LG B5 to naprawdę dobry telewizor OLED, który pokazuje, że za bardzo dobrą jakość nie trzeba wcale wydawać fortuny. Oferuje głęboką czerń typową dla paneli organicznych, bardzo dobre odwzorowanie barw – szczególnie po kalibracji – oraz przyjemne wrażenia z oglądania filmów HDR. Wszystko to sprawia, że wieczorne seanse potrafią dostarczyć kinowych emocji nawet bez sięgania bo znacznie droższe ekrany. Na uznanie zasługuje także płynność obrazu oraz zestaw funkcji dla graczy. Matryca 120 Hz, niski input lag, pełne wsparcie dla HDMI 2.1, zmiennej częstotliwości odświeżania oraz trybu Dolby Vision Gaming czynią z B5 bardzo uniwersalny ekran – zarówno do grania, jak i oglądania sportu. Całość dopełnia przyjazny system webOS z pilotem typu Magic, który daje wygodny dostęp do treści i ułatwia obsługę. Nie wszystko jednak jest idealne. W porównaniu do modelu B4 da się zauważyć lekki spadek jasności, szczególnie w bardzo jasnych pomieszczeniach. Dla części użytkowników problemem może być również brak obsługi dźwięku DTS, co może wymusić kombinacje przy podłączaniu odtwarzaczy Blu-ray. Mimo to LG B5 pozostaje jednym z najrozsądniejszych wyborów dla tych, którzy chcą wejść w świat prawdziwego kina – bez przepłacania, ale też bez większych kompromisów. To ekran, który nie musi niczego udowadniać – po prostu cieszy oko świetnym obrazem i działa tak, jak powinien.
BRAVIA 6 potrafi dać sporo przyjemności z oglądania, szczególnie wieczorem, kiedy najlepiej widać zalety matrycy OLED. Głęboka czerń, dobry kontrast i naturalne kolory po kalibracji sprawiają, że przy odpowiednim materiale łatwo docenić jej obraz. Dobrze wypada również przy konsoli: zapewnia płynność i szybko reaguje na ruchy pada. Cieszą też cztery pełne wejścia HDMI 2.1, na które Sony wreszcie się zdecydowało. Dzięki nim podłączenie kilku urządzeń jest mniej problematyczne niż nawet w droższych modelach tej marki. Całość uzupełniają solidne wykonanie i udany wygląd.
To jednak za mało, by wyróżnić się wśród konkurencyjnych OLED-ów. Do telewizorów Sony dopłacaliśmy zwykle między innymi za lepszą obróbkę obrazu, a w BRAVII 6 trudno dostrzec przewagę w tej dziedzinie. Słabsze nagrania wyglądają przeciętnie, w wymagających scenach HDR giną detale w jasnych partiach obrazu. Dolby Vision trochę pomaga, ale nie zmienia ogólnego wrażenia: dostajemy obraz, który potrafi się podobać, lecz nie daje wyraźnego powodu, by wybrać właśnie Sony zamiast innego podstawowego OLED-a.
O ile brak takiej przewagi można jeszcze zaakceptować przy odpowiednio niskiej cenie, o tyle znacznie trudniej przymknąć oko na problemy z codzienną obsługą. Google TV oferuje duży wybór aplikacji, ale podczas naszych testów korzystanie z telewizora zbyt często kończyło się koniecznością... odłączenia go od prądu. Kłopotem potrafiło być nawet odtworzenie filmu z pendrive’a. To właśnie w takich momentach mieliśmy poczucie, że w tej BRAVII jest mało… Sony w Sony. Zabrakło dopracowania, które wcześniej było jednym z powodów, by za telewizor japończyków zapłacić więcej.
Ostatecznie BRAVIA 6 pozostawia po sobie spory niedosyt. Sama matryca OLED daje jej dobrą podstawę, ale przyjemność z oglądania zbyt często ustępuje frustracji związanej z obsługą. Dlatego w obecnym stanie trudno nam ją polecić, nawet gdy należy do najtańszych OLED-ów na rynku. Atrakcyjna cena może zrekompensować pewne ograniczenia obrazu, lecz trudno uznać ją za wystarczający argument, gdy zawodzą podstawowe funkcje. Zanim więc zaczniemy rozważać, czy warto kupić BRAVIĘ 6, Sony musi zadbać o dopracowanie, którego możemy oczekiwać.