Jeżeli jest jedna kategoria, w której Haier M95E bezwzględnie błyszczy, to jest nią właśnie efekt HDR, napędzany surową mocą podświetlenia. Nie można temu telewizorowi odmówić, że jest urządzeniem naprawdę jasnym. Zarówno w większości scen filmowych, jak i podczas naszych syntetycznych pomiarów, panel bez najmniejszego problemu osiągał, a nierzadko nawet przekraczał pułap 1200-1500 nitów. Przekłada się to bezpośrednio na odczucia z seansu – obraz ma siłę przebicia i faktycznie pozwala poczuć magię materiałów nagranych w tym formacie. Trzeba jednak mieć świadomość pewnego kompromisu. Kiedy na ekranie zagoszczą wyjątkowo wymagające ujęcia, pełne drobnych, ale intensywnych punktów świetlnych, M95E co prawda nie traci rezonu i nie przygasa, ale płaci za to inną cenę. Wokół tych jasnych elementów generowany jest bardzo mocny i zauważalnie rozpraszający efekt halo. Widać tu wyraźnie, że algorytmy sterujące wygaszaniem zostały zaprogramowane tak, by priorytetowo traktować jasność i widoczność najmniejszych detali, nawet jeśli odbywa się to kosztem nieskazitelnej czerni. Nie jesteśmy do końca przekonani, czy to najzdrowsze podejście, niemniej trzeba przyznać, że ogólne zdolności M95E w tej materii są naprawdę spore. Na ogromny plus należy za to zaliczyć fakt, że mamy do czynienia z konstrukcją typu Mini LED QLED. Zastosowanie warstwy kropek kwantowych przynosi wymierne korzyści w postaci szerokiego pokrycia palety barw, które w naszych testach sięgnęło niemal 96% przestrzeni DCI-P3. Daje to gwarancję, że telewizor ma pełne predyspozycje do wyświetlania żywych i odpowiednio nasyconych kolorów.
Samsung S95H jest niezwykle jasnym telewizorem OLED. Nie osiąga wprawdzie poziomu tegorocznego S99H, czyli tego z ramką, ale szczytowe około 2300 nitów to nadal fenomenalny wynik. W filmach naprawdę to czuć. Rozbłyski, refleksy słońca czy światła na ciemnym tle mają moc, której oczekujemy od telewizora klasy premium. Co ważne, S95H dobrze wypada w różnych scenach. Nie potrzebuje pojedynczego, małego punktu na czarnym ekranie, żeby pokazać swoje możliwości. W pierwszych czterech ujęciach testowych zmierzyliśmy ponad 2100 nitów, mimo że każde z nich stawia przed telewizorem trochę inne wymagania. Dzięki temu efekt HDR jest mocny zarówno w nocnych scenach, jak i w bardziej równomiernie oświetlonych kadrach.
Oczywiście pozostają ograniczenia charakterystyczne dla OLED-ów. Kiedy bardzo jasny obraz zajmuje dużą część ekranu, do głosu dochodzi ABL, czyli mechanizm ograniczający jasność panelu. Przy niemal białym ekranie spadek może być znacznie większy niż przy krótkim, punktowym rozbłysku. Nie oznacza to jednak, że jasne sceny filmowe wyglądają słabo. W wymagającym ujęciu z „The Meg” uzyskaliśmy około 1600 nitów. To nadal rewelacyjny rezultat, a rozświetlone niebo i odbicia na wodzie zachowują bardzo dużą intensywność.
Kolory QD-OLED
Kolory w Samsungu S95H są po prostu rewelacyjne. To jeden z najbardziej „kolorowych” OLED-ów, jakie testowaliśmy. Mocno nasycone czerwienie, zielenie czy neony wyglądają świetnie i dobrze uzupełniają wysoką jasność ekranu. Pokrycie palety DCI-P3 wynosi aż 99,9%, więc telewizor potrafi pokazać praktycznie cały zakres barw wykorzystywany w tej przestrzeni w filmach HDR.
Co ciekawe, nasze pomiary pokazują też postęp względem S95F. Pokrycie szerszej palety BT.2020 wzrosło z około 87% do 89,6%. To bardzo podobny wynik, jaki uzyskaliśmy w tegorocznym S99H, co sugeruje bardzo zbliżone możliwości obu matryc pod względem zakresu kolorów. Różnica względem poprzednika jest niewielka, ale warta odnotowania. S95H pozostaje pod tym względem w ścisłej czołówce OLED-ów i może śmiało rywalizować z nowymi ekranami wykorzystującymi kropki kwantowe SQD.