekran 60 Hz. Wyższe odświeżanie daje odczuwalną poprawę płynności, po prostu sama matryca mogłaby szybciej reagować na zmianę koloru.

Funkcje dla graczy

9.8/10

8.1/10

  • ALLM
    Yes
    Yes
  • VRR
    Yes
    Yes
  • Zakres VRR
    48 - 288Hz
    48 - 144Hz
  • Tryb Dolby Vision Gra
    Yes
    Yes
  • Poprawna implementacja HGiG
    Yes
    No
  • 1080p@120Hz
    Yes
    Yes
  • 1440p@120Hz
    Yes
    No
  • 4K@120Hz
    Yes
    Yes
  • Game bar
    Yes
    Yes

TCL A400U ma bardzo rozbudowane możliwości dla graczy, mimo że jego wygląd sugeruje raczej telewizor do eleganckiego salonu. Obsługuje 120 Hz w Full HD, 1440p i 4K, więc pozwala wykorzystać szybkie tryby dostępne na konsolach. Po podłączeniu komputera można uzyskać 144 Hz w 4K lub nawet 288 Hz w Full HD. Przy szybkich grach daje to sporo swobody w wyborze między szczegółowością obrazu a płynnością. Jest też VRR, który dopasowuje odświeżanie do liczby klatek i ogranicza rozrywanie obrazu, gdy gra nie utrzymuje stałej wydajności. Jego zakres wynosi 48–288 Hz, przy czym najwyższa wartość dotyczy Full HD. ALLM automatycznie przełącza ekran w tryb gry, a użytkownicy Xboksa mogą korzystać z Dolby Vision również przy 120 Hz.

Na pochwałę zasługuje poprawnie działające HGiG. Pozwala ustawić HDR na konsoli bez sytuacji, w której telewizor dodatkowo zmienia wygląd planszy i utrudnia ocenę, kiedy powinien zniknąć wzór testowy. Nie oznacza to idealnej jasności obrazu w samym trybie gry, o czym pisaliśmy przy kalibracji, ale konfiguracja HDR przebiega prawidłowo. Całość uzupełnia czytelny Game Bar. Można w nim szybko sprawdzić liczbę klatek, aktywny format HDR czy działanie VRR, a także sięgnąć po dodatkowe narzędzia, takie jak celownik i lupa. Najważniejsze opcje są pod ręką, bez wychodzenia do pełnego menu ustawień.

Panasonic W92C ma całkiem sporo do zaoferowania graczom. Posiada 3 porty HDMI 2.1 o pełnej przepustowści 48Gbps, obsługuje granie w 4K przy 120 Hz, a po podłączeniu komputera pozwala wykorzystać nawet 144 Hz. Jest też VRR w zakresie 48–144 Hz, który pomaga utrzymać płynny obraz przy zmiennej liczbie klatek, oraz ALLM automatycznie włączający tryb niskich opóźnień. Do tego dochodzi obsługa Dolby Vision w grach.

Na osobną pochwałę zasługuje nowy Game Bar. Wielkie okręgi znane z Panasoniców z Fire TV zastąpił znacznie bardziej uporządkowany panel. Na górze widzimy najważniejsze informacje o sygnale, a na dole skróty do ustawień dla graczy. Wygląda to nowocześniej i jest dużo bliższe temu, co oferują najwięksi konkurenci. Napewno zmiana na plus.

Nie wszystko jest jednak na miejscu. Zabrakło poprawnie działającego HGiG, które pomaga dopasować HDR w grach do możliwości ekranu. W92C nie obsługuje też 1440p przy 120 Hz. Szkoda, bo taki tryb przydaje się szczególnie przy komputerze, gdy chcemy uzyskać więcej klatek niż w 4K, ale zachować lepszą szczegółowość niż w Full HD.

Input lag

10/10

9.9/10

SDR

1080p60
14 ms
16 ms
1080p120
9 ms
7 ms
2160p60
14 ms
16 ms
2160p120
9 ms
7 ms

HDR

2160p60
13 ms
15 ms
2160p120
8 ms
7 ms
4320p60

Dolby Vision

2160p60 DV
14 ms
17 ms
2160p120 DV
10 ms
9 ms

A400U reaguje na polecenia z pada bardzo szybko. Przy 60 Hz opóźnienie wynosi 13–14 ms, a przy 120 Hz spada do 8–9 ms w SDR i HDR10. To świetne wyniki, również do szybkich strzelanek i gier sieciowych. Równie dobrze wypada Dolby Vision: 14 ms przy 60 Hz i 10 ms przy 120 Hz oznacza, że korzystanie z tego formatu nie wiąże się z odczuwalnym pogorszeniem sterowania. Pod względem input laga trudno się tutaj do czegokolwiek przyczepić.

Input lag w Panasonicu W92C jest bardzo niski. Przy 60 Hz zmierzyliśmy około 15–16 ms, a przy 120 Hz już tylko 7 ms. Reakcja na pada jest więc szybka i nawet w dynamicznych grach trudno mieć tu zastrzeżenia. Dobrze wypada również Dolby Vision: 17 ms przy 60 Hz i 9 ms przy 120 Hz. Można spokojnie korzystać z każdego formatu bez obaw, że sterowanie stanie się wyraźnie wolniejsze.

Współpraca z komputerem

8.5/10

9/10

Chroma 444 (maks. rozdzielczość i odświeżanie)
Tak
Tak
Czytelność czcionek
Bardzo dobra
Bardzo dobra
Czytelność ciemnego tekstu i kształtów
Średnia
Bardzo dobra
Input lag w trybie PC (4K, maks. odświeżanie)
9ms
7ms
Układ subpikseli matrycy
RGB
RGB
Maksymalna częstotliwość odświeżania
144Hz
144Hz
G-Sync
Tak
Tak

Zdjęcie pokazuje czytelność drobnych czcionek. W idealnym przypadku linie powinny być tej samej grubości zarówno na jasnej, jak i na ciemnej czcionce, a przerwy między pikselami niewielkie.

TCL A400U bardzo dobrze współpracuje z komputerem, przede wszystkim dzięki rozbudowanym możliwościom w grach. Obsługa 4K przy 144 Hz czy 288Hz w Full HD, działający G-Sync i input lag na poziomie 9 ms pozwalają komfortowo grać również w szybkie tytuły.

Czytelność tekstu zależy jednak od ustawionego odświeżania. Przy 120 Hz czcionki wyglądają niemal wzorowo, niezależnie od wielkości i koloru. Po przełączeniu na 144 Hz pojawia się problem z poziomymi liniami liter, szczególnie tych ciemniejszych. Są wyraźnie przygaszone względem pionowych, przez co drobny tekst wygląda nierówno, mimo zachowania chromy 4:4:4. Jeżeli A400U ma służyć również jako monitor do pracy, najlepiej zostać przy 120 Hz, a wyższe odświeżanie włączać do grania. To pewna niedogodność, ale dotyczy głównie osób siedzących blisko ekranu i pracujących z małymi czcionkami. Przy graniu czy korzystaniu z komputera z kanapy nie będzie to duży problem.

Współpraca z komputerem to jedna z mocniejszych stron W92C. Czcionki wyglądają naprawdę świetnie. Są ostre, czytelne i nie gubią drobnych elementów. Dotyczy to także ciemnego tekstu na ciemnym tle, z którym część telewizorów ma problemy. To jeden z nielicznych paneli, które tak dobrze poradziły sobie z naszym testem czcionek. Pomagają tutaj układ subpikseli RGB i poprawna obsługa chroma 4:4:4, również przy maksymalnej rozdzielczości i odświeżaniu. Do tego dochodzi sporo możliwości dla graczy. Mamy 4K przy 144 Hz, działający G-Sync i input lag na poziomie 7 ms. Panasonic sprawdza się więc zarówno przy pracy z tekstem, jak i podczas grania. Trzeba tylko pamiętać o opisanym wcześniej smużeniu i braku obsługi 1440p przy 120 Hz. Sama czytelność obrazu z komputera wypada jednak znakomicie.

Kąty widzenia

3.6/10

6/10

Spadek jasności pod kątem 45 stopni
79%
80%

Kąty widzenia nie są najmocniejszą stroną TCL A400U. Zastosowana matryca VA dobrze radzi sobie z czernią podczas oglądania na wprost, ale z boku kolory tracą nasycenie, a obraz staje się mniej kontrastowy. Nie jest to najgorszy wynik wśród telewizorów z takim panelem, jednak przy szerszym ustawieniu kanapy różnica między miejscem na środku a tym na skraju będzie widoczna. Do ekranów IPS, a tym bardziej OLED-ów, wyraźnie tutaj brakuje. A400U najlepiej więc oglądać możliwie na wprost, jeśli chcemy zachować pełne nasycenie kolorów i dobrą czerń.

Panasonic W92C w rozmiarze 55 cali oferuje dobre kąty widzenia, co jest przede wszystkim zasługą zastosowanej matrycy IPS. Dzięki niej obraz oglądany z boku lepiej zachowuje kolory i kontrast niż w wielu telewizorach LCD z podświetleniem Mini LED, które korzystają z matryc typu VA.

Sprawność ekranu w dzień

8.5/10

6.8/10

Powłoka matrycy
Błyszcząca
Matowy
Tłumienie odbić
Słabe
Bardzo dobre
Czerń w trakcie dnia
Bardzo dobra
AbsorptiveBlack-Decent

Jasność matrycy

Panasonic W92C (Google TV): 555 cd/m2

TCL A400U: 1227 cd/m2

W telewizorach mających pełnić rolę ozdoby wnętrza często spotykamy matowe ekrany, które ograniczają odbicia i pomagają uzyskać wygląd obrazu na ścianie. TCL A400U idzie inną drogą. Ma w pełni błyszczącą powłokę, na której niestety wyraźnie odbijają się okna i lampy. Widać to również podczas oglądania, szczególnie gdy jasne odbicie wypada na ciemniejszym fragmencie filmu. Na plus wypada za to zachowanie czerni i kolorów w oświetlonym pokoju. Obraz nie robi się mleczny, a barwy pozostają dobrze nasycone.

Największym atutem A400U w dzień jest jednak jasność. Średnia z pomiarów wyniosła około 1300 nitów, a nawet przy całym ekranie wypełnionym bielą telewizor utrzymywał około 700 nitów. To bardzo dobry wynik, który pozwala komfortowo oglądać telewizję również w mocno oświetlonym salonie. Trzeba tylko rozsądnie wybrać miejsce ustawienia ekranu. A400U ma dość mocy, żeby poradzić sobie z jasnym otoczeniem, ale nie usunie nią odbicia dużego okna znajdującego się dokładnie naprzeciwko.

Matowa matryca to duży plus W92C podczas oglądania w dzień. Bardzo dobrze rozprasza odbicia, więc zamiast wyraźnego obrazu okna czy lampy widzimy bardziej rozmytą poświatę. Do tego dochodzi średnia jasność na poziomie około 555 nitów, która spokojnie wystarcza do oglądania telewizji w typowym jasnym salonie. Nie oznacza to jednak, że światło padające na ekran przestaje przeszkadzać. Matowa powłoka rozprasza je na większej powierzchni, przez co czerń robi się szarawa, a obraz traci część kontrastu. Najłatwiej zauważyć to w ciemnych scenach. Mimo tego połączenie przyzwoitej jasności i skutecznego tłumienia odbić sprawia, że Panasonic całkiem dobrze nadaje się do codziennego oglądania bez zasłaniania okien.

Szczegóły dotyczące matrycy

Rodzaj widma podświetlenia
Mini-LED PFS LED
Mini-LED PFS LED
Wersja oprogramowania podczas testów
v8-0012t01-lf1v641.003171
UKN6.260116.086
Procesor obrazu
mt5896 2,5GB RAM

Struktura subpikseli matrycy:

Jednorodność matrycy i termowizja:

Test TCL A400U Szczegóły dotyczące matrycy
Test Panasonic W92C (Google TV) Szczegóły dotyczące matrycy

TCL A400U

Panasonic W92C (Google TV)

Funkcje telewizora

7.8/10

6.6/10

  • System
    Google TV
    Google TV
  • Szybkość działania
    Dobra
    Dobra
  • Wejścia HDMI
    2 x HDMI 2.0, 2 x HDMI 2.1 48Gbps
    0 x HDMI 2.0, 3 x HDMI 2.1 48Gbps
  • Wyjścia
    Toslink (Optical audio), eARC (HDMI), ARC (HDMI)
    Toslink (Optical audio), eARC (HDMI), ARC (HDMI), Mini-Jack (słuchawki)
  • Podłączenie do sieci
    Wi-Fi 2.4GHz, Wi-Fi 5GHz, Ethernet (LAN) 100Mbps
    Wi-Fi 2.4GHz, Wi-Fi 5GHz, Ethernet (LAN) 100Mbps
  • Odbiór telewizji
    DVB-T, DVB-T2, DVB-S, DVB-S2, DVB-C
    DVB-T, DVB-T2, DVB-S, DVB-S2, DVB-C

Funkcje klasyczne:

  • Nagrywanie na USB (TV naziemna)
    Nie
    Nie
  • Programowanie nagrań
    Nie
    Nie
  • Obraz w obrazie (PiP)
    Nie
    Nie
  • Pilot RF (bez konieczności celowania)
    Tak
    Tak
  • Podświetlany pilot
    Nie
    Nie
  • Telegazeta
    Tak
    Tak
  • Tryb tylko dźwięk
    Tak
    Tak
  • Podłączenie słuchawek bluetooth do telewizora
    Tak
    Tak
  • Słuchawki bluetooth i głośniki telewizora jednocześnie
    Tak
    Tak

Funkcje Smart:

  • AirPlay
    Tak
    Nie
  • Screen mirroring (Windows Miracast)
    Tak
    Tak
  • Wyszukiwanie głosowe
    Tak
    Tak
  • Wyszukiwanie głosowe po polsku
    Tak
    Tak
  • Możliwość podłączenia klawiatury i myszki
    Tak
    Tak
Test TCL A400U Funkcje telewizora
Test TCL A400U Funkcje telewizora
Test TCL A400U Funkcje telewizora
Test TCL A400U Funkcje telewizora
Test Panasonic W92C (Google TV) Funkcje telewizora
Test Panasonic W92C (Google TV) Funkcje telewizora
Test Panasonic W92C (Google TV) Funkcje telewizora
Test Panasonic W92C (Google TV) Funkcje telewizora

Opcje podłączenia soundbara / głośników

  • Przewodowe HDMI
    eARC (HDMI), ARC (HDMI)
    eARC (HDMI), ARC (HDMI)
  • Przewodowe Inne
    Toslink (Optical audio)
    Toslink (Optical audio), Mini-Jack (słuchawki)
  • Bezprzewodowe inne
    Bluetooth
    Bluetooth

Obsługiwane formaty audio (zewnętrzne audio HDMI eARC):

  • Dolby Digital Plus 7.1
    Tak
    Tak
  • Dolby True HD 7.1
    Tak
    Tak
  • Dolby Atmos w Dolby Digital Plus (JOC)
    Tak
    Tak
  • Dolby Atmos w Dolby True HD
    Tak
    Tak
  • DTS:X w DTS-HD MA
    Tak
    Nie
  • DTS-HD Master Audio
    Tak
    Nie

Ułatwienia dla seniorów

  • Klawiatura numeryczna na TV
    Tak
    Tak
  • Powiększanie czcionki
    Tak
    Tak
  • Audiodeskrypcja
    Tak
    Tak

Google TV

Google TV w A400U działa sprawnie i pozwala wygodnie korzystać z telewizora bez podłączania dodatkowej przystawki. Wybór aplikacji jest szeroki, więc łatwo znaleźć coś do oglądania, a przy szukaniu konkretnego filmu przydaje się wyszukiwanie głosowe po polsku. Zamiast mozolnie wybierać kolejne litery pilotem, wystarczy powiedzieć tytuł. Bez większych komplikacji można też przesłać na ekran treści z telefonu. Nieco mniej możliwości dostają osoby oglądające tradycyjną telewizję. Brak nagrywania na USB oznacza, że ulubionego programu nie zapiszemy na później bez pomocy zewnętrznego dekodera.

Funkcje użytkowe

A400U ma kilka praktycznych udogodnień. Można na przykład podłączyć słuchawki Bluetooth i jednocześnie pozostawić włączone głośniki telewizora. Są jednak pewne braki, szczególnie dla osób korzystających z tradycyjnej telewizji. Programu nie nagramy na USB, nie ma też możliwości wyświetlenia dwóch źródeł jednocześnie w trybie obrazu w obrazie. Warto również przemyśleć podłączenie dodatkowego sprzętu. Spośród czterech wejść HDMI tylko dwa obsługują wysokie odświeżanie w 4K, a jedno z nich służy także do podłączenia nagłośnienia przez eARC. Jeśli zajmiemy je soundbarem, dla konsoli lub komputera pozostanie już tylko jedno takie wejście. Przy jednej konsoli to żaden kłopot, ale przy bardziej rozbudowanym zestawie może zabraknąć miejsca.

Pilot

Przy tak dopracowanym wyglądzie A400U szkoda, że podobnej uwagi nie poświęcono pilotowi. Duża, plastikowa obudowa z mnóstwem przycisków wygląda dość zwyczajnie na tle tak wykonanego telewizora. Bardziej minimalistyczny pilot, taki jak w C8L, znacznie lepiej pasowałby do charakteru tego modelu. A400U jest oczywiście tańszym urządzeniem, ale skoro wygląd stanowi jeden z jego głównych atutów, to czemu by nie? 😉. W samej obsłudze pilot sprawdza się dobrze i nie wymaga celowania w ekran, choć wieczorem przydałoby się podświetlenie przycisków.

Google TV

Google TV to duża zmiana na plus względem starszych systemów Panasonica, ale też nowszego Fire TV, który nie do końca nas przekonywał. W W92C wszystko działa bardzo sprawnie. Po menu poruszamy się szybko, aplikacje uruchamiają się bez długiego czekania, a wśród dostępnych usług znaleźliśmy wszystkie, które nas interesowały. Jest też wyszukiwanie głosowe po polsku i Chromecast, który ułatwia przesyłanie treści z telefonu. Szkoda tylko braku działającego AirPlay — z naszym nowszym iPhonem nie udało się z niego skorzystać.

Natomiast nie obyło się bez drobnych wpadek. Część polskich tłumaczeń w menu brzmi dość koślawo, a opisane wcześniej samoczynne zmiany podświetlenia pokazują, że oprogramowanie wymaga jeszcze poprawek. Mimo tego codzienna obsługa wypada dobrze i sam wybór Google TV zdecydowanie zaliczamy do zalet tego modelu.

Funkcje klasyczne

Z klasycznych funkcji mamy EPG, telegazetę i możliwość słuchania dźwięku jednocześnie przez słuchawki Bluetooth oraz głośniki telewizora. Brakuje natomiast nagrywania na USB i obrazu w obrazie. Pilot jest prosty, ma klawiaturę numeryczną i nie trzeba celować nim w ekran. Szkoda, że nie jest podświetlany, a samo wykonanie mogłoby być też trochę lepsze. Do podłączania urządzeń służą trzy porty HDMI 2.1 o przepustowości 48 Gb/s. Jest też wyjście optyczne i eARC, ale warto zwrócić uwagę na zwykłe wyjście słuchawkowe minijack. To coraz rzadszy dodatek, a przyda się do przewodowych słuchawek czy starszego zestawu audio z wejściem analogowym.

Aplikacje

9.6/10

9.6/10

OK
Disney_Plus
OK
Amazon_Prime_Video
OK
Player_TVN
OK
Polsat_Box_Go
OK
Canal_Plus_Online
OK
TVP_VOD
OK
Apple_TV_Plus
OK
SkyShowtime
OK
Rakuten
OK
CDA_Premium_Browser
OK
Spotify
OK
Tidal
OK
Netflix
OK
YouTube
OK
HBO_MAX
OK
Kodi
No
Apple_music
OK
Eleven_sports
No
Xbox Game Pass
OK
GeForce NOW
No
Amazon Luna
OK
Boosteroid
OK
Steam Link
OK
Disney_Plus
OK
Amazon_Prime_Video
OK
Player_TVN
OK
Polsat_Box_Go
OK
Canal_Plus_Online
OK
TVP_VOD
OK
Apple_TV_Plus
OK
SkyShowtime
OK
Rakuten
OK
CDA_Premium_Browser
OK
Spotify
OK
Tidal
OK
Netflix
OK
YouTube
OK
HBO_MAX
OK
Kodi
No
Apple_music
OK
Eleven_sports
No
Xbox Game Pass
OK
GeForce NOW
No
Amazon Luna
OK
Boosteroid
OK
Steam Link

Odtwarzanie plików z USB

9.4/10

8.7/10

Obsługiwane formaty zdjęć:

JPEG
Yes
Yes
HEIC
Yes
No
PNG
Yes
Yes
GIF
Yes
Yes
WebP
Yes
No
TIFF
No
No
BMP
Yes
Yes
SVG
No
No

Maksymalna rozdzielczość zdjęcia:

4 Mpix
Yes
Yes
6 Mpix
Yes
Yes
8 Mpix
Yes
Yes
10 Mpix
Yes
Yes
12 Mpix
Yes
Yes
16 Mpix
Yes
Yes
20 Mpix
Yes
Yes
24 Mpix
Yes
Yes
28 Mpix
Yes
Yes
32 Mpix
Yes
Yes

Wbudowany odtwarzacz USB w TCL A400U radzi sobie bardzo dobrze. Otworzył niemal wszystkie sprawdzane przez nas pliki wideo, zdjęcia i utwory muzyczne, więc do odtworzenia własnych materiałów z pendrive’a zazwyczaj wystarczy to, co telewizor oferuje od razu po wyjęciu z pudełka. Drobne zastrzeżenie dotyczy braku obsługi napisów w formacie .txt. Jeśli mamy starszą kolekcję filmów z takimi napisami, może to wymagać ich konwersji lub zainstalowania innego odtwarzacza. Przy popularnych formatach .srt i .sub tego problemu nie ma.

Odtwarzanie plików z USB działa w W92C sprawnie. Materiały wczytują się szybko, obsługa jest prosta, a wbudowany odtwarzacz radzi sobie z większością popularnych plików wideo, zdjęć i muzyki. Do okazjonalnego obejrzenia filmu czy przejrzenia zdjęć z pendrive’a spokojnie wystarczy. Warto tylko uważać na napisy. W naszych testach telewizor nie chciał odczytać plików .sub i .txt. Najlepiej wcześniej przekonwertować je do formatu .srt, który działał poprawnie, również z polskimi znakami.

Dźwięk

6.7/10

6.7/10

  • Maksymalna głośność
    82dB
    94dB
  • Dolby Digital Plus 7.1
    Tak
    Tak
  • Dolby True HD 7.1
    Nie
    Tak
  • Dolby Atmos in Dolby Digital Plus (JOC)
    Tak
    Tak
  • Dolby Atmos in Dolby True HD
    Nie
    Nie
  • DTS:X in DTS-HD MA
    Tak
    Nie
  • DTS-HD Master Audio
    Tak
    Nie

Dźwięk w TCL A400U jest niestety równie płaski jak jego obudowa. Wbudowany zestaw 2.0 o mocy 20 W wystarcza do oglądania wiadomości czy zwykłych programów telewizyjnych, ale przy filmach i muzyce wyraźnie brakuje mu basu. Eksplozje nie mają odpowiedniej siły, a muzyka brzmi dość lekko. Smukła konstrukcja ma tu swoją cenę, dlatego do filmowych seansów warto pomyśleć o soundbarze, najlepiej z osobnym subwooferem. Telewizor obsługuje Dolby Atmos i DTS, więc dodatkowe nagłośnienie pozwoli też lepiej wykorzystać przestrzenne ścieżki dźwiękowe.

Dźwięk w Panasonicu W92C wypada dość przeciętnie. Patrząc na dodatkowy głośnik niskotonowy z tyłu obudowy, liczyliśmy na trochę pełniejsze brzmienie. Tymczasem basu nadal brakuje, co słychać szczególnie w muzyce i mocniejszych scenach filmowych. Sam subwoofer nie daje więc tak dużo, jak można by oczekiwać. Na plus wypada za to głośność. W naszych pomiarach W92C osiągnął około 94 dB, więc zapasu jest sporo. Do zwykłego oglądania telewizji taki zestaw wystarczy, ale samo podkręcenie głośności nie zastąpi brakujących niskich tonów.

Test jakości dźwięku

Pomiary akustyczne

82dBC (Max)

75dBC

94dBC (Max)

75dBC

Komentarze czytelników

Komentarze dostarcza zewnętrzny serwis Disqus (Zeta Global). Po wczytaniu Disqus może zapisać pliki cookie i przetwarzać dane o Twojej aktywności.

Twój wybór zapamiętamy na tym urządzeniu. Polityka prywatności dostawcy